Eyyüp ÖZDİL
@ozdil06eyyupcs
İnsanoğlunun bir yerde, bir işte yalnız olmadığını anlaması ne kadar güzel bir şey.
Kalpten kalbe giden yol bu olsa gerek.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Eşref Bey ise İzzet’in omzuna dayanmış zorlukla yürürken ağzından şu sözler zorlukla dökülüyordu:
“Durmadan çalıştım...Bu işe gönül vermiştim, mantık ne derse desin... Hiç bir zaman filozof yâ da siyasetçi olmadım ve bu işten iyi dostlar, yara izleri, kalça kırığı ve birkaç madalya ile memleketim için çok iyi dövüştüğümü bilmenin verdiği tatmin dışında hiç bir şey elde etmedim.”
Nasıl ki bir avuç kahraman Trablusgarp’ta bütün oyunları boşa çıkarmışsa, şimdi de yine nice oyunlar bozmak için yurda dönüyorlardı.
Eşref Bey, vapurda İstanbul yolculuğu sırasında kamarasından hiç çıkmadı. Kederini kamarada bir başına yaşadı ve sadece Musa ile paylaştı. Onun ne denli hüzün içinde olduğunu gören emir eri, koca yolculuk boyunca bir cümle konuşmuştu:
“Allah var gam yok, ya Bek...”
“Gam.... Çok... Lakin ümidimiz de çok Musa.”
Babam biraz hadîdülmizaç- gerçi böyle demez gençler- sert mizaçlı bir adamdı ama ramazan gelince bir hoş olurdu... Ona bir şeyler olurdu, adımları yavaşlardı vs... Kendi tecrübelerim aktarıyorum aslında, babam böyle biriydi. Çabuk kızardı, bizimle resmiydi falan filan ama beş yaşında da fark ederdim ki ramazan gelince babam başka bir adam oluyor vesselam.
-“Yüzbaşım, size müteşekkiriz.”
-“Biz de sana, adın?”
-“Eşref.”
-“Hangi Eşref?”
-“Teğmen Eşref yâ da Kuşçubaşı Eşref...”
-“Draliç bu dağların kralıydı, çok canlar aldı bizden. Ama sen onu öldürdün. Bir efsaneye son verdin. Görüyorum ki yeni bir efsane doğacak gibi. ....”