8/10
Beğendi
·2026 28. kitabı
Kabul edelim ya da etmeyelim hepimiz bu hayatı sandığımızdan daha çok seviyoruz. Çoğu zaman hayattan yakınıyoruz fakat yine de yaşamaya, umut etmeye ve yarını beklemeye devam ediyoruz.
Bazı kitaplar vardır, sayfa sayısı azdır ama etkisi uzun süre zihninizde kalır. Dünyanın Bütün Sabahları da benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Kısacık olmasına rağmen içinde yalnızlık, yas,
Reklam
Okuması o kadar zor bir kitaptı ki benim için, üstelik tam da tatilde bu kadar keyifsiz bir kitap seçtiğime inanamıyorum. İnadımdan yarım da bırakamadım açıkçası.
Ancak bana çok ağır geldi. Sözde suçluluk duygusu üzerine yoğunlaşmış insan psikolojisini işleyen bir kitap ama bana geçmedi hiçbir duygu, benim için çok yüzeysel kaldı. Bu kadar yüzeysel kalmasına rağmen neden bu kadar ağır ve okuması zordu hala anlam da veremiyorum. Ama o duygular, Lea’nın annesiz hayata alışamaması, babasının ise Lea’ya olan sevgisini hiçbir zaman gerçekten gösterememesi, konu güzeldi ama daha derin bir anlatım bekliyordum. Aynı zamanda olayların anlatımının da geçmiş zaman kipiyle olması da rahatsız ediciydi zaman zaman. Bu kitap benim için biraz hayal kırıklığı oldu maalesef.
Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen, belkide bana en çok hitap eden, beni en çok etkileyen kitabı oldu. Kesinlikle hakkı yenen, görmesi gereken ilgi ve değeri görmeyen bir kitap. Tıpkı kitabın kilit kişisi baba, yani piyano akortçusu (Der Klavierstimmer) gibi.
Yetim kalmış, yetimhaneye verilmiş, orada pek sevilmemiş ve aradığı sevgiyi evlatlık edinen kör adamda ve onun mesleği olan piyano akortçuluğu dolayısıyla opera yazarlığında bulmuş. Ama bu sevgi hakiki bir sevgi midir, yoksa hasret olduğu sevgiye ulaşmak için bir araç mıdır sadece?
Akortçunun operada işlemiş olduğu cinayetle ve ona götüren sebeplere giriş yapıyoruz.
Hikayeye bir Patrice'nin bir de ikizi olan Patricia'nın ağzından yazılmış yazılardan okuyoruz. Babanın ve annenin kimlikleri, çocuklarla olan ilişkileri, ve ikizlerin başta erkeğin uğraş ve teşvikiyle bağlılıkları, daha sonra ise Patricia'nın birey olma arzusuyla başlayan birbirlerinden kopuşları...
Çok katmanlı, yalın ama duygu derinliği yoğun, akıcı ve muhteşem bir dil ile kaleme alınmış bir roman. Baba ve ikizler üzerinde, iki ana çizgide yoğunlaşan hikaye, hepsinin birey ve kendi olma maceralarında birleşiyor.
Hazin mi hazin, dokunaklı mı dokunaklı bu romanı her kitapsevere tavsiye ederim.
Sessiz usta akortçu gibi takdir bekleyen ama bulamayan bir garip bencileyin kalmasın kitap diye...
Pascal Mercier’in Lea kitabının başlarda sakin bir temposu var ama sayfalar ilerledikçe insanın içine işleyen bir kitap. Özellikle karakterlerin geçmişleriyle hesaplaşmaları ve “geç kalmışlık” hissi çok gerçek geldi bana. İnsanların hayatlarında söyleyemedikleri şeylerin ne kadar büyük yük olabileceğini çok iyi hissettiriyor. Okurken ara ara durup düşünme ihtiyacı hissettim. Duygusu güçlü bir kitap okumak istiyorsanız tavsiye ediyorum. 
Lea
Yazarın okuduğum ilk kitabı..
Fransa’nın cennet gibi bir köşesinde inzivaya çekilmeye karar vermiş, hayatta yalnız kalan emekliler için tasarlanan lüks emeklilik köyü Les Conviviales...
Her yönden kara mizahla, güçlü psikolojik analizlerle ve ince bir karamsarlıkla örülmüş bu beş kişilik hikaye, daha ilk sayfadan farkını ortaya koyarak hipnoz etkisiyle sizi "acabalara" sürüklemeye yetiyor.
Her ne kadar ortamın size huzur vermesini bekleseniz de, o tekinsiz hava hep bir yerlerde sinsice hissediliyor. Kitabın sonlarına doğru her karakterde iyice ayyuka çıkan bu gerilim, finalde ise işleri tamamen çığırından çıkarıyor.
Pascal Garnier yine insan doğasının sınırlarında dolaştıran, tekinsiz ve sarsıcı bir klasiğe imza atmış.
Reklam
Reklam