Özgürlüğü ve huzuru buldum meczupluğumda; yalnızlığın özgürlüğünü ve anlaşılmamış olmanın huzurunu. Çünkü bizi anlayanlar içimizdeki bir şeye de egemen olurlar.
Taşrada ve kâinatta, yapayalnız kalmış erkek çocukların hikâyesi... Kitapta 8 adet farklı yaşlara, durumlara doğmuş erkeklerin öyküleri var. Emrah Serbes'i ilk kez okudum ve bayıldım açıkçası. Anneannemin Son Ölümü, Denizin Çağrısı ve Kimi Sevsem Çıkmazı en sevdiğim öyküler oldu. Herkese iyi okumalar ;)
Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkûm olduğunu bilmenin bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülüyorum, vasıfsız keder.