"Sandığım kadar da iyileşmemiștim. Ama yine de iyi sayılırım. O denli ani oluyor ki böyle șeyler! Daha dün akşam çok iyiydim, annemle babama sorun isterseniz, ya da şöyle diyelim, daha dün akşamdan bir sıkıntı vardı içimde, küçük bir önsezi gibì. Evdekiler dikkat etselerdi, yüzümden anlayabilirlerdi."
Önseziler tuhaf! Sempatiler de öyle ve alametler de; ve üçü bir araya gelip birbirine karışınca insanlığın henüz çözemediği bir sır oluşuyor. Hayatım boyunca hiçbir zaman önsezilere gülüp geçmedim çünkü benim de tuhaf önsezilerim oldu…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Önsezi tuhaf şey! Duygudaşlık da öyle; işaretler de öyle ve bu üçü birlikte insanlığın henüz çözemediği bir gizemi oluşturuyor. Ben hayatımda hiç önsezilerle alay etmedim, çünkü benim de tuhaf önsezilerim oldu. Duygudaşlık ise bence (mesela aralarına mesafe girmiş, hanidir gözden ırak, tamamen kopmuş akrabalar arasında, birbirlerine yabancılaşmalarına rağmen her birinin köklerinin geldiği kaynağın birliğinin ileri sürülmesi) ölümlülerin aklının ermediği bir şekilde gerçekleşiyor. Ve işaretler, bildiğimiz kadarıyla, doğanın insanla duygudaşlığından başka bir şey olmayabilir.
Ama şöyle bir detayına inildiğinde önsezi denilen şey öylesine, ansızın hissedilen bir duygu değildir.
Sıradan bir şekilde deneyimlenen işler, insanın kendinden habersizce
kafasında koşullara ve sonuçlara ayrılarak üst üste yığılır ve benzer durumla karşılaşıldığında sonucu şuursuzca tahmin edilir.
Dolayısıyla önsezi sebebe bağlı bir veridir. Tıpkı bir meyvenin mikserde çırpıldığı takdirde suyunun çıkacağının bilinmesi gibi.
Şükür dolu bir önsezi yaşamak dileğiyle
Yirmi bir ila yirmi sekiz onların yerleşebileceği zamandır. Bir eş seçebilirler. Ve onlar artık seçmeye muktedirler; geçmiş iki döngü esnasında yaşadıkları deneyimlerle doğru eşi seçebilirler. Bunu senin için yapabilecek hiç kimse yoktur. O daha çok bir önsezi gibidir; aritmetik değil, astroloji değil, el falı değil, I-C-hing değil; hiçbir şey işe yaramayacaktır. O bir önsezidir: Çok, pek çok insanla temas kurarken, daha önce hiç kimse ile gerçekleşmemiş olan bir şey ansızın fark eder.
Ve o, o kadar kesin ve şaşmaz bir şekilde ortaya çıkar ki ondan şüpheye dahi düşemezsin. Şüphe etmeye çalışsan bile yapamazsın, son derece kesindir. Bu fark edişle birlikte sen yerleşirsin.
Atlar, kalın kar tabakalarını çiğneyerek
Tümseklerin üzerinden uçuyordu...
İşte, kenarda bir yerde, bir başına,
Tanrının bir tapınağı görünüyordu.
• • •
Birdenbire, küçük bir kar fırtınası koptu
Kar, lapa lapa yağıyordu;
Siyah bir karga, kanatlarıyla ıslık çalarak
Kızağın üzerinde daireler çiziyordu
Bir önsezi, insana keder veriyordu.
Atlar, yelelerinden dumanlar çıkararak
Ve karanlık uzaklara kulaklarını dikerek
Hızla koşuyordu…
Jukovskiy
