BRONZ SÜVARİ VE MODERN HAKİKAT REJİMİNİN EPİSTEMOLOJİK İFLASI
Müellifimiz, çocukluk hafızasında yer eden o sarsıcı "bronz süvari ve plastik leğen takası" metaforunu, asrımızın küresel ontolojik buhranının bir hülasası olarak önümüze koymaktadır. Takasa bakıldığında alelade bir ticari mübadele gibi görünmektedir lakin insanın kadim, köklü, ahlaki ve ontolojik olanı (bronz süvariyi), cazip, hafif, ucuz ve muvakkat olan yeninin (parlak plastik leğenin) seküler şehvetine feda edişinin adıdır. Modern çağ zamanı çizgisel bir ilerleme olarak vazederken; yeni olanı "ileri ve iyi", eski olanı ise "geri ve değersiz" ilan eden habis bir cetvel icat etmiştir. Oysa bu cetvel fıtrata vurulmuş en büyük darbedir. Müellifin sorduğu o can alıcı sual: "İnsan, hakikatin sahibi midir, yoksa muhatabı mı?" sorusu işte bu tahlilin kelami mihverini oluşturur.
Ehl-i Sünnet ve Cemaat akidesi sarahatle ilan eder ki: İnsan hakikatin vaz'edicisi, hâkimi ve sahibi olamaz ancak ve ancak aziz bir muhatabı olabilir. İnsanın şu dünyadaki şerefi, hakikati kendi hevasına göre eğip bükmesinde olamaz bilakis Allah Teala’nın kelamına ve fıtratın mizanına sadık bir muhatap olabilmesindedir.
Müellif, eserinde Orta Çağ'ın döngüsel, ritüel ve ibadet merkezli zamanı ile büyüyen şehrin borç, vade, verimlilik ve hesap merkezli çizgisel tüccar zamanı arasındaki kavgayı derinlemesine analiz eder. Zaman daha ince bölündükçe emek ölçülebilir hale gelmiş; manastırın kolektif disiplin çanı nihayetinde modern fabrikanın sirenine ve günümüz dijital algoritmalarının saniyelerine evrilmiştir. Zaman artık bir tahakküm aracı olmuş tefekkür alanından çıkmıştır.
İslam tasavvurunda zaman, alelade bir kronometre akışı veya paraya tahvil edilecek mekanik bir zemin değildir. Zaman, Allah Teala’nın insana lütfettiği en büyük ontolojik sermaye yani mukaddes VAKİTtir. Zaman asra kasem edilerek
Bülent Akyürek’in Yırtıcı Mirası
Bazı yazarlar vardır, edebiyatı bir sığınak değil, bir savaş alanı olarak görürler. 2026 yılının Şubat ayında aramızdan ayrılan Bülent Akyürek, Türk edebiyatının o dar ve steril koridorlarında elinde bir neşterle dolaşan, önüne çıkan her konfor alanını deşen bir "yeraltı" cerrahıydı. Onu anlamak için sadece kitaplarını okumak yetmez; modern dünyanın sizin için kurguladığı o kadife hapishaneden —faturanızdan, markalı ayakkabılarınızdan, "sen değerlisin" diyen o narsist fısıltıdan— bir anlığına başınızı çıkarmanız gerekir.
Bülent Akyürek'in romanları, Türk edebiyatında yer altı edebiyatının en özgün ve sarsıcı örneklerinden biri olarak öne çıkar. 1969 doğumlu yazar, 17 yaşından itibaren yazdı.Erken dönem eserleri daha nihilist, yıkıcı ve bireysel çöküş odaklıyken, sonraki yıllarda modernite eleştirisi İslami bir perspektifle derinleşmiştir. Ne yazık ki, 2026 Şubat'ında aramızdan ayrılan Akyürek, son romanı Satılık Adam'ı (2025) 24 yıla yayılan bir emekle tamamlamış ve bu eserle yazarlık serüvenine çarpıcı bir nokta koymuştur.
Bülent Akyürek’in edebiyatı, modern dünyanın pırıltılı vitrinlerine fırlatılmış ağır bir taş, alışılmış estetik değerlere yönelik yıkıcı bir saldırıdır. Onun romancılığı, sadece bir hikaye anlatma çabası değil; bireyin toplumla, teknolojinin insan ruhuyla ve konforun özgürlükle giriştiği amansız kavganın metne dökülmüş halidir. Akyürek, "her sözümü son sözüm gibi söylerim" diyerek her cümlesine bir idam mahkûmunun ciddiyetini ve mutlak ağırlığını yükler. Bu üslup, sokak diliyle harmanlanmış sert, ironik ve provokatif bir damardan beslenir. Geleneksel roman kalıplarını yıkan yazar, "yeni roman"ın öncü örneklerini verirken okuyucuyu bir konfor alanına davet etmek yerine, onu kütüphanesini yakmaya zorlayan bir hakikat arayışına iter. Estetiği, adeta
Reklam
Selam arkadaşlar, bugün size @demet_erdogan_official kaleminden #turuncumevsim şiir kitabıyla geldim.
Kitap 349 şiirden oluşuyor ve sevgi, aşk, umut, kadın olmak, değişim, mevsimler, emek ve geçmiş gibi birçok temayı işliyor. Şiirlerde yalnızlık, özlem, adalet ve sevgi gibi duygular güçlü bir şekilde hissediliyor. Yalnızca bireysel bir iç ses değil, birçok insanın ortak duygularını yansıtan bir eser olmuş.
“Turuncu” rengi ise kitapta değişimi, geçişi ve karanlığın içinden doğan umudu simgeliyor.
Şiirlerde sade ama etkileyici bir dil kullanılmış. Bazı dizeler derinden etkilerken bazıları düşündürüyor. Samimi ve duygu yoğunluğu yüksek bir şiir kitabıydı. Şiir severlerin keyifle okuyacağını düşünüyorum.
Benim en sevdiğim şiirlerden biri ise “Omurga” oldu.
“Demirci’de yaptırdım
Aldım kalbimi
Kolay kolay kırılmaz
Kolay kolay incinmez
Dedim ya
Demirci’de yaptırdım kalbimi
Çıkarıvereyim
Eğer ihtiyaç varsa.”
Bu şiirde güçlü görünmeye çalışan ama içinde kırgınlık taşıyan bir ruh hali hissettim. Bunun dışında “Sokak”, “Balkon”, “Ağlamak”, “Papatyalar” ve “Tarla” şiirlerini de çok sevdim. Aslında kitabın tamamını sevdim ama özellikle bu şiirlerde kendimden bir şeyler bulmuş gibi hissettim.
Bence siz de bu şiir kitabını okurken hem kendinizden hem de çevrenizdeki insanlardan birçok duygu ve iz bulacaksınız.
8/10
2026 137. kitabı
İmamın Manken Kızı 
Emine Şenlikoğlu
İlk defa bir Emine Şenlikoğlu kitabı okudum, 223 sayfalık "İmamın Manken Kızı" son derece akıcı diliyle kendini 1.5 günde okutuyor. Edebi bir kaygıdan ziyade sosyolojik kırılmaları masaya yatıran, iyi sayılabilecek bir dini roman 8/10. Bu eseri ve 
Şule Yüksel Şenler 'in Huzur Sokağı gibi eserleri eleştirenleri anlamıyorum. Bu isimler İslami kimlikle eserler yazmışlardır. Birileri inanmıyor ya da biz tam uygulayamıyoruz diye İslam'ın tek hak din ve mutlak gerçek olduğu değişmeyecektir, hor görenler, beğenmeyenler okumasın, bu kadar basit. Kitapta katılmadığım birkaç hususa ise "Allahu alem" diyerek yorum yapmıyorum. Romana dair teknik eleştirim, ilk 60-70 sayfada sonun tahmin edilebiliyor olmasıdır. Fakat bu eksiklik, anlatının hayatta gerçekleşme ihtimali yüksek bir gerçeklik olmasıyla kapanıyor. 
Yavuz Bülent Bâkiler ’in "Ülkemizde iki tip yobaz vardır: Din yobazları ve Atatürk yobazları" sözü romanda vücut buluyor. Hafız Fatma, çocukken din yobazlarının baskısı yüzünden dininden, başörtüsünden ve bilhassa imam olan babasından soğuyup seküler dünyanın sahte güzelliklerine savruluyor. Roman bu acı macerayı işlerken, İmam Yakup’un basiretli sözleri metne muazzam bir manevi omurga kazandırıyordu. Genel olarak beğendim.
Savaş barıştır Özgürlük köleliktir Cehalet kuvvettir
1984’ü bitirince insanın zihninde önce olaylar değil bu ses kalıyor. Orwell sana bir hikaye anlatıp çekilmiyor seni sloganla telescreen’le ihbarla korkuyla hafızanın çöküşüyle aynı odada bırakıyor. Roman boyunca anladığım. Bu kitap bir rejimin ne kadar zalim olabileceğini anlatmaktan çok insanın hangi noktalarda içeriden kırıldığını anlatıyor.
George Orwell 1984’ü 1949’da yayımladı romanı ağır veremle boğuşurken yazdı ve son sayfalarını Jura’daki evinde tamamladı. Kitap yalnızca bir distopya klasiği olmadı Big Brother Thought Police Room 101 doublethink ve Newspeak gibi ifadeleri gündelik dile taşıdı. Bunun sebebi de şu 1984 iktidarın insanı sadece dışarıdan değil içeriden de nasıl biçimlendirdiğini gösteren ender romanlardan biri. Benim için 1984’ün asıl kudreti geleceği bilmiş olmasında değil. Asıl kudreti gerçeğin nasıl eğilip büküldüğünü sevginin nasıl bozulduğunu dilin nasıl daraltıldığını ve insanın nasıl kendi zihnine yabancılaştırıldığını adım adım göstermesinde. Bu yüzden bu romanı okurken bir ülkeye değil insanın savunmasız taraflarına bakıyorum.
Romanın Kalbi
Bu romanı sadece gözetim toplumu diye özetlemek romanın kalbini ıskalamak olur diye düşündüm. Merkezde kamera değil hakikat üstünde tekel kurma tutkusu var. Winston’ın işi geçmişi düzeltmek değildi geçmişi Parti’nin o günkü ihtiyacına göre yeniden icat etmek. Britannica’nın da özetlediği gibi Parti yalnız bedeni değil düşünceyi hafızayı ve anlamı hedefliyor Orwell Foundation da Winston’ın görevinin olayları Parti sürümüne uydurmak olduğunu açıkça vurguluyordu bizlere. Burada dil dekor değil silah. Orwell daha 1946’da dil gevşedikçe düşüncenin de gevşediğini kötü ve özensiz dilin aptalca düşünmeyi kolaylaştırdığını yazıyordu. 1984 bu fikri soyut bir deneme olmaktan çıkarıp romanın işkence
Russo Mafyası serisinin üçüncü kitabı kendileri en az puanı alan kitap oldu niye tabi kadın karakter yüzünden . İlk kitap kadın karakter orta karardı ikincisi şahaneydi bu ezik omurgasızın teki . Yani iyi ve naif olmak ayrı embesil olmak ayrı bir durum bence . Erkek karakterler şahane kitaplarda hatta neredeyse kadınlardan önce onlar aşık oluyor ve belli ediyorlar en güzeli . Seri üç kitap görünse bile son bir kitap gelecek zira 4 kuzen anlatılıyor işin başında olan abi anlatılmadı :D
Kitap günümüzden 5 sene önce başlıyor Raffaele Russo ailenin tahsildarı diyelim . Mahallenin ünlü sevilen fırınının sahibi kadın gelip bundan borç istiyor . Buda veriyor 200 bin dolar ama ödeme olmazsa kadının o sırada 18 yaşında olan kızını alacağını söylüyor . Aradan 5 sene geçiyor kadın ölüyor adam kızı alıyor ve olaylar başlıyor . Kızın iğrenç ötesi bir kız kardeşi var ve nişanlısı . Bunlar kıza korkunç davranıyor bu gerzek ağzını açmıyor delirdim okurken adam kızı taciz falan ediyor bu susuyor beyinsiz .Kızın hayatının şansı adama satılması oldu yemin ederim adam kıza muhteşem davrandı tek hatası olmadı . Evinde tuttu 15 gün sonra evlendiler zaten birde kız biraz kilolu onun travması var adam onu bile nefis aştırdı kıza . Dedim kız kitap ilerledikçe omurga kazanır yok olmadı sonuna kadar öyle gitti . Adam buna nasıl aşık of diyorum bazı aksiyonlar oldu sıkıntılar yaşandı kitabın doğası gereği . Yine dil akış iyiydi ama biraz gereksiz uzundu kitap kadın karakter profili iyi olsa süper olacaktı .
Reklam
Reklam