Bugün sizlere keyifli bir öykü kitabı ile geldim. 
İlke Kalaycı ’nın yazdığı “Düşlerin Raf Ömrü”.
Eseri okurken sıradan bir günün, alışık olduğumuz ev hallerinin ya da bir dost sohbetinin nasıl bir anda bambaşka, absürt ve hatta kara komik bir boyuta evrilebildiğine şahit oluyoruz.
Yazar, gerçekliğin sınırlarını öyle esnek ve samimi bir dille zorluyor ki, kendinizi bir anda bedenlerin küçülüp bir termosa sığabildiği, bir kedinin hafızanın koruyuculuğunu üstlendiği ya da cansız nesnelerin insana meydan okuduğu bir dünyanın içinde buluveriyorsunuz.
Kitapta yer alan “Biz Böyle İyiyiz”, “Oturmacılar” ve “Parla Gülümse Işılda” gibi öyküler, hem güçlü hayal güçleriyle öne çıkıyor hem de toplumsal ya da bireysel alışkanlıklarımıza mizahi ama bir o kadar da düşündürücü eleştiriler getiriyor. İlk kitap olmasına rağmen dilinin olgunluğu ve kurgunun okuru hemen yakalayan yapısı, İlke Kalaycı’nın edebiyattaki yolculuğunun oldukça uzun soluklu olacağının sinyallerini veriyor.
Gerçekliğin sınırında, hem absürt detaylarla gülümsediğim hem de yaşamın o içimizi ısıtan sıcaklığını hissettiğim keyifli ve çok katmanlı bir okuma deneyimiydi. Yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
İlke Kalaycı ’nın yazdığı “Düşlerin Raf Ömrü”.
Eseri okurken sıradan bir günün, alışık olduğumuz ev hallerinin ya da bir dost sohbetinin nasıl bir anda bambaşka, absürt ve hatta kara komik bir boyuta evrilebildiğine şahit oluyoruz.
Yazar, gerçekliğin sınırlarını öyle esnek ve samimi bir dille zorluyor ki, kendinizi bir anda bedenlerin küçülüp bir termosa sığabildiği, bir kedinin hafızanın koruyuculuğunu üstlendiği ya da cansız nesnelerin insana meydan okuduğu bir dünyanın içinde buluveriyorsunuz.
Kitapta yer alan “Biz Böyle İyiyiz”, “Oturmacılar” ve “Parla Gülümse Işılda” gibi öyküler, hem güçlü hayal güçleriyle öne çıkıyor hem de toplumsal ya da bireysel alışkanlıklarımıza mizahi ama bir o kadar da düşündürücü eleştiriler getiriyor. İlk kitap olmasına rağmen dilinin olgunluğu ve kurgunun okuru hemen yakalayan yapısı, İlke Kalaycı’nın edebiyattaki yolculuğunun oldukça uzun soluklu olacağının sinyallerini veriyor.
Gerçekliğin sınırında, hem absürt detaylarla gülümsediğim hem de yaşamın o içimizi ısıtan sıcaklığını hissettiğim keyifli ve çok katmanlı bir okuma deneyimiydi. Yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Adalet Ağaoğlu'nun Dar Zamanlar serisinin üçüncü kitabı.
Baş karakter Aysel'in odağında bu kez seksen darbesi ve onun topluma ve bireye etkisi yine hissettirilmiş; fakat ilk iki kitaba göre bu daha bireysel açıdan verilmiş. Bu kitap daha birey odaklı, ama tamamen değil.
Kitapta bir muğlaklık, belirsizlik de var, dolayısıyla serinin bence en zor okunan kitabı buydu; fakat bu muğlaklık, yaşamın kendisinde bile var olan o muğlaklığa göz kırpıyor.
Aysel'in intihar edip etmediği bilinmiyor kitabın sonunda, bu okura bırakılmış. Kitabın başındaki başarılı akademisyen Aysel'in üzerine çalıştığı konunun da aydın intiharları olması oldukça manidar.
Adalet Ağaoğlu müthiş bir yazar gerçekten.
Aysel, bu kitapta hayır demeyi, diyebilmeyi öğreniyor ve gösteriyor bizlere. Bir başkaldırı adeta.
Kitap üzerine söylenecek çok şey var, fakat ilgilisine tavsiyem; Jale Parla'nın Don Kişot'tan Bugüne Roman isimli eserindeki Dar Zamanlar serisi üzerine yazdığı bölümü okumalarıdır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
…
Bir anlığına mutluydular. Ne de olsa insanoğlu üzüldüğü zamanları çok iyi hesaplarken mutlu olduğu anları ölçüde hile yapıp bir anlıkmış gibi göstermeye bayılırdı..
@yazar_erd_erd_ien
#garipgalip
@parla.yayingrubu
İnsanları dinlermiş gibi yapan, bu zekayla nasıl memur olduğuna hayret edilen, neredeyse ayın yarısı işe geç giden, zaman zaman baba bildiği dedesi ve babaannesiyle olan anılarına dalan, karnı hep guruldayan, zayıflamak için Survivor‘a başvuran, ev arkadaşları Salim ve Cem’le girdikleri gülme krizleri, rastgele şehirlere yaptığı otobüs yolculukları, dağınıklık ve hijyen konusunda vurdumduymazlığı, konuşmalara hep “hadi ya” ile karşılık veren “Garip Galip.”
Doğumda annesini, ilkokul sıralarında ise babasını kaybeden, babaanne ve dedesi tarafından büyütülen kütüphane katibi Galip’in kimi zaman güldüren kimi zaman arkadaşlarına illallah ettiren kimi zamanda hüzünlendiren dünyasını yazarın akıcı diliyle bir avazda okudum.
Ve unutamayacağım karakterlerden biri oldu Garip Galip, hani bazen dışarıda bir karakter görüp merak ederiz ya iç dünyasını, işte onlardan biri..
Yazmak benim yaşama sebebim diyen, zihinsel, psikolojik ve fiziksel değişimlere teşvik etmek ve merak duygusunu aşılamak isteyen biyolog, yazar ve şair bu kitabı duygularını durumlara uydurmaya çalışan biri olarak kendine ithaf etmiştir.
Kitapta geçen Ahmet Kaya’dan “Veda Havası” şarkısıyla da herkese keyifli akşamlar..
Merve
@herayokuyanlarkulubu
Merve
@herayokuyanlarkulubu
Kitap 35 Türk romanını bana topolojisi, olgusu ve babalık konumu üzerinden yeniden okuma denemesidir. Servet-i Fünun romanına yer verilmemesi, Milli mücadele dönemi yazarlarından pek söz edilmemesi veya baba-oğul okumalarına çok müsait olan Orhan Pamuk romanlarının eserde yer almamış olması dikkat çekici. Tüm bunların ötesinde Jale Parla'nın açtığı yola güzel bir katkı olmuş.
Selam kızlar! Şafak Vurgunu kitap yorumuyla geldim
Konusu: Genelkurmay Başkanının kızı olan Işıl Atabey ailesinin mesleklerinden kay aklı hep baskı içinde büyümüştür bu sebeple özgürlük kazanma amacıyla Fransa’ya taşınmak için babasını ikna eder. İki yıl Fransa’da kalıp ressamlık olan mesleğini icra ettikten sonraysa kendi sergisinde s!lahlı saldırıya uğrayıp sağ kolunun hissini bir süreliğine kaybeder. Kızının saldırıya uğradığını öğrenen babasıysa onu hemen Türkiye’ye getirir ve kızını koruması için en güvenilir askerlerden biri olan Ecevit Demirhan ile anlaşmalı olarak evlendirir.
Yorumum: Uzun zamandır Şevval’den kitap okumuyordum ve Şafak Vurgunu’nu okurken onun kalemini ne kadar sevdiğimi, yazdığı satırları okurken dinlendiğimi hatırladım İnsanı yormayan, akıp giden bir kalemi var bu sayede olayların hiçbirini anlamakta zorluk yaşamıyor veya kitabı okurken tıkanmıyorsunuz. Aksine bir oturuşta bittiği için boşluğa düşüyorsunuz
Ben kitabı gerçekten aşırı severek okudum hatta okurken kendimle alakalı bir şey keşfettim. O da okumayı en sevdiğim türün grumpy x sunshine oluşu… her Tropeu okur severim genel olarak ama bu trope bir başkaa ŞV’de bu kadar sevme sebebim büyük ihtimalle yine Şevy’nin kaleminden sebep çünkü Işıl’ın narinliğini, Ecevit’in duvarlarını öyle güzel aktarmıştı ki okurken onlara ve zıtlıklardan doğan uyumlarına hayran kaldım
Kısaca karakterlere değineceğimm. Işıl… Çok zarif, narin, ince ruhlu biri. Sanatçı olduğu o kadar belli kiii! Gerek tavırlarından gerek ruhunun şeffaflığından. Ecevit bu kadına aşık olmayıp ne yapacaktı yanisiii?!?!?! Ayrıca bu narin kişiliğinin yanı sıra içinde gizlediği vahşi bir tarafının da olduğunu düşünüyorum. İlk kitapta pençelerini çıkardığı sahneleri pek okumadık ama ikinci kitapta ailesine karşı dimdik duran,
10/10
2026 9. kitabı
Günlük hayat gerçekliğinin sınırlarını esnetmek istediğiniz oldu mu hiç? Bu sınırları "Ya şöyle olsaydı?" diyerek eğip büken İlke Kalaycı'nın öykülerinde zamanda yolculuk yaparken bu yolculuğun kurallarının kediler tarafından korunmasına, birdenbire geçirdiği bir rahatsızlık sonucu yalnızca geceleri çalışabilecek durumda olan belediye başkanı ve kasabasının yaşadığı değişimi okurken siyaset ve toplumsal dinamiklere yönelik tespit ve eleştirilere, modern insanın yalnızlık problemini saptayıp bunu çözmek üzere devreye devletin girmesine şahit oluyoruz.
Eserin en dikkat çekici yönlerinden birisi olayların absürd kara mizah yönü iken diğeri anlatımın akıcılığı ve bunun sayesinde sahip olduğu güçlü sinematografik potansiyel. Okur bu öyküleri okurken olaylar gözünün önünde bir film sahnesi gibi canlanıyor. Öte yandan anlatımdaki dostane ton okuru yer yer bir arkadaşıyla konuşuyor veya dertleşiyormuş gibi hissettiriyor. Kitabın lokomotif öyküsü niteliğindeki "Parla Gülümse Işılda" yeni bir anlatım dili sunarken büyülü gerçekçilik akımından izler taşıyor ve rüyamsı bir diyarın kendine özgü gerçekliğinde dolaştırıyor. Bu yönleriyle yazarın bir "Kurtarılmış Gerçeklik" oluşturduğunu söylemek mümkün.