Annemin Uyurgezer Geceleri
Üç kuşak kadının hikâyesi…
En çok da anneanne Şehbal Targut’un yaşadıkları sarstı beni. Romanın anlatıcısı Şehnaz’a ise zaman zaman kızdım. Kendi ayakları üzerinde duran, başarılı bir akademisyen olmasına rağmen E.’ye karşı bu kadar taviz vermesi beni okurken öfkelendirdi.
Belki de bunun sebebi geçmişten taşıdığı yüklerdi. Çünkü bu romanda bir kez daha görüyoruz ki bazı hikâyeler annelerden kızlarına miras kalıyor.
Ayhan Targut Varlı ise dışarıdan bakıldığında örnek bir eğitimci ve anne. Ancak uyurgezer olduğu gecelerde ortaya çıkan sırlar, Şehnaz’ın hayatını derinden etkiliyor.
Romanda oldukça fazla geri dönüş (flashback) bulunuyor. Bu nedenle Ayfer Tunç okumaya ilk kez başlayacaklara bu kitabı önermem.
Kitabı bitirdiğimde derin bir nefes aldım ve geriye şu düşünce kaldı:
Kimse bulunmaz Hint kumaşı değil. Önce insan kendini sevmeli. Kendini seven insan, sevdiği kişiyi de incitmez.
Bir türlü sırasını tutturamadığım 
Ayfer Tunç kitaplarından aslında serinin 2. Kitabını ben en son okuyorum. İlk olarak 
Osman kitabından yani son kitaptan başlamış sonra 
Kapak Kızı okumuştum. Ki ilk kitap buymuş. Ve yanlış giden gömleğin düğmeleri gibi son olarakta bu kitabı okudum.
Diğer ikisini beğenmiştim her ne kadar konusu tarzım olmasa da. Bunu da beğenecektim ama bu kadar küfür etmeseydi…
Yani küfürden zaten hoşlanmıyorum hele kitap içinde… hadi bir iki tanesine artık alıştık okuyoruz bir şekilde ama kitap boyunca küfürler argolar diğer kısımlarından bahsetmiyorum bile…
Bana göre değilmiş elimde gezdireceğim önereceğim ve insan içinde hele okulda öğrencilerimin yanında okuyacağım bir kitap değilmiş…
Öğrenciler neler biliyordur diye düşünebiliriz ama onların bilmesi ve hatta konuşması bile önemli değil benim onlara önermem ya da göstermem kendi adıma çok uygun olmaz diye düşünüyorum..
Hikayesi, sürükleyiciliği ve küfür dışında anlatımı bile zevkliydi ama
Tavsiye edemiyorum
Ayfer Tunç kitaplarından aslında serinin 2. Kitabını ben en son okuyorum. İlk olarak Osman kitabından yani son kitaptan başlamış sonra Kapak Kızı okumuştum. Ki ilk kitap buymuş. Ve yanlış giden gömleğin düğmeleri gibi son olarakta bu kitabı okudum.
Diğer ikisini beğenmiştim her ne kadar konusu tarzım olmasa da. Bunu da beğenecektim ama bu kadar küfür etmeseydi…
Yani küfürden zaten hoşlanmıyorum hele kitap içinde… hadi bir iki tanesine artık alıştık okuyoruz bir şekilde ama kitap boyunca küfürler argolar diğer kısımlarından bahsetmiyorum bile…
Bana göre değilmiş elimde gezdireceğim önereceğim ve insan içinde hele okulda öğrencilerimin yanında okuyacağım bir kitap değilmiş…
Öğrenciler neler biliyordur diye düşünebiliriz ama onların bilmesi ve hatta konuşması bile önemli değil benim onlara önermem ya da göstermem kendi adıma çok uygun olmaz diye düşünüyorum..
Hikayesi, sürükleyiciliği ve küfür dışında anlatımı bile zevkliydi ama
Tavsiye edemiyorum
Reklam
Puan vermedi
Sherrie Campbell Kitabı tam bitiremedim açıkçası çünkü beni aile ilişkilerimle ilgili daha da paniğe sürekledi. Çok keskin çıkarımlar var, gri alanlara hiç girilmemiş sadece siyahlar ve beyazlar var. Ailenizin toksik olup olmadığından emin değilseniz okumanızı önermem fakat aşırı travmatik ve ailesi ile ilişkiyi kesmek isteyen ve buna cesaret edemeyen insanlar için yol gösterici olabilir. Genellemelerden çok yazarın kendi deneyimi ve benzer deneyimler üstüne yoğunlaşılmış. Bitirmeyi düşünmüyorum açıkçası. 
Toksik Aile İlişkileri
Öncelikle kitap ilginç bir kitaptı. Olay odaklı değildi, ancak içinde yaşanan olayların çoğu, en azından benim için, oldukça tahmin edilebilirdi.
Kitap bir bütünlüğü olan 4 farklı öyküden oluşuyor aslında. Ve bu 4 öykü de 4 farklı kitabı merkezine alıyor. O kitapla ve yazarı ile ilgili birkaç bilgiyi de satırları arasına yerleştiriyor.
İlk bölüm Küçük Prens'i merkez alıyordu ve bu benim için tatlı bir detaydı çünkü en sevdiğim kitaplardan biriyle ilgili bir şeyler okumak güzeldi. Ancak hikaye genel olarak beni pek etkilemedi.
Beni asıl ve tek etkileyen öykü ikinci öykü oldu. Gerçekten neredeyse tüm bölümü ağlayarak okudum. Hikaye beni MAHVETTİ. Ayrıca oldukça güzel buldum.
Ancak üçüncü hikayeyi hiç sevmedim. Sıkıcı ve anlaşılmazdı, beni boğdu.
Dört ise bir kapanış ve çemberi tamamlayıştı. Mantığını beğensem de bölüm olarak yine beni etkilemedi.
Aslında kitabın ikinci bölümü hariç gerçekten sevdim diyebileceğim bir şeyi yok. Yer yer çevirisini de yetersiz buldum. Ayrıca Japon kültürüne uzak olmam sebebiyle bazı yerleri tam olarak anlayamadığımı hissettim.
Okuduğuma pişman değilim ama okumasam da olurdu gibi. Kimseye okuma demem ama kimseye önermem de. Öyle...
Beğenmedim, Önermem
Ben ne okudum, diğer insanlar ne okudu. Yavaş ve hızlı olmak, haz almanın ve hayatın tadını çıkarmanın anlatısı olarak övüldüğünü gördüğüm kitapta, bu anlatıya asla rastlamadım benim okuduğum bambaşka bir çorbaydı, eğer maksat yavaşlığın ve hızın felsefesini yapmaktıysa bu çok daha farklı şekillerde çok daha ilginç anlatılabilirdi ben beğenmedim. Yazarın okuduğum ilk kitabı ve muhtemelen okuyacağım son kitabı olacak. Eğer 18. yüzyıl şövalyesinin yavaşlığı ile 20. yüzyıl insanının aceleciliğinin eleştirisi olarak görüyorsanız ve bunu kitabında güzel aktardığını düşünüyorsanız tebrikler ben okurken asla bunun verilmek istediğini hissetmedim aksine yazarın erotik ve kaba anlatısında içindeki mağara adamının kaleminin çatlaklarından fışkırıp taştığını gördüm sadece, yazar bunu eleştirmek istiyor zaten diye düşünseniz de dili, anlatımı ve kullanmayı seçtiği sözcükler kendini ele veriyor. Samimiyetine güvenemedim, kitap bir şaka diyip metni ve içeriği ciddi almaya gerek yok diyenler için diyebileceğim tek şey güldürmedi.
Hellooovvv
Çıktığından beridir kapağıyla baş edemediğim kitabın meğerse en masum kısmı kapağıymış bilemedim.
Başlarda Holland kardeşler okunabilir gibiydi ama sonradan saçma ergen bir hâl aldı ki sormayın gitsin.
Tamam karakterlerin yaş ortalaması yirmi beşin altında olabilir ama biz ne ergenler okuduk ağır usturuplu ne istediğini bilen.
Holland kardeşlerin ikinci küçüğü olan Knox Holland'ı okuyoruz . Kendisi motokros yarışmacısı. Kariyerinin ilk yılında sinirini takım arkadaşından çıkarınca takımdan kovulması da kaçınılmaz oluyor.
Knox kariyerini yeniden kazanmak için Olimpiyatlarda madalya sahibi cimnastikçi Avery'den ders almaya başlar.
Avery ise yarıştığı bir yarışma sırasında sakatlanır ve yoğun antrenmanlarla iyileşmeye çalışır.
Üzerindeki baskıdan kurtulup cimnastiğe geri dönmenin planını yaparken bir yandan da Knox'a özel dersler vermeye başlar.
Yani bu kısıma kadar konu böyle. Başlarda birbirlerine olan tahammülsüzlükleri ve hangisinin egosu daha büyük tartışmasını okurken eğlendik gibiydi. Ama sonra bakın abartmıyorum iş tamamen ergen tavırlara döndü.
Knox'un ben ilişki yaşamam, ben kimseyle çıkmam, ben kimseye sarılmam kararlılığı üç saniye falan sürdü. Ki bunu kızın söylemesi gerekirken Knox dan duymak saçma geldi.
Avery, Knox dan bir tık daha iyiydi ama karakter olarak bence ben onu da sevmedim.
Senin yaşın ne başın ne! Bacak kadar boyu var, türlü türlü huyları var.
İşin en trajik yani ise beş Holland kardeşlerin en merak ettiğim abisi Hendrick'in kitabının olmaması ! Resmen şokum şaştı. Bacaksız Flynn'ın bile kitabı varken Hendrick'in nasıl olmaz anlamıyorum.
Şimdilik diğer kardeşler hiç ilgi alanıma girmediği için seriye devam etmeyeceğim.
Herkesler bir okusun bakalım kesin kararımı o zaman veririm bence.
Ama bildiğim birşey var ki bu
Reklam
Reklam