İris ve Roman, rakip iki gazeteci, sadece birisi köşe yazarı olacak. İkisi için de bu pozisyon çok önemli, ikisinin amacı da aynı farklı dünyalardan gelseler de. Köşe yazarı olmak için her şeylerini ortaya atacakları bu rekabette hayatın onlara sunacağı sürprizden habersizler.
Serinin ilk kitabı İris'in abisi Forest'ın Tanrıların Savaşı'nda savaşmak için cepheye gitmesi ile başlıyor. Bu gidişin ardından ise İris ve annesinin hayatı eskisi gibi olmayacaktır. Okulu bırakmak zorunda kalan İris gazetedeki işinde çalışırken Roman ile köşe yazarlığı rekabetinde her şeyini vermeye hazırdır. Tıpkı Roman gibi...
Roman ise zengin bir ailenin çocuğu. Ancak zıtlıkların birleştirici gücü ikisinin de kaderini yazmaya başlamıştır.
İris, cepheye giden abisine ulaşmak için daktilosunda yazdığı mektupları evlerindeki gizemli gardıropa koyduğunda mektupların abisinin eline ulaştığını düşünür. Taa ki mektupların ulaştığı kişi kendisinin Forest olmadığını söyleyene kadar. Gelen cevaptan sonra ise aralarında zamanla kendi hayatlarını, duygu ve düşüncelerini kaleme aldıkları büyülü mektuplaşmalara dönüşür.
Tanrıların Savaşı'nı, Roman ve İris'in yaşadıkları ve aşkın gelişini kendisine has kalemi ile aktarmış yazar eserinde.
"Bence hepimiz zırh giyiyoruz. Bence giymeyenler aptallık ediyor, dünyanın keskin
kenarları tarafından tekrar tekrar yaralanmanın acısını yaşama riskine giriyorlar. Ama bu aptallardan öğrendiğim bir şey varsa o da savunmasızlığın çoğumuzun korktuğu bir güç olduğu. Zırhını çıkarmak, insanların seni olduğun gibi görmesine izin vermek cesaret ister. Bazen ben de senin gibi
hissediyorum: İnsanların beni olduğum gibi görmesi riskini göze alamam. Öte yandan zihnimin derinliklerinde bir ses var, bana sürekli, "Bu kadar ihtiyatlı davranarak çok şey kaçırıyorsun," diyor." ( I
Reklam
Ruhumu gözardı etmə, ey yoldaş!
Bu volume çox da bir hadisə olmadı. Ancaq obrazların arasında olan əlaqələrə daha çox toxunmağa başladılar. Bu da hekayəni növbəti volume-larda kompleksləşdirməyə kömək edəcək.
Bu manganın getdikcə həyat və canlı olmaqla bağlı daha da çox düşündürməsi xoşuma gəldi. Ona görə bir neçə "quoto" paylaşacam sizinlə.
"If he wants his wounds to heal, they will heal, but he doesn't feel any pain. So he doesn't think of healing them. If it's a life threatening wound then of course it will be healed" — Bu hissədə, məncə, həyatdakı ağrı və əzablarımızın sadəcə bizim öz əməyimiz və fərqindəliyimizlə düzələcəyini yaxşı vurğulayıb mangaka. Bilirəm mən də bu çoxda bilinməyən bir şey deyil, ən azından xoşdur oxumaq.
"Life... being dead and being alive. Ain't they the same thing? What matters is to be living?" — Valla mənə də arada bu düşüncələr gəlir və özünəqəsd seçimini gözdən keçirirəm. Am js kiddin'
"What does it mean to have life? It is not like ya disappear from this world when you die. The form of yer soul just changes. It is not like you become seperated. They go through birth and death but souls won't be lost. They're always by your side." — Bu çox romantik bir baxış bucağıdır. Hər bir insan unudulmağa məhkumdur, əgər nəsə edən tarixi bir fiqur deyilsizsə. Hər kəs unudulur və önəmsənmir. Yaşayarkən belə bəzən bunu sizə qarşı edilir. Ruhunuzu gözardı etməyəcək şəxsləri tapmalısız.
이 소설은 제목 그대로 나에게 '환상통' 같은 고통을 안겨주었다. 아이돌 그룹을 향한 팬들의 일방적인 사랑과 집착을 다루고 있는데, 약 180페이지에 달하는 분량 동안 서사가 진전되지 않고 비슷한 감정적 호소만 되풀이되는 점이 아쉬웠다.
평소 문장의 결이나 언어적 유희를 중요하게 생각하는 나로서는, 이 작품의 단조로운 문체가 큰 매력으로 다가오지 않았다. 소재는 신선할지 모르나, 독자로서 얻을 수 있는 언어적 즐거움이나 깊이 있는 통찰은 부족했던 것 같다. 나에게는 그저 반복되는 팬심의 나열처럼 느껴졌기에, 10점 만점에 4점을 매긴다.
The Old Man and the Sea by Ernest Hemingway tells a story that feels simple at first, almost like something you could explain in a few sentences. An old fisherman goes out to sea, catches a great fish, and loses it on the way back. But as the story unfolds, it becomes clear that this is not really a story about fishing at all. It is about endurance, dignity, and what it means to struggle in a world that does not always reward effort.
The novella centers on Santiago, an old Cuban fisherman who has gone eighty-four days without catching a fish. In his village, he is seen as unlucky, even defeated. Only a young boy, Manolin, continues to believe in him, although he is no longer allowed to fish with Santiago. This quiet isolation shapes the emotional atmosphere of the story. Santiago is not just physically alone at sea; he is also set apart from the people around him, living on the edge of relevance.
When he finally sets out far into the Gulf Stream, determined to break his unlucky streak, he hooks a giant marlin. What follows is a long, exhausting struggle that lasts for days. The fish pulls his small boat deep into the open sea, and Santiago, despite his age and pain, refuses to give up. What is striking here is not just the physical challenge, but the way Santiago thinks about the fish. He does not hate it. He respects it, admires it, even feels a kind of kinship with it. At times, he speaks to it as if it were an equal. This changes the nature of the conflict. It is not a simple battle between man and nature, but something more complex, almost like a test of worth between two noble beings.
When Santiago finally kills the marlin, it feels like a moment of triumph, but that triumph does not last. Sharks are drawn to the blood of the fish and begin to attack it.
In Ward No. 6, Anton Chekhov constructs a quiet but devastating meditation on suffering, indifference, and the fragile boundary between sanity and madness. Set in a decaying provincial hospital, the story revolves around Dr. Andrey Yefimych Ragin, a man who has retreated into intellectual detachment as a way of coping with the bleakness of life. The hospital itself, neglected and almost forgotten, becomes more than a setting; it functions as a symbol of a broader social and moral decay, where suffering is not only present but systematically ignored.
At the center of the narrative lies a philosophical tension that gradually unfolds through the doctor’s encounters with the patient Ivan Dmitrich Gromov. Ragin subscribes, at least superficially, to a version of Stoicism. Stoicism, originating in ancient Greek philosophy, teaches that individuals should cultivate inner peace by accepting what they cannot control and by remaining indifferent to external pain or pleasure. In its original form, it is a disciplined ethical system aimed at resilience and moral clarity. However, Ragin’s interpretation is hollowed out. What he practices is not active moral strength but passive withdrawal. He convinces himself that suffering is insignificant, that pain is merely a matter of perception, and therefore not worth resisting. This belief allows him to justify his inaction in the face of the hospital’s inhumane conditions.
Gromov, by contrast, embodies a radically different philosophical stance, one that could be described as an existential sensitivity to injustice. He is deeply affected by the possibility of suffering, oppression, and arbitrariness in human life. His anxiety and paranoia are not presented merely as symptoms of illness but as exaggerated responses to real conditions of
Reklam
Reklam