Onun koridorda ağlamaya başladığını duyuyorum. Şimdi onu kanser koğuşuna götürüyorlar. Oradaki herkes kel. Bakması zor, o durumda olması da zor; ama eğer kelsen, tarayacak saçın yoktur ve bu yüzden darmadağınık, deli gibi, ihmal edilmiş ve yaşlı görünmezsin. Sadece eksik görünürsün.
İçindeki bütün yıkıntılara, bütün kederlere rağmen başını yere eğmek istemiyordu. Matemini ortaya vurmadan tek başına yüklenecek ve yeni bir hayata doğru yürüyecekti.