Küçük yaşta ebeveyninin ayrılması sebebiyle babasız kalmış bir oğul. Yıllarca doğru düzgün babalık yapamamış bir baba. Oğulun çocukluğundan beri çektiği hastalığın bir aşamasında, tedavisi için çok önemli bir zamanda, kısmen zorunlu, kısmen istekli, baba oğulun birlikte geçirmek zorunda kaldıkları, oğulun hiç uyumaması gereken kırk sekiz saat. İtalyan olay kişileri bu kırk sekiz saati Marsilya'da geçirir. Bu sürede baba oğul birlikte bir şeyler yaparlar, oğul uyumasın diye. Yıllardır konuşmadıkları kadar sohbet ederler çeşitli konularda. Bazı meseleleri tartışırlar. Geçmişi sorgular/anlatırlar. İçlerini döker, hesap sorar, hesap verirler. Birbirlerini tanır, keşfederler. Soğuk, mesafeli başlayan temaslarında giderek yakınlaşır, birbirlerini anlamaya, affetmeye başlarlar.
Konusu, içeriği için yeterli, uygun bir dil ve üslupla yazılmış. Tabiî çeviriye göre söylüyorum. Sıkılmadan, keyif alarak okudum. Kırk sekiz saati anlattığını düşününce ideal uzunlukta bir anlatı. Kıvamında bitiyor. Pek sürükleyici, maceralı değil. Ancak kimsenin sıkılacağını da sanmam.
Merhaba sevgili okur,
Yine ve yeniden Selçuk Baran’la geldim. Pek sevdim kalemini, vazgeçilmezim oldu. Seçkiye adını veren Anaların Hakkı, dokuz kısa öyküden oluşuyor. Sevgili Baran bize pastoral
Puan vermedi·208 syf.·
2026 7. kitabı
Doğan hocanın okur mektuplarıyla harmanlayıp görüşlerini dile getirdiği kitap. Evlilik ve aşamaları hakkında genelde eşlere seslenmiş. Evlilikte iletişim konusunun önemine değinmiş ki bence tüm
İlahiyat gözlüğüyle Gazzali, mühendis gözlüğüyle Gazzali... Bu adam acayip bir adam.
Bu dönem aldığım Tasavvuf ve Din Psikolojisi derslerinin uygulama kılavuzu gibi bir adam benim zihnimde. Teoride
Kendi dönemi içinde değerlendirdiğimde kötü bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Hatta zamanına göre ortalama üstü, okunabilir bir eser. Ama bugünden baktığımda “vay be” dedirten, şaşırtan ya da çok etkileyen bir tarafı olmadı.
Gotik atmosfer bekliyordum belki ama okurken o hissi pek alamadım. Daha çok herhangi bir yabancı klasik okuyormuşum gibiydi. Beklentisiz okudum zaten; vampir teması ve dönemi düşününce çok büyük bir şey beklemiyordum ama yine de içime tam olarak oturmadı.
Artısı şu: sıkmadı, akıcıydı, okurken keyif aldım. Ama vampir ve gotik türünü çok seven okurlar için yeterince güçlü ve karanlık olduğunu da düşünmüyorum.
Klasik diye okunur mu? Okunur.
Ama özel bir yere koyar mıyım? Sanmam.
insan kendinden taviz vererek mutlu olabilir mi? pek sanmam çok nadiren de mutlu olsa başkalarının mutluluğu için kendimizden taviz vermek, karşımızdakini çok seviyoruz diye kendimizden ödün vermek bizi çok fazla kırıp üzebilir ve başkalarına da güvenmemize engel olabilir.
