-SPOİLER İÇERİR-
Rodion Romanoviç Raskolnikov, öncelikle tüm bunları yapmış olup bizlere nasıl kendini sevdirdin anlayabilmiş değilim ama şunu söyleyebilirim ki tüm roman boyunca seninle birlikte tüm duyguları yaşadım...
Cinayetin işlendiği sahnedeki heyecan, korku, kendini kaybediş o kadar güzel anlatılmış ki sanki karşımda okunması gereken kelimler değil de izlenmesi gereken bir film sahnesi vardı...
Raskolnikov cinayeti işledikten sonra yataklara düşer ve biz bunun sebebinin bir süre pişmanlık ve vicdan azabı olduğunu düşünürüz ama onun hiçbir zaman pişmanlık duymadığını şu bölümden anlayabiliriz;
''Hiç değilse... hiç değilse pişmanlık duyabilseydi! Öyle bir pişmanlık ki, yüreğini yakıp kavursun, uykularını kaçırsın; öyle bir pişmanlık duysun ki, düşlerini darağaçları, suda boğulmalar doldursun! Ah! Böyle bir pişmanlık nasıl, nasıl sevindirirdi onu! Acı ve gözyaşı da bir hayattır! Ama o işlediği cinayetten dolayı en küçük bir pişmanlık duymuyordu.''
Bence herkes onun pişman olmadığına ikna oldu, kendince sebepleri vardı çünkü bu cinayeti işlerken peki o zaman günlerce yataklara düşmesinin ve duygu durumunu kontrol edememesinin sebebi neydi? Yakalanma korkusu mu?
En sonunda kaçıp kurtulmak yerine cinayeti itiraf etmesi Porfiri Petroviç'in bir başarısı mıydı, yoksa Raskolnikov'un kendini cezalandırma isteği mi? Bunların cevaplarını okudukça kendiniz buluyorsunuz ama kendinizce tabi :) benim fikrimce, Porfiri, Raskolnikov'un peşini bırakmış olsa bile katilimiz huzura hiçbir zaman kavuşamayacaktı...
Tüm bunların yanında Svidrigaylov çok ilgimi çekti, onun hikayesine biraz daha derinden bakılmasını isterdim ama klasik bir Rus romanında elbette birileri intihar etmeliydi ve bu kişi Svidrigaylov oldu, üzülmedim desem yalan olur...
Benim için okuması çok keyifli bir
Suç ve CezaFyodor Dostoyevski · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2025194,1bin okunma