Türkan Şen
@pawne
*En kısıtlı yaşam koşullarında mutlu ve bağımsız olmak...
*Kendine yetme, yani kişinin mutluluk için gerekli her şeyi içinde taşıyabilmesi...
*Uzlaşımsal değerlere meydan okumak...
Diyojen - Riogenes (Kinik filozof)
240 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Ne de olsa uzun zamandır insan nesnenin önderliğinde ilerliyordu. Daha doğrusu, yeni olan hangi nesne varsa insanı o yönetiyordu. İnsan sadece yeni olana sahip olmak için çalışıyordu.
Puan vermedi·368 syf.··
Beğendi
·2025 2. kitabı
·1122 günde okudu
·Okunma: 26 Haziran 2025 12:09
Kitabın başından beri konu beni hiç sarmadı, okudukça da iyice sıkıldım, bunaldım. Hakan Günday'ın öbür kitaplarına hiç benzemiyor. Oldukça sıkıcı.
Suriye-Türkiye sınırındaki göçmen kampında doğan bir bebek. Zor bir çocukluk süreci geçiriyor. Yardım kuruluşları onun ismiyle, suratıyla prim yapıyor. Zamir bunları kullanıp iyi bir noktaya geliyor ve dünyadaki savaşları durduran bir barış vakfında çalışmaya başlıyor. Vakfın amacı barışı sağlamak gibi görünse de barışı sağlamıyor,
sadece yaptıkları ertelemek, ileri bir tarihe atmaktı. Bugün kan dökülmesin
ne zaman dökülürse dökülsündü. Hiçbir yardım kuruluşunun masum olmadığı ortaya çıkıyordu böylece.
Kitap Hakan Günday kalitesinden epey uzak.
Puan vermedi
Bir yerlerde trenler doğudan batıya, batıdan doğuya gider gelir.. gider gelirdi.. Bir yerlerde demiryolunun her iki yanında ıssız, engin, sarı kumlu bozkırların özeği Sarı-Özek uzar giderdi...
Yedigey'in 40 yıllık iş arkadaşı Kazangap ölür. Onun hatırını sormak, bir şeye ihtiyacı var mı yok mu diye sormak için evine gittiğinde seslenir, ama görür ki o çoktan.... Karısına öldüğünü söyler Ukubalanın gözkapakları arasından yaşlar boşanır, içini çeke çeke ağlamaya başlar. "Kimin aklına gelirdi böyle kimsiz, kimsesiz öleceği, sahipsiz bir sokak köpeği gibi ölüp gitti...." Ukubala şimdi ne yapacağız der, Yedigey ne mi yapacağız? Gömeceğiz tabii. Sen şimdi Osman'ı uyandır, Kazangap'ın öldüğünü söyle, her evin penceresini tıklat, herkesi tek tek uyandır. Kazangap gibi bir adamın öldüğü gün kimse uyumamalı, herkes ayağa kalkmalı.
Yedigey Kazangap'ın çocuklarına telgraf çekmeyi, haber vermeyi, kefenden tut da cenaze aşının pişirilmesi ve yakılacak odunları düşünürken birden havada bir dalgalanma, cephede bir bombanın patlaması sırasında olduğu gibi bastığı yerin sarsıldığını hissetti. Bozkırın ta ötesinde "Sarı-Özek I" adı veriyen uzay üssünün bulunduğunu bildiği yerde ateş hortumu gibi bir şeyin havaya yükseldiğini gördü.
Boranlı'nın otuz kilometre kadar uzağında "Ana-Beyit" mezarlığı vardı. Nayman'ların atalarından kalan bir mezarlıktı bu. Bu yolu Yedigey'den başka bilen yoktu. Şimdi Kazangap'ı nereye gömeceklerine bir türlü karar veremiyorlardı, Yedigey bırakın boş lafları böyle bir adamın yattığı yer Ana-Beyit'ten başka bir yere gömemeyiz. Mezarlık yakın değil sabah erkenden çıkmalıyız yola.
Yedigey'in Karanar adlı devesi iyice azgınlaşmaya, yanına hiç kimseyi sokmamaya başlamıştı.
Sabah erkenden her şey hazırdı. Kazangap'ın naaşı bir keçeye sımsıkı sarılmış, yün
"Spoiler içerebilir..."
Babam katil olmasaydı, ben doğmayacaktım...
Adı Gaza, babası bir insan kaçakçısı o da onun çırağı. Henüz 9 yaşında hayata
ve insana dair öğrenmesi gereken ne varsa, hepsini öğrenecek yaşta.
Yaşadığı yer olan Kandalı'da babasının deposunda, kaçak insanları gözleyerek
kendine sosyal deney ortamı hazırlayacak kadar zeki Gaza. O gün babası ve kaçaklarla birlikte yola çıkarlar, bir kaza olur ve babası ölür. Gaza şans eseri kurtulur ama düştüğü yerde ölülerle birlikte hayatta kalma savaşı verir. 13 gün sonra bulunur ve o artık yaşayan bir ölüdür.
Önce sahip çıkılır, tedavi edilir, ama birden delirir ve akıl hastanesine yatırılır.
Orada bir hastanın morfin sülfatlarına göz diker ve onları bir şekilde elde eder.
Yaşadığı travmadan bir türlü kurtulamaz, kendi kendine mutlaka burdan çıkmalıyım veya kaçmalıyım diye düşünür. Zekası sayesinde hastaneden taburcu olmayı başarır ve evine dönmek için yollara düşer. Kandalı'ya varır, evini bulur, ama evini jandarmanın da söylediği gibi yakmışlardır. Etrafa bakınır, hırsızlar hiçbir şey bırakmamışlar, depoyu bulur, oraya girer, orada da durum aynıdır. Evin etrafına hendek kazmak hendeği suyla doldurmak için çalışmaya başlar, bir şişe bulur
ve şişenin içinde bir mektup vardır. Babası Daha'nın yazısını tanır, orada krokide ağaç dedikleri bir yerden bahsetmektedir babası. Gaza o ağacın yerini bildiği için oraya gider ve orada annesinin mezarını kazar, mezarın içinden babasının kaçakçılıktan kazandığı paraların hepsini torbalar içinde bulur.
Paraları alır bir otele yerleşir, o otel onun hapishanesi olur, kendi kendine
hazırladığı ve mutlu olduğu bir hapishane. Ama iyileşmesi için yapması gereken çok şey vardır. Yapayalnızdır, kimselere dokunamaz, konuşamaz, ayağa kalkmanın yollarını arar...
Hem karakterler hem
