Çocukluğumdan beri peşimi bırakmayan, karakterimin bir parçası haline gelmiş ve değiştirilmesi gerekip gerekmediğinden bir türlü emin olamadığım baskın bir özelliğim var: Hız. Hayatın her alanında hep hızlıyımdır. Karar verirken de bir işi uygulamaya koyarken de acele ederim; aklıma bir fikir düştüğü an onu hemen o saniye hayata geçirmek isterim. Halk arasında "tez canlılık" denilen bu durum, uzun yıllar boyunca benim ritmim oldu. Ancak 30’lu yaşlarıma adım atmamla birlikte zihnimde yeni bir soru filizlendi: "Acaba daha yavaş olsam, hayattan ve anlardan daha mı çok zevk alırım?"
İşte bu içsel sorgulama beni bir arayışa itti ve bu konuda okumalar yapmaya karar verdim. Kemal Sayar’ın kaleme aldığı Yavaşla, yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Açıkçası bu okumaların sonunda kendimi değiştirir miyim ya da bunu başarabilir miyim, inanın ben de bilmiyorum.
Dört bölümden oluşan kitabın, benim bu eseri elime alma amacımla doğrudan örtüşen ve bana en güzel gelen kısmı "Yavaş Güzeldir" bölümü oldu. Kitabın genel yapısına baktığımızda, her bölümde dörder beşer sayfalık, okuyucuyu yormayan kısa metinler yer alıyor. Bu metinlerin her birinde farklı konular işlenmiş ve her bölüm kendi içinde başarılı bir bütünlük yakalamış.
Ne var ki ben tüm kitabın baştan sona "yavaşlamak" felsefesi üzerine kurulu olduğunu düşünerek okumaya başlamıştım; nasıl yavaşlayabileceğime dair pratik ya da felsefi cevaplar bulacağımı umuyordum. Kitap, bu beklentimi karşılama noktasında beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Kitabın finaline doğru yönümüz birden siyasete evrildiğinde, kendimi "Ben buraya nasıl geldim?" diye sorgularken buldum. Hani biz yavaşlık diyorduk ne oldu?
Ancak bu tematik dağınıklığa rağmen, yazarın dili oldukça akıcı. Metin boyunca yaptığı özgün kavramlaştırmalar kesinlikle çok güzel,
10/10
2026 8. kitabı
Yəqin ki, gözümdə ən çox böyütdüyüm əsərlərdən biri ola bilər. Əsərdəki ailə ağacının genişliyi və adların çoxluğu göz qorxutsa da, oxuduqdan sonra obrazları üçün darıxdığım əsərlərdən biri oldu. Arcadio və Aureliano adlarından başqa ad yox imiş kimi ancaq bu iki adı nəsildən nəslə ötürməyə davam etdikləri üçün qarışıqlıq yarana bilir, amma əsərin içinə girəndə və obrazları yaxından tanıyıb xarakterlərinə bələd olduqda kimin kim olduğunu ayırd etmək mümkündür.
Ursula – romanın nənəsi; ən çox bağ qurub darıxdığım obrazlardan biri oldu. Buendia soyadı bu qadının çiyinlərində yüksələn və illərlə kürəyindən ata bilmədiyi bir yükə çevrilir. Əsər magik realizm ünsürləriylə zəngin olsa da, obrazların qüsurları o qədər insani və real hiss etdirir ki, evin sakinlərindən birinə çevrilirsən.
Ümumiyyətlə, Buendia ailəsində ailə anlayışı çox məhduddur. Hər bir obraz o qədər daxili dünyasına və öz tamahlarına qərq olur ki, ailədəki birliyi hiss edə bilmirsən, aralarında mütləq və aşılmaz sərhədlər var.
Ailənin kişiləri bir qədər standart xəttlə gedir: Aureliano adını daşıyanlar introvert və sakit tipajı, Arcadiolar isə daha ekstrovert, impulsiv insan imicini təsvir edir. Qadınlar isə bir-birilərindən xeyli fərqlənirlər. Məsələn, Amaranta sırf Rebecca ilə ədavətindən bəslənərək özünü ömürlük tənhalığa məhkum etməklə kifayətlənməyib hələ onu qardaşı nəvəsinə də ötürmək istəyir. Nifrəti yaşamaqdan usanmayıb hələ gələcək nəsillərə ötürmək istəyən bu qadın, sanki kin və ədavətin insanı necə içdən çürüdüb məhv etdiyinin nümunəsi olaraq yazılıb.
Digər obrazlar da öz yerində obsessiya, acgözlülük, sədaqətsizlik, radikallıq kimi insana xas, lakin zərərli xarakteristik özəlliklərin simvolu rolunda çıxış edirlər. Əsasən, hər birini uçuruma aparan şey bir-birilərinə hədsiz laqeyd
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sinemanın Dostoyevski'si
Her şeyin hızlı aktığı ve hızlı yaşandığı bir dünyada durup düşünmenin ve hissetmenin yönetmeni, karşınızda Tarkovski.
Tarkovski’nin sinema dilini oldukça beğeniyorum, anlaşılma kaygısı olmadan, ticari kaygı gütmeden bütün zorluklara karşı inatçı ve hırslı bir şekilde sanatını konuşturmak ve sanatıyla dünyaya dokunmak, değiştirmek istiyor.
Tutucu bir şekilde ideallerine bağlı çünkü onun için yaşamın anlamı sanatıyla varolmak, inancıyla toplumun duygularını açığa çıkarmak. Bu varoluş mücadelesinde zorlu yollarda sürüklenmiş. Her şeyden önce ülkesine, Rusya’ya derinden bağlı. O dönemlerde Sovyetlerin ideolojik baskısı, eserlerindeki işlediği maneviyat temasıyla oldukça zıt bir şekilde ilerliyor. Sovyetler o dönemde toplumcu-gerçekçi ve materyalist eserler bekliyor. Günün sonunda eserleri kabul edilmiyor, dağıtımı geciktiriliyor ve uluslararası arenada önü kesiliyor.
“Tek yapmak istediğim film çekmek, ama yirmi yılda sadece beş film yapmama izin verildi.”
Zorlu şartlar. İnancını koruyor. Ama bir noktadan sonra kendi halkı da ona sırt çeviriyor -her ne kadar buna inanmak istemese de-. Bu şartlar altında daha fazla duramıyor ve çok sevdiği ülkesinden ayrılarak İtalya’da sürgün hayatına başlıyor. Daha sonrasında yolu Paris’e düşüyor. Her ne kadar Sovyetler Birliği’ne dönmek istese de yetkiler onu kabul etmiyor.
Teknolojinin gelişimine hep şüpheyle bakıyor. Ona göre insanın manen gelişmemiş olması, hâlâ çıkarcı hırslar ve gereksiz uğraşlar yüzünden maddi ilerleme toplumu çöküşe sürüklüyor. İnsanlar atomu buldu, daha sonrasında bundan bomba yaptı, diye ekliyor. Ona göre teknoloji, insan ruhundan uzaklaştıran bir araç.
İnsan ilişkilerinde yapaylıktan, bağ kurulamamasından oldukça şikâyetçi. Özellikle kadın-erkek ilişkilerinde tarafların zihinlerini ve duygu dünyalarını
**EVET ÖYLESİNE BAŞLAYIP BİTİRDİM
**
Öncelikle demek istiyorum ki ben aylardır reading slump tayım ve doğru dürüst bir şey okuyamıyorum. Hele ki böyle kitapları okumak normalde hiç tarzım değil çünkü cringe damarım pek dayanıklı değil artı olarak ben rom com (adına ne derseniz deyin) okumayı pek sevmiyorum.
Meğer seviyormuşum sadece para verip sayfaları çevirince sevmiyormuşum. Şayet bu kitap elimde olsaydı puanı maksimum dört yıldız falan olacaktı.
Peki pdf okumanın farkı ne? Çok farkı var. Yani en azından benim açımdan. Denemeye daha müsait. Para verdim parama değsin kaygılarına girmedim hiç ve nedense bana bir fanfic okuyormuşum gibi hissettirdi bu yüzden üstümdeki etksi olumluydu ama kitabı biraz daha araştırdığımda öğrendim ki yazar eskiden zaten fanfic yazıyormuş. Gözümden kaçar mı asla DJJDKSKZKZ
Konusuna gelecek olursak öncelikle kitabın laboratuvar ortamında geçmesine, çekilen parasal hatta ekipmansal sorunlara yer verilmesini. Bilim (STEM) dünyasında kadınların çektiği zorluklara ve yalnızlıklara dokunmasından çok hoşlandığımı söylemek istiyorum.
Olive adındaki baş karakterimiz en iyi arkadaşı ve eski erkek arkadaşının birbirlerinden hoşlandığını görüyor ama en yakın arkadaşı Anh elbette ki en yakın arkadaşı Olive'in eski sevgilisi ile çıkmak istemiyor ve Olive onun mutluluğunu istediği için zaten öylesine beraber olduğu eski erkek arkadaşını unuttuğunu kanıtlamaya çalışıyor ve Anh'e bir randevusu olduğunu söylüyor ve o akşam elbette laboratuvardaki projesine dönüyor ama arkadaşı Anh onu görünce elbette şaşırıyor ve Olive onun randevu yalanını anlamaması için koridorda ilk önüne gelen kişiyi yani tüm okulun huysuz tavırları ve olumsuz geri dönüşleri ile bildiği Dr. Adam Carlseni oracıkta öpüyor.
Gerçekten beğendiğime inanamıyorum... Yani birkaç yıl önce
çok salaksınız ağlıyorum çığlık atıyorum çok malsınız MAL mal MAAL PEOPLE connor kalk bi sg sen de yengeçsin kesin çıldırttınız beni iki siz introvert yan yana gelmemeliydi
Gizli BaxçaDuygu ve Düşünce
Puan vermedi
“Gizli bahçe” kitabı məşhur ingilis yazıçısı Frensis Hodgson Burnettin yazdığı romandır və ölməz uşaq klassikasıdır. Bu roman təbiət, dostluq, şəfa və ümid kimi mövzularla məşğul olarkən oxucuları sehrli bir dünyaya çəkir.
"Gizli bahçe" baş qəhrəmanı Meri Lennoksun hekayəsini izləyir. Meri Hindistanda doğulub böyüyərkən bir epidemiyaucbatından ailəsini itirir və İngiltərəyə göndərilir. Bu faciəli vəziyyətdən sonra Meri əmisinin sehrli və böyük malikanəsinə gəlir. Malikanədə melanxolik əhval-ruhiyyəyə qərq olan Meri, müəmmalı şəkildə qıfıllanmış və baxımsız bir bağ kəşf edir. Meri bağçanı kəşf edəndə həm özündə, həm də digər uşaqlarla münasibətlərində böyük dəyişikliklər yaşayır.
"Gizli bahçe" təbiət və bağçılıq mövzuları ilə yanaşı, ümid, müalicə və özünü kəşf mövzularından bəhs edir. Romanda təbiətin insanlara müalicəvi təsiri vurğulanır. Bağda vaxt keçirən Meri emosional olaraq özünü sağaldır və təbiətin gücü ilə canlanır, eyni zamanda ətrafındakı digər personajların həyatına da müsbət təsir göstərir.
Frances Hodgson Burnett kitab boyu personajların daxili aləmini və emosional inkişafını təsirli şəkildə təsvir edir. Başlanğıcda introvert və təkəbbürlü bir xarakter olan Meryem, bağça ilə əlaqəsi sayəsində böyük bir çevrilmə keçir. Bundan əlavə, digər personajlar Kolinlə görüşəndə həm fiziki, həm də emosional inkişaf yaşayırlar.
"Gizli bahçe" təbiətin gözəlliyi və yaradıcılıqla canlandırılan bağ hekayələri ilə vizual cəhətdən zəngin bir roman kimi seçilir. Bağın canlı rəngləri, qoxuları və təbiətin ecazkar xüsusiyyətləri oxucuları valeh edir. Bu, gənc oxucuları təbiətin gözəlliyini qiymətləndirməyə və özlərini kəşf etməyə təşviq edir.
Kitabda həm də dostluğun və bağlılığın əhəmiyyəti vurğulanır. Bağban Ben ilə dostluğu sayəsində Məri həm öz həyatında, həm də