Türkan Şen
@pawne
*En kısıtlı yaşam koşullarında mutlu ve bağımsız olmak...
*Kendine yetme, yani kişinin mutluluk için gerekli her şeyi içinde taşıyabilmesi...
*Uzlaşımsal değerlere meydan okumak...
Diyojen - Riogenes (Kinik filozof)
240 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Türkan Şen
, 2021 okuma hedefini ekledi.2021 OKUMA HEDEFİ
33/26 kitap - %127 tamamlandı
33 kitap okudu
26 kitap
9,8bin sayfa
28 inceleme
155 alıntı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tanrım, dünyada ne güzel görevler, ne güzel memuriyetler var! İnsan ruhunu nasıl da yüceltir, hazlara boğar bu güzel görevler! Yazık ki ben memur değilim...
DİKKAT SPOİLER İÇEREBİLİR!
Serinin ikinci kitabı, KALE KAPISI Kimsecik 2
○Salman kaçıyordu, İsmail Ağa'nın adamları onu yakalayıp öldüreceklerdi. Salman'ın saldığı korku kalpleri karartıyordu.
○Müslüm çiftliğe girdiğinde ikindiyi geçiyordu, avluya girer girmez beklediği başına geldi, Salman orada harnup ağacının gövdesine sırtını dayayıp duruyordu. Üç gündür açtı. Müslüme “Beni saklar mısın, beni kimseye vermez misin” diye sordu güvensiz. “Saklarım” dedi Müslüm.
○Zero Müslüm'ün Salman'ı sakladığını öğrenmişti. Ona sana üç gün süre, Salman'ı öldür de gel dedi.
○Köydekiler toplanıyorlar, bekleşiyorlar sonra da herkes kendi içine dalıp gidiyordu. Hep bekliyorlardı. Aniden kapkara kırlangıç bulutu bütün batının göğünü sarmış, hışırtıları ovayı doldurmuş, kanat sesleri dağda, kalede yankılanarak geliyordu. Kırlangıçlar oturmuş kalabalığa bir duvara çarpar gibi çarpıyor, aralarına cansız dökülüyordu. Herkes yere yatmak zorunda kalıyordu.
○Hacı Ağa ile Zero Müslüm'ü merak ediyorlardı.
○Salman'ın Müslüm'ü öldürdüğü haberi geldi. Topal Hacı çiftliğe gittiğinde Müslüm'ün ölüsünün çarmıha gerilir gibi mıhlanmış olduğunu gördü. Konağa haber geldi. Zero arabaya atların koşulup ölünün alınmasını söyledi. İki adam çiftliğe gittiler, fakat Salman onlara ateş açtı, atları başlarından vurup öldürdü. Birisi konağa koştu, öbürü Müslüm'ün yanında sindi kaldı.
○Bu sefer Zero tüfeğini donanıp ölüyü almak için çiftliğe gitti, atları arabaya bağlanmasını, ölüyü almadan dönmeyeceğini söyledi ve ölüyü aldı köye getirdi, o gün mezara koydular.
○Jandarma, yüzbaşı, savcı, doktor köye geldiler. Köylülere bizden habersiz neler yapıyorsunuz, gidin ölüyü mezardan çıkartın dediler. Köylü her ne kadar kokuyor, çok kokuyor dese de ölüyü çıkarttılar, ama yüzbaşı kokudan duramayıp tekrar mezara koyun
▪︎Yaşar Kemal, Yağmurcuk Kuşu,
Kimsecik 1
▪︎Van gölü dağlarının arasında bir köy ve İsmail Ağa. Köyde tek ev vardı, o da İsmail Ağanın konağıydı. Bey Selanik’te okumuştu, kardeşleri, babası da okumuş kimselerdi.
▪︎Kardeşi Hüseyin Bey İstanbul’da bir kıza tutulmuş, ona aşık olmuştu. Kız bir gün başını almış vurmuş denize, yalnız başı kalmış, sonra başı da yitmiş gitmiş. Hüseyin Bey günlerce beklemiş bir gün kızın başı sudan çıkmış, atlamış denize. Kız ona ben peri kızıyım, sen Van’a git, benim kardeşim de Van Gölündedir, ben de gelirim oraya demiş.
▪︎Hüseyin Bey de gelmiş buraya, her gün tanyeri ışırken kız başını sulardan dışarı çıkarıyormuş, Hüseyin Bey hiç konuşmazmış, her gün göle gider onu beklermiş.
▪︎Bir gün akşamüstü gün kavuşurken birden köyün ortasına bir top güllesi düşmüş. Top gülleleri ardı ardına köyün ortasına, yanına, yöresine düşüyormuş. Toz, duman, çığlıklar, melemeler, böğürmeler, kişnemeler, horoz sesleri, gölün uğultusu, yankımalar, kıyamet gününün akşamüstüymüş. Çok kişi ölmüş, çok kişi yaralanmış.
▪︎Ve İsmail Ağa ailesiyle birlikte köyden kaçmaya karar verimiş. Babası Hüseyin’e yalvararak “oğlum”, yumuşacık, buradan göçüyoruz, düşman geliyor. Sen yarın sabah kayalığa gitme, erkenden yola çıkacağız demiş. Sabah babası akşam Hüseyin’i tembihledim gidiyoruz diye, ama şimdi yerinde yok demiş. “Oradadır” demiş İsmail Ağa.
▪︎Böylece yola düşerler. İsmail Ağa gölete koşar, bakar ki Hüseyin yerinde yok, endişelenir. Gölde onun yatar bedenini görür, suya atlar, fakat Hüseyin ölmüştür. Ölüsünü kayalıklara çıkarır, oraya yaslar ve koşar adım göçe ulaşır. Ulaşınca babası “nerede” diye sorar. İsmail Ağa almış başını gitmiş, belki ileride yolda rastlarız der. Babasının gözlerinden yaşlar süzülür.
▪︎1,5 ay sonra Diyarbakır’a gelirler. Orada köprünün üstünde
