Söylenen Değil, Sızan Hakikat...
Rachel Cusk’ın 
Resmigeçit’i, klasik anlatı beklentisini bilinçli şekilde kıran bir metin. Hikâye anlatmaktan çok, insanın kendini anlatma biçimini ifşa etmeye odaklanıyor. Ancak bunu doğrudan değil, “kulağı tersten tutan” bir dolaylılıkla yapıyor. Anlatıcı geri çekildikçe, konuşan karakterler öne çıkıyor; ama asıl dikkat çekici olan, onların ne anlattığından çok nasıl anlattıkları. Bu yüzden kitap, yüzeyde sakin ve düz bir dil kullanırken, alt katmanda oldukça yoğun bir psikolojik çözümleme sunuyor.
Metnin gücü tam da burada başlıyor: insan manzaraları son derece gerçek, hatta rahatsız edici ölçüde tanıdık. İnsanların kendilerini anlatırken aslında nasıl sakladıklarını, çarpıttıklarını ya da farkında olmadan ele verdiklerini görüyorsunuz. Bu durum ister istemez okuru metnin içine çekiyor ama aynı zamanda zihinsel bir yük de bindiriyor. Çünkü bu kitap pasif bir okuma kaldırmıyor; dikkat, sabır ve aktif katılım istiyor. Hatta yer yer kendi overthinking döngülerimi tetikledi diyebilirim. :)
Tam da bu yüzden, kitabın etkileyici olduğu kadar yorucu bir tarafı da var. Zihniniz zaten dağınıksa ya da karmaşık bir dönemden geçiyorsanız, bu metin sizi itebilir. Buna rağmen, sunduğu psikolojik derinlik ve gözlem gücü tartışılmaz derecede güçlü. Yine de içimde küçük bir itiraz var: anlatım biraz daha açık olsaydı, bu kitap benim için tartışmasız favori olabilirdi. Şu haliyle hayranlık uyandırıyor, ama mesafe de koyuyor.
Okur kalın...Alıntı
Rachel Cusk’ın Resmigeçit’i, klasik anlatı beklentisini bilinçli şekilde kıran bir metin. Hikâye anlatmaktan çok, insanın kendini anlatma biçimini ifşa etmeye odaklanıyor. Ancak bunu doğrudan değil, “kulağı tersten tutan” bir dolaylılıkla yapıyor. Anlatıcı geri çekildikçe, konuşan karakterler öne çıkıyor; ama asıl dikkat çekici olan, onların ne anlattığından çok nasıl anlattıkları. Bu yüzden kitap, yüzeyde sakin ve düz bir dil kullanırken, alt katmanda oldukça yoğun bir psikolojik çözümleme sunuyor.
Metnin gücü tam da burada başlıyor: insan manzaraları son derece gerçek, hatta rahatsız edici ölçüde tanıdık. İnsanların kendilerini anlatırken aslında nasıl sakladıklarını, çarpıttıklarını ya da farkında olmadan ele verdiklerini görüyorsunuz. Bu durum ister istemez okuru metnin içine çekiyor ama aynı zamanda zihinsel bir yük de bindiriyor. Çünkü bu kitap pasif bir okuma kaldırmıyor; dikkat, sabır ve aktif katılım istiyor. Hatta yer yer kendi overthinking döngülerimi tetikledi diyebilirim. :)
Tam da bu yüzden, kitabın etkileyici olduğu kadar yorucu bir tarafı da var. Zihniniz zaten dağınıksa ya da karmaşık bir dönemden geçiyorsanız, bu metin sizi itebilir. Buna rağmen, sunduğu psikolojik derinlik ve gözlem gücü tartışılmaz derecede güçlü. Yine de içimde küçük bir itiraz var: anlatım biraz daha açık olsaydı, bu kitap benim için tartışmasız favori olabilirdi. Şu haliyle hayranlık uyandırıyor, ama mesafe de koyuyor.
Okur kalın...
Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölüm "Bir Salgına Dönüşen Aşırı Düşünme Eylemi" ile neden aşırı düşündüğümüzü açıklamaya çalışır ama bu bölüm beni çok da tatmin etmedi açıkçası. İkinci bölüm "Aşırı Düşünmenin Üstesinden Gelmek için Uygulayabileceğiniz Stratejiler" biraz daha ayakları yere basan bir bölüm. Özellikle bölüm geçişlerindeki özet tablolar bence oldukça faydalı olabilir. Son bölüm olan "Aşırı Düşünmeyi Tetikleyen Unsurlar"da ise 6 örnek olay üzerinden ilerlenir. Evlilik, aile, çocuklar, iş, sağlık, kayıplar gibi somut hikayelerden yola çıkarak değerlendirme yapılır ve öneriler verilir. Bu kısım da erken yaşta ebeveyn kaybının da yer almasını isterdim.
Son zamanlarda "overthinking" konusunda bir hayli mesaim olduğu için okumak istediğim bir kitaptı, tüm aradığımı bulamadım ancak yine de beni o çukurdan çıkarmak için gereken eli uzattığını hissediyorum, bu yüzden de kıymetli bir kitap. Bu konulara ilgisi olanların göz atmasında fayda olacağını düşünüyorum. Bazen bildiklerimizi bile birinden duymak harekete geçirebilir, birden bire daha az düşünen bir kadın olmayacaksınız belki de ama bir adım atmanıza yardımcı olabilecek bir kaynak olarak değerlendirebiliriz.
Aşırı Düşünen Kadınlar 
Dr. Susan Nolen-Hoeksema
Aşırı Düşünen Kadınlar Dr. Susan Nolen-Hoeksema
Reklam
David Robson bir süredir okumayı ertelediğim bir yazardı. 
Beklenti Etkisi kitabından önce aslında 
Zekâ Tuzağı kitabını daha çok merak ediyordum. Düşünce yöntemimizin ve beklentilerimizin hayatımız ve sağlığımız üzerindeki etkilerini kavrayalı birkaç sene oldu. Özellikle iş hayatındaki stresin insanların sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerini gördükten sonra hayatı yavaşlatmayı, beklentileri düşürmeyi, sakin kalabilmeyi, sade ve sıradan yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum. Sanırım dişe dokunur bir ilerleme kaydedebildim. Fakat hâlâ kendimle baş başa kaldığımda olumsuz düşünceler zihnimi işgal edip, beni karamsarlığa sürükleyebiliyor. Overthinking konusunda daha pozitif olmalıyım.
Robson, kitaba "Beklentilerimizi sıfırlamayı öğrenmenin sağlığımız, mutluluğumuz ve üretkenliğimiz üzerinde nasıl gerçekten dikkate değer etkileri olabileceğini göstermek istiyorum." diyerek başlıyor. Gerçekten beklentileri yönetmenin ne kadar önemli olduğunu kendi hayatımıza yaptığımız küçük dokunuşlarla görebiliriz.
Önemsiz ve dikkat dağıtıcı küçük kararlarla zihinsel enerjinizi tüketmek yerine (sabah kıyafet seçmek, kişisel bakım vs.) daha önemli meselelere odaklanmak. Çok küçük detaylar olarak görünebilir ama dışarı çıkarken hazırlanmak bile bazen yoğun bir zihinsel faaliyet gerektiriyor. Doğru kıyafeti seçmek, saçımızı ve makyajımızı yapmak, kıyafetle uyumlu ayakkabı giymek vs. İş hayatında tanıdığım insanları düşündüm bir an. Ben mesela yıllardır mavi veya siyah kot giyerek işe giderim. Düz renk t-shirt üstüne rahat ve konforlu bir gömlek tercih ederim. Çünkü şık ve dikkat çekici bir şey giydiğimde gün boyunca dikkatim dağılır. İnsanların beni nasıl gördüğüyle ilgilenirim. Kıyafetimin ütüsüne ve temizliğine gözüm takılır. Halbuki basit ve gösterişsiz giyinmek gün içinde işime, kendime ve
Overthinking about YOU
Bu kitabı ilgimi çeken en önemli nokta, bir psikoloğun teorik bakışıyla değil, bizzat ruhsal zorluklarla yaşayan birinin gözünden ilişkileri aktarmasıydı. Psikolog olarak sık sık uzmanların görüşlerini okuyorum; fakat Allison Raskin’in yaklaşımı, kaygı, obsesif kompulsif bozukluk ve depresyonla yaşayan birinin samimi deneyimlerine dayanıyor. Bu açıdan kitap, ilişkilere çok daha farklı ve insani bir pencere açıyor.
Yazarın yaklaşımı
Raskin kendi hikâyesini dürüstlükle paylaşıyor. İlaç desteği alması, yıllarca psikoterapiye devam etmesi ve tüm bunları kitabın bir parçası olarak sunması, onu yalnızca deneyimlerini anlatan biri olmaktan çıkarıp aynı zamanda bilgiyi güvenilir bir şekilde aktaran birine dönüştürüyor. Bu yüzden kitabı yazmak için gerçekten doğru kişi olduğunu düşündüm.
Kitabın yapısı
Kitabın farklı bölümlere ayrılmış olması da çok hoşuma gitti. Okuyucu istediği sırayla ilerleyebiliyor. Ben de en çok ilgimi çeken kısımlardan başladım. Bu esneklik, kitabı daha samimi ve kişisel bir deneyime dönüştürüyor.
Sorular ve içeriğin herkese uygunluğu
Kitap boyunca sağlıklı bir ilişkinin dinamiklerine yönelik doğru sorular soruluyor. Her ne kadar yazar kendi ruhsal tanımlarını sık sık vurgulasa da, okudukça aslında bu soruların hepimize hitap ettiğini fark ediyoruz. Sağlıksız ilişkilerin örnekleri o kadar tanıdık ki, kendimizi orada bulmak çok kolay.
Genel değerlendirme
Raskin, ayrılıklardan ilişkilere bakış açımıza, seksten sınır koymaya kadar birçok boyutta okuyucuya düşünmeye değer sorular yöneltiyor. Bu kitap, sadece ruh sağlığı desteği alanlara değil, kendini “normal” görenlere de ilişkilerinde neyin sağlıksız olabileceğini gösteriyor.
Sonuç
Benim için Overthinking About You, hem samimi hem düşündürücü bir rehber oldu. İlişkilerde daha sağlıklı sorular sormak
Overthinking
Kütüphanedeydim elime aldım ve sadece mektuplardan oluşan bir kitap olduğunu fark ettim. Ders çalışmayı bırakıp hemen bu kitaba başladım ve tam 1 saatte bitti çok akıcıydı aslında ben kitabı çok sevdim kütüphaneden eve dönerken kitabı düşünüp durdum.
Konusu ise aldatan bir çift ve bu çiftlerin eşleri var. Aldatılan eşler ise bu aldatıldıklarını fark edip birbirlerine mektup yolluyorlar.
Böylelikle başlıyor mektuplar sadece mektup üzerinden oluşuyor sıkılmayacaksınız beğenirsiniz bu kitabı bir de alıştığımız kitaplardan farklı diye hoşunuza gidebilir.
Sadece çok güzel alıntılar eklenebilirdi derinden etkileyecek mesaj verici cümleler yoktu. Kesinlikle bu kitaba çok güzel kelimeler ile doldurulabilirdi…
Şans verin para vermeye değer mi bilemem çünkü yani ben kütüphanede buldum okudum ama tekrar okur muyum sanmam. Nedeni de etkileyecek çok bir şey yoktu sadece düşündüren bir kitap
Mutsuzsan mutsuzsundur. Nedir bu mükemmel görünme telaşı?Psikoloji
Bitti.
Nasıl başlayayım yazmaya diye düşünürken 
Oğuz Atay'ın tüm anlatmak istediklerimi bir paragrafa sığdırdığını fark ettim: "Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Ne kadar tanıdık değil mi? Yaşayamadan bir ömür tüketiyoruz. Ölünce ardımdan öldü değil de "yaşadı" diye bahsedilsin isterdim. Doğrusuyla, yanlışıyla ama içinden geldiği gibi yaşadı: "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla."
"... bilinçli yalnızlık son derece üretken, verimli ve yaratıcılıkla dolu bir süreçtir."
Neden korkar insan yalnız kalmaktan? Kafka yalnız kalmasaydı Kafka olur muydu? Dostoyevski o psikozlu ruh halini yaşamasa hangi eseri çıkardı ortaya? Ya Jack London? Yaşadığı hayatı araştırdınız mı hiç? Annesinin bile sevmeyip yalnız bıraktığı çocuk... Nietzsche aşkına karşılık bulsa dağlara düşer miydi? -Yo yadırgamayın, kendisinin akıl hastanesine düşmüşlüğü de var.- En son ne zaman kendinizle baş başa kaldınız? Ne zaman ruhunuzun sesine kulak verdiniz? Öyle elinize kitap, telefon vesaire almadan... "Yalnız kalamayan insan sürekli meşgul çalan bir telefon gibidir ama farkında değildir. Kendini aramak aklına bile gelmez. Rehberinde koca bir dünya vardır ama kendisi yoktur."
"Mukayese etmeyin, kıyaslamayın. Başka hiçbir yol sizinki değildir."
Çok düşünüyorum, o halde yokum! Buradan 
René Descartes'a selam olsun. Her şeyi ince ince düşünen, kafaya takma ustası insanlar olduk. Gün içinde bedenimizin yorulması yetmiyor gibi başımızı yastığa koyduğumuzda zihnimize akın eden düşüncelerin
Oğuz Atay'ın tüm anlatmak istediklerimi bir paragrafa sığdırdığını fark ettim: "Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Ne kadar tanıdık değil mi? Yaşayamadan bir ömür tüketiyoruz. Ölünce ardımdan öldü değil de "yaşadı" diye bahsedilsin isterdim. Doğrusuyla, yanlışıyla ama içinden geldiği gibi yaşadı: "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla."
"... bilinçli yalnızlık son derece üretken, verimli ve yaratıcılıkla dolu bir süreçtir."
Neden korkar insan yalnız kalmaktan? Kafka yalnız kalmasaydı Kafka olur muydu? Dostoyevski o psikozlu ruh halini yaşamasa hangi eseri çıkardı ortaya? Ya Jack London? Yaşadığı hayatı araştırdınız mı hiç? Annesinin bile sevmeyip yalnız bıraktığı çocuk... Nietzsche aşkına karşılık bulsa dağlara düşer miydi? -Yo yadırgamayın, kendisinin akıl hastanesine düşmüşlüğü de var.- En son ne zaman kendinizle baş başa kaldınız? Ne zaman ruhunuzun sesine kulak verdiniz? Öyle elinize kitap, telefon vesaire almadan... "Yalnız kalamayan insan sürekli meşgul çalan bir telefon gibidir ama farkında değildir. Kendini aramak aklına bile gelmez. Rehberinde koca bir dünya vardır ama kendisi yoktur."
"Mukayese etmeyin, kıyaslamayın. Başka hiçbir yol sizinki değildir."
Çok düşünüyorum, o halde yokum! Buradan René Descartes'a selam olsun. Her şeyi ince ince düşünen, kafaya takma ustası insanlar olduk. Gün içinde bedenimizin yorulması yetmiyor gibi başımızı yastığa koyduğumuzda zihnimize akın eden düşüncelerinReklam
Reklam