Kadir
@omtrgovac
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Apadana Sarayı, Pers İmparatorluğu’nun başkenti Persepolis’te yer alan, ihtişamın taşa kazınmış hali olan saraydır. M.Ö. 6. yüzyılın sonlarında, Kral I. Darius tarafından yaptırılmış ve oğlu I. Xerxes tarafından tamamlanmıştır. Apadana kelimesi, Eski Persçede "büyük kabul salonu" anlamına gelir ve saray, kraliyet törenlerinde ve elçilerin kabulünde kullanılmıştır.
Bu sarayın en ikonik özelliklerinden biri, devasa sütunlarıdır. 72 sütunlu olması planlanmış, ancak günümüze sadece birkaç tanesi ulaşabilmiştir. Tavanı destekleyen bu sütunların tepesinde, mitolojik yaratıklar olan boğa ve griffon başları bulunurdu.
Sarayın duvarları ve merdivenleri, senin az evvel sorduğun Apadana Frizi gibi kabartmalarla süslenmiştir. Burada, Pers İmparatorluğu'na bağlı 23 farklı halkın kral için getirdiği hediyeler betimlenir. Adeta bir imparatorluğun çeşitliliği ve gücünü gösteren taş bir ansiklopedidir.
İnsan Kürek midir?
Son soru, son anlatı da sessizlik içinde boğulduğunda Korkut bakışlarını tekrar insanlara çevirdi. Birkaç kalp atımı kadar bekledi, tüm kalabalığın sadece ona odaklandığına emin olduktan sonra konuşmaya başladı. "İnsan," dedi ölüm sakinliğiyle, "bir kürektir." Korkut, ezici bakışlarla etrafındaki kalabalığı süzüyordu. "Bazen kazar, bazen kapatır, bazen bozar, bazen düzeltir, bazen hayata yol açar, bazen öldürür." Kimseden çıt çıkmıyordu. Korkut kendisini hayatında ilk kez her şeyin yegane sahibi, dünyanın biricik efendisi gibi hissediyordu. "Ama akılsızdır. Onu kullanan el neyi emrederse insan denen kürek yapar. Küreği hareket ettirmek bazen zor, bazen kolaydır. Kürek saplandığı yerde bazen toprak yerine kayaya denk gelir; tıpkı saplanacağı et yerine bazen kemiğe denk geldiği gibi." Durgunlaştı. Artık biraz daha anlıyordu. Korkut konuştukça kendisine ötekileşiyor, yıllardır bastırdığı her duygu, her fikir teker teker öne çıkıyordu. "Küreği kullanan el," dedi neredeyse fısıldayarak, "Toplumdur. Toplum küreği gönlünce kullandıktan sonra, küreğin eskidiğine ya da kırıldığına hükmederse onu bir kenara fırlatıverir. O güne kadar kürek ne kadar hırpalanırsa, ne kadar yıpranırsa toplum için o kadar iyidir; çünkü kürek toplumun İşine gerçekten yarılmış demektir. Kimi kürek erken kırılır, kimi kürek varoluşunun başından kusurludur, kimi kürek de toplum tarafından tutulmaya pek uygun değildir. Bunlar kötü küreklerdir. Bunlar diğer küreklerin de ahengini bozarlar, haksızlığa sebep olurlar. İşte bu yüzden ya, biz o diğer kürekleri İlk fırsatta yok ediyoruz."
Kitabın işlediği temaya, yazarın zekasına ve kelimeleri kullanma yeteneğine kesinlikle saygım sonsuz fakat yine de bu kitabı okurken hayatın durması ve belki aynı sayfayı tekrar tekrar okumanız gerekiyor anlayabilmek için. Bir hikaye okur gibi değil de sanki tıp fakültesinde Histoloji ve Embriyoloji notları okuyor gibi hissediyorum. Nereden ne geliyor anlamak çok zor, zaman atlamaları had safhada, cümle bitti sanıyorsunuz ama devam ediyor, cümlenin ögeleri ummadığını bir anda cümleye eklenebiliyor ve cümledeki tüm anlam yeniden şekilleniyor. Hayatımda okuduğum ve anlaması en zor kitap olduğundan şüphem yok. Yine de kitabın ana karakteri olan Isaac McCaslin'in doğaya olan saygı ve sevgisini ele alan buna karşın da Binbaşı De Spain'in doğaya sahip olma ve ona hükmetme mantığını ele alan yazar okuyucudan bu konuda cevapları ve soruları kendisinin bulmasını istiyor, tüm verileri size sunduktan sonra. İnsanın doğayla, haksızlıkla ve geçmişindeki yanlışlarla yüzleşmesini ve onlara karşı düşünceler geliştirmesini hedefliyor diye yorumladım.
