Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kedi öne çıkıp “Sevgili Ustacığım,” dedi, “arkadaşı yanlış kurmuşlar” kendi kendini kuran biri olmak istiyor.”
“Evet,” dedi usta, “bir zamanlar kendiliğinden kurulan saatler vardı ama yine de takılı olduğu kolu sallamak gerekirdi.”
Yıllar önce -o yıllarda iki katlı evler seyrek görülürdü- sade bir evde yaşıyordu, bir şey yapmamanın da bir eylem olduğunu çoktan anlamıştı ve protesto için evden dışarı çıkmıyordu, evden dışarı çıkmasının, insanlar arasına karışmasının istemediği düzeni "meşrulaştıracağı" inancındaydı ve bütün kasaba halkı onun bu sessiz protestosuna içten bir saygı duyuyordu ve onun bu devinimsiz eylemini değerlendiriyordu ve saygıdeğer bir yaşlı adam oluncaya değin ve hastalığına hazırlanırken ve sonradan ölmeye hazırlanırken kendini bu dirençli, bu sessiz protestosu içinde görmüşlerdi. Kim umutsuz bir beklemeden ibaret sanır bu bir ömrü dolduran protestoyu? Beklemek.. evet. Bekliyordu Kim, kendini sonuçsuz bir beklemeye mahkum edebilir ömür boyu?
Geçmiş yılları ahlar oflar çekerek gözden geçirirken bir de bakıyorsun ki, günleri saatleri pamuk gibi didiklemeye başlamışsın. İşte bu yüzden gidiyorum ikindi çaylarına. Kendi kalabalıklığımdan kaçmak, üç beş arkadaş bedeni arasında tekilliğimi bulmak için.