İnsanlarla olan bütün ilişkilerinde, kendine nasıl davranılmasını istiyorsan sen de karşındakine öyle davran. Zira insan, kendisi için arzu ettiği şeyi başkaları için de arzu etmedikçe mükemmel bir imana sahip olamaz.
Sabahları evinden, akşamları işyerinden ve girdiğin dükkanlardan çıkman; geceden gündüze, gündüzden geceye varman; kıştan bahara, bahardan kışa ulaşman bu kederin de yok olup gideceğini göstermiyor mu?
Dinlediğin şarkının sona ermesi, okuduğun şiirin son mısrası, seyrettiğin filmin son sahnesi, yaşadığın kederlerin de bir gün biteceğini hatırlatmaya kafi değil mi?