Çevirmeninin değerlendirmesiyle realist Rus nesrinin ilk romanı ve ilk Rus psikolojik romanı. (Bunu duyunca insan Türk klasikleri ile kıyaslamadan edemiyor. Bu konuda Nuri Yıldırım'ın Yordam Kitap'ın internet sitesinde bulabileceğiniz ve "19. YÜZYIL BÜYÜK RUS ROMANININ ÜZERİNDE YÜKSELDİĞİ TOPRAK" başlıklı yazısı kafa açıcı. Kendisi böyle bir kıyaslama yapmıyor ama Türk ve Rus edebiyatları tarihini yan yana getirmenizi sağlıyor yazı.) Yazar kanlı canlı bir Peçorin yaratmayı başarmış bence. Büyük Rus edebiyatının nasıl doğduğuna ilişkin sorunun cevaplarından biri olarak duruyor orada. Rus edebiyatına meraklı herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum.
“Budala mıyım kötü bir insan mıyım, bilmiyorum; bildiğim bir şey var: Ben belki de ondan daha çok acınacak bir haldeyim. Şu anlamsız dünya ruhumu bozmuş; kafam tedirgin, yüreğim doymak bilmiyor; hiçbir şeyle yetinmiyorum; zevke nasıl alıştıysam acıya da öyle alışıyorum, hayatım gittikçe boşalıyor; bir tek çare kaldı benim için: yolculuk etmek.”
Bencilliğin, bu dünyaya olan isteksizliğin, kötülüğün, garip tutkuların kitabı Zamanımızın Bir Kahramanı.
Kahraman dediğine bakmayın, büyük bir ironi.
Yazar da bunu söylemekten geri kalmıyor zaten.
Henüz 27 yaşında bir düelloda hayatını kaybeden Mihail Lermontov, yazabildiği tek romanıyla bence en iyi yazarlar arasına girmiş.
Eğer paylaştığım önsözü okursanız, eminim siz de benimle aynı şeyi düşüneceksinizdir.
Kitap 2 bölümden ibaret.
İlk bölümde yazarın bir yolculuk esnasında kitabın kahramanı olan Peçorin'i onu tanıyan bir yüzbaşının ağzından dinliyoruz.
İkinci bölümde ise yüzbaşı Peçorin'e ait mektupları, günlükleri yazara verip, onları istediği gibi kullanabileceğini söylediği için, yazar da bunları Peçorin'in Günlüğü şeklinde bize tarih tarih sunmuş.
Kitabın en can alıcı kısmı burasıydı işte.
Peçorin meğerse karanlıklar prensiymiş.
Tanıdığı her kadında yara açan, bu yarayla alay eden, kötülükten belki beslenen belki de üzüntü duyan ama üzüntüsü uzun sürmeyen birisi.
Dostluk, arkadaşlık, aşk, sevmek kavramları onun için karanlıktan ibaret.
Ona bu duygularla yaklaşmak da imkansızdan öte...
Çok detaya girersem kitabı anlatmak zorunda kalacağım o yüzden ben susuyorum alıntılar konuşsun :)
İkinci bölümde hiç Rus edebiyatı okuyor gibi hissetmedim, Fransız edebiyatı kokusu buram buram esiyordu.
Bunda dün gece paylaştığım vampir videosunun da etkisi var sanırım, çünkü Peçorin'in bir vampirden farkı yoktu.
Belki kan
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çağımızın Bir Kahramanı - Kişisel Düşüncelerim
Fazlalık İnsan
Eskişehir’de kitap almak için sahafa uğramıştım. Ne alacağımı ya da nasıl bir kitap istediğimi düşünmemiştim. Fahrenheit 451 yeni yerine taşınmıştı. Rafların arasında kitapları incelerken gözüme bir kitap ilişti. “Çağımızın Bir Kahramanı” elime aldım, inceledim. 1970’de basılmıştı. Hem eski olması hem de iddialı bir adı olması beni cezbetmişti.
Doğrusu benim cahilliğimdi Lermontov’u tanımamak. Neyse ki tanışmamız geç oldu ama güç olmadı. Fiyatı uygundu da :) Sonradan aynı sahafta bu sefer de 1975 ciltli baskısını aldım.
Yazarın önsözü beni okurken etkiledi. Bu yazılanlar geçmişin sözleri gibi gelmemişti. Tespitinin başka bir ülkede ve çağda hala geçerli olması beni sarstı ve etkiledi. Önsözü tamamen yazmayacağım. Lakin eserini ve başkarakterini kendi kalemiyle savunan bir yazarın “savunmasından” bir cümleyi aşağıya bırakacağım.
“ Özür dilerim. İnsanların tatlıyla beslendikleri yeter; mideleri bozuldu artık: onlara biraz acı ilaç, katkısız gerçek gerek.”
Bu incelemeyi yazmadan evvel yazılanlara göz gezdirdim. Beklediğim gibi birçok kişi Peçor’in ortak yönleri olduğunu yazmıştı. Doğrusu ben de yer yer aynaya bakar gibi olmadım diyemem.
Peki Peçorin “Neden bu kadar tanıdık ?”
- Peçorin’in kendi duygularını analiz ediş biçimi, kendi iç diyaloglarındaki gerçeklik.
- Kendiyle yabancılaşması.
- Anlam arayışı, kaderi sorgulayışı.
- Bir türlü geçmeyen can sıkıntısı.
- Amaçsızlığı.
- İnsanlarla oyun oynaması.
- Bitmek bilmez can sıkıntısı, hissizliği.
Gibi gibi örneklerle uzayabilecek bu liste aslında modern insanın birçok defalar yaşadığı, içine düştüğü durumlardır. Elbette biz Peçorin kadar acımasız ve bencil değiliz. Yine de Lermontov bize Peçorin karakteriyle bir ayna tutuyor ve biz de kendimizden parçalar görüyoruz. Peçorin’in
8/10
Beğendi
·2026 26. kitabı
Herkese merhaba, uzun yıllar önce okuyum o zaman bile tadına doyamadığım Lermantov’un Zamanımızın Kahraman isimli eserini yeniden keyifle okudum çok uzatmadan birkaç satır ile düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.
Bu kitapta en çok içime dokunan şey, Peçorin’in yalnızlığı oldu. Kalabalıkların içinde kaybolmuş, ne yaptığını bilen ama neden yaptığını hissedemeyen bir ruh gibi… İnsanlara yaklaşırken bile aslında onlardan uzaklaşan biri. Okudukça insan hem onu anlamak istiyor hem de onun gibi olmaktan korkuyor.
Peçorin’in iç dünyası, sadece bir karakterin hikâyesi değil; sanki zamanın ruhuna tutulmuş bir ayna. Duyguların yüzeyselleştiği, bağların zayıfladığı bir çağın içinde savrulan bir insan… Kitap bittiğinde geriye bir hikâyeden çok, insanın içinde kalan o tarifsiz boşluk hissi kalıyor.
Her şey çok önceden yazılmış mı?Edebiyat
En son ne zaman bir kitaba âşık olduğumu hatırlamıyorum. Bu kadar seveceğimi bilseydim, bir çırpıda bitirmez, zamana yayar, günlerce okurdum. Ama bir kitaptan, dibini sıyırırcasına daha fazla zevk nasıl alınır, keşke bildiğim bir yolu olsaydı. İnsanları kendine, adeta sayfaların arasından okuyucusunun boynuna bir kement atmışçasına bağlayan şöylesine kitaplar azdır. Böyle bir kitapla bu kadar geç tanıştığıma üzgün fakat hiç değilse tanışmadan bu dünyadan geçmediğime memnunum. Bu kitabın bana ulaşması için demek ki 187 yıl geçmesi gerekiyormuş.
Bu kitaba rastlayışımın ardında ne bilinçli bir merak vardı ne de bir tavsiyenin peşinden gitmiştim. Sadece bir sabah uyandığımda kitabın kapağı ve yazarın adı gözümün önüne gelip durunca, okumaya dair güçlü bir istek doğdu. Sanki kitap bana seslenmiş de ben de bu sesi duymuşum gibi. Belki de bazı eserler, insanın hayatına ancak kendi vakti geldiğinde giriyor ya da biz kendimizi hazır hissettiğimizde. Ben de bu kitaba iyi bir vakitte tesadüf etmişim; şimdi bakıyorum da ben kitaba ulaştım sanırken, meğerse o bana ulaşmış.
***
Aşağı yukarı son yarım asırdır dünyada yeni bir insan tipi belirginleşti: Aylak adam. Hayattan tat almak ister alamaz, eğlenmek ister canı sıkılır, maceraya atılmak ister kılını kıpırdatası gelmez, etrafındaki şeyler onu sıkar, aynılıktan usanır, aynı yerden, aynı insanlardan, aynı işlerden bunalır, hiçbir şey can sıkıntısını gideremez, bulunduğu hiçbir yere kök salamaz. Ne yapacağını kendi de pek bilemez. Ona da rüzgârın önüne katılmış bir kuru yaprak misali oradan oraya savrulmak düşer. Seyahat etmekten başka çaresi kalmaz.
İşte biz tüm bu duyguları çoğu zaman yalnızca kendi çağımıza, bize ait sanırız; kaosla dolu şehir hayatından usanmış, kalabalıklar içinde silinmeye yüz tutmuş, her gün
Ne umdum ne buldum
Ahmet Altan, "Geceyarısı Şarkıları" adlı kitabında Peçorin karakterinden bahsedince meraklanmış, çok okunmuş ve yüksek puan almış olduğunu görünce de okumaya karar vermiştim.
Kitabın ilk kısmını beğenerek okudum. İkinci kısımda Peçorin'in günlüklerine geçti ve küçük küçük olaylar hiç ısınımadığım karakterlerin girmesi ile sıkıcı olmaya başladı ve kitap benim için anlamını yitirdi. Her dönemde karşımıza çıkabilecek olan; bencil, kadınları parmağında oynatan, vicdandan yoksun bir karakter olarak çizilen Peçorin'i de okumayı sevmedim. Her şeyin havada kaldığı, akıcı ama anlamsız bir metindi. Bu kadar abartılışına kanmayın. :)