Ötanazi Okulu
Kitap, sıradan bir hayatı olan Yeşil'in, kendisini öldürmek üzere görevlendirilen "Gölge" lakaplı gizemli bir suikastçıyla yollarının kesişmesini konu alıyor. Bu suikast girişiminin ardından kendisini suçluların, katillerin ve dışlanmışların eğitildiği gizli ve tehlikeli bir kurum olan "Ötanazi Okulu"nda bulan Yeşil, hayatta kalmak için hem buradaki acımasız düzene ayak uydurmak hem de Gölge ile arasındaki karmaşık ve karanlık bağla yüzleşmek zorunda kalıyor.
Karşımızda aslında 4 kitaplık bir seri var ama ben her kitap için ayrı ayrı yazmak yerine tek bir genel yorum yapmayı uygun gördüm. İlk öncelikle açık konuşmak gerekirse; bu tarz kitaplar size edebi anlamda bir şeyler öğrenmeyi veya derin dersler çıkarmayı vadetmiyor. Tamamen kafa dağıtmak için okunabilecek bir tarzı var, ki okurken bazı kısımlara fazlasıyla sinir olabilirsiniz.
Mesela erkek baş karakterimiz Gölge aşırı kıskanç bir tip. Sosyal medyada bazı kesimler bu durumu romantize ediyor olabilir ama bence bu bir duygudan ziyade hastalık boyutunda. Gerçek hayatta toksik olan böyle karakterlerin kitaplarda "güzellemesinin" yapılması bana kesinlikle doğru gelmiyor. Ayrıca sanki bu tarz kurgularda erkek karakterler sürekli objeleştiriliyormuş gibi hissettiriyor; o kusursuz yüz hatları, kaslı vücutlar metin boyunca öve öve bitirilemiyor. Diğer yandan, baş kız karakterimizin kendisini öldürmek için gelen adama daha ilk anlardan iyelik eki ekleyerek "suikastçım" diye hitap etmesi ve ondan bu şekilde bahsetmesi de ayrı bir garibime gitti.
Çok fazla detay verip spoiler okutmak istemiyorum ama kitabın açık ara en iyi, en temiz karakteri kesinlikle Emily Lewis'di. Hikayenin iyi yönlerine gelecek olursam; yazar kurgu boyunca tempoyu yüksek tutarak okuyucuyu diri tutmayı başarıyor, anlatım oldukça akıcıydı. Fakat
Abartmaya Gerek Yok !
Halil Cibran'ın okuduğum 2. Kitabı. 
Gezgin'in içeriği kısa hikayelerden oluşuyor. İçerik olarak; sevgi, arkadaşlık, mutluluk-mutsuzluk, güzellik-çirkinlik, din, emek ve ölüm gibi konularda günlük hayatta uygulanması zor olan şeyleri teorik olarak kaleme almış. Millet ayılıp bayılıp öve öve bitirememiş ama bence abartmaya gerek yok. Kısa hikayeler olması açısından sıkıcı ilerlemiyor. Çerez niyetine bir kaç saate okunabilir..1000Kitap
Halil Cibran'ın okuduğum 2. Kitabı. Gezgin'in içeriği kısa hikayelerden oluşuyor. İçerik olarak; sevgi, arkadaşlık, mutluluk-mutsuzluk, güzellik-çirkinlik, din, emek ve ölüm gibi konularda günlük hayatta uygulanması zor olan şeyleri teorik olarak kaleme almış. Millet ayılıp bayılıp öve öve bitirememiş ama bence abartmaya gerek yok. Kısa hikayeler olması açısından sıkıcı ilerlemiyor. Çerez niyetine bir kaç saate okunabilir..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitap beklentilerimin çok altinda kaldi öve öve bitirilemeyen, fazlaca sisirilmis bir Elif Şafak kitabı daha.iyiki, kütüphaneden almısım dedirtti. Paraniza yazik en onemlisi de vaktinize yazık okurlar.Şimdi gelelim kitap incelemesine.Seçilen karakterler isimler o kadar nokta atısli secilmis ki. Türklere karşı olan dūsmanligini o kadar sinsice yedirmiski.Sonrada buna tarafsizca herkesimden insanin yasantilarindan kesitleri,kadinlarin zor hayat sartlari bulundugu kilifiyla lanse ediliyor.Turk ailesinde her dalavere var, Ermeni ailesindeki karakterler idealist dūzgūn hicbir kusuru yok varsada olabilecek ufak tefek seyler.Tarafsiz dedigi halde yazik onlar soykirima kurban gittiler agitlari. Bunuda cinine soyletmesi. Kurban zihniyetinin arkasina gecerek Türklere giydirmis sozum ona. En saygisizca olani da tecavuz olayinin bir Türk ailede yasanmasi ve ailenin kizlarindan en kucugununde veen guzel alimli acik giyinen Zeliha karakterinde gerceklesmesi. Tecavüz eden kardeşinin adi Mustafa olmasi neden ? ermeni ailede gerceklesmeyip bide o kadar isim arasinda gelip bu ismi seciyorsunuz sayin elif hanim?Anlıyoruz Müslümanlardan nefret ediyorsunuz ama saygida duymuyorsunuz.Suan yasadiniz arizonada daha iyisinizdir. Türkiyeyi sevmediniz soyadinizi annenizin adini kullaniyorsunuz . Bari isminizinde aslinda Elif olmadigini soyleyinde tam olsun. Gizli kapakli degil gercekci bi sekilde tarafi bulundugunuz yerden seslenin.Kimliklerini saklayan insanlardan misiniz sizde kitapta bahsettiginiz gibi? Gercekten Elif gibi dimdik olun..
Baba ve Piç 
Baba ve Piç
Baba ve Piç Baba ve Piç
Spoiler içerir
Detaycı bir yorumcu olmak isterdim ama ne yazık ki not bile almıyorum ya da altını bile çizdiğim yerler olmuyor unutmaya mahkumum buraya da ne okuduğumu yazmıyorum oohhh neyse ikinci kitap çıkmasa da olur ki ben tatmin oldum Danny ve Wendy yeni bir hayata başlıyor oh mis sağ olsun dick abimiz de imdatlarına koştu sonra pederin de önce ruhu sonra bedeni rahmetli oldu oteldir perili köşktür ya bunlar biz Türkleri imkanı yok korkutmaz biraz ürpertir o da benim gibi gerilim müziği açıp evde kimse yokken gece okuması yaparsa ki öyle bile çok bi korku olmadı (bazı geceler saçma ürkünç rüyalar görmem hariç). Ne bekliyordum emin değilim ama fena değildi işte korku kültürümüz bambaşka adamı öve öve bitiremiyorlar diye şans verdik ama Allah var yazım dili süper başta alışmakta güçlük çektim ama güzeldi akıcıydı birkaç kitabını daha okurum ilerde. Şimdilik bu kadar bide ne kadar çabuk bitirmişim ay helal.
Halil Cibran ile tanıştığım ilk kitap. Kitap, edebiyat roman tarzında değil aforizmalar olarak yer ediniyor. Millet ayılıp bayılıp, öve öve bitirememiş ama bence çok da bir numarası yok. Kötü değil, iyi de değil. Okunmazsanız bir şey kaybetmezsiniz, tıpkı okurken kazanacağınız bir şey olmayacağı gibi. Kitabı okurken iletilere başlık atarak her zaman ki stilimle insanların özellikle XX kromozomluların omurgasızlığa kayarak, dalga geçip, eğlendim.
Herkesin öve öve bitiremediği kitabı ben de biraz daha övmeye geldim. Kitabı sipariş ederken bile içimde garip bir tedirginlik vardı. Ya çok sevecektim ya da büyük bir hayal kırıklığı yaşayacaktım. Felsefi, düz anlatımı olan bir kitap diye düşünüp sıkılacağıma kendimi inandırmıştım. Üstelik yazara ve kitaba dair neredeyse hiçbir fikrim yoktu… beni mazur görün.
Ama kitabı elime aldığım anda bambaşka bir şeyle karşılaşacağımı anladım. Hikaye, kendi doğrularından asla vazgeçmeyen bir mimarın, Howard Roark’ın hayatını anlatıyor. Toplumun beklentilerine uymak yerine kendi çizgisinde ilerlemeyi seçen bir karakter düşünün. Herkesin “böyle yapmalısın” dediği yerde o, “ben böyleyim” diyor.. kitabın sadece mimarlıkla ilgili olduğunu zannetmeyin.. birey olmakla, özgürlükle, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan yaşayabilmekle ilgili.
Bir de Dominique var… Onunla Roark arasındaki ilişki alıştığımız aşk hikayelerine hiç benzemiyor. Dominique, Roark’ı belki de herkesten daha iyi anlayan ama aynı zamanda bu dünyada onun gibi birinin var olmasının ne kadar zor olduğunu bildiği için çelişkiler yaşayan biri.. en sevdiğim karakter oldu.
Bunun dışında bir çok karakter var..
Ellsworth Toohey’den nefret ettim,
Wynand’a üzüldüm,
Catherine ile gurur duydum,
Bay Keating’e bir çok yerde sinirlendim..
Kitabı daha nasıl abartabilirim diye düşünüyorum çünkü gerçekten anlatırken yetersiz kalıyorum gibi hissediyorum. Eğer bu yorumum sizi okumaya ikna etmezse bile, yine de bir şans verin. Şöyle düşünün.. Çok sevdiğiniz bir dizinin her gün yeni bölümü çıkıyor ve siz bir sonraki bölümü heyecanla bekliyorsunuz… İşte ben bu kitabı tam olarak böyle okudum. Sürekli bir fırsat kollayıp elime almak istedim.
Kitapla geçirdiğim 8 günün bende bıraktığı his tam olarak buydu ve belki de daha fazlası.
