İnce Memed’den Bana Kalan1000Kitap
Çok sevdiğim birinin önerisiyle aldım bu kitabı. Bu incelemeyi yazmak için heyecanlı olsam da zorlanacağımı biliyordum. Ama varsın zorlayıcı olsun; insan biraz da zorlandığı yerde gelişiyor.
Bu, Yaşar Kemal’den okuduğum ilk kitap. Kitap, uzun bir çakırdiken tasviriyle başlıyor. İlk başta sıradan bir doğa betimlemesi gibi görünse de sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki çakırdiken yalnızca bir bitki değil. Ağalık düzenine boyun eğmiş köylünün acısı, Memed’in yarası, yakarışı ve isyanının sembolü.
Memed çakırdikenlerin arasında koşarken yalnızca bacakları yaralanmadı; ruhu, benliği ve kalbi de paramparça oldu. Belki de bu yüzden yakmak istedi hepsini. Yakarak kurtulmak istedi acısından.
Peki neden köy halkı kendilerini ezen, aç bırakan, tarlasına, bağına, bahçesine, öküzüne göz diken bu ağalık düzeninin karşısında el pençe divan durdu? Neden bazıları Memed’in başkaldırısının ardında dimdik durabilirken, bazıları başka bir hayatın mümkün olduğunu gördüğü hâlde kendi celladından vazgeçemedi?
Ve Hatçe…
Canım Hatçe. Güzel Hatçe. Kadersiz Hatçe…
Dağda bile bir aynaya özlem duyan, kıyafetlerinden vazgeçmeye kıyamayan, hayallerine sımsıkı tutunan Hatçe… Yüreğimi en çok sen yaktın.
Serinin diğer kitaplarını da elbette okuyacağım. Ama şimdilik bu hikâyenin bende bıraktıklarıyla biraz baş başa kalmaya, içimde demlenmesine izin vermeye ihtiyacım var.
İnce Memed, yalnızca bir eşkıya hikâyesi değil; zulme boyun eğmeyi reddeden, adalet arayan ve başkaldırmanın bedelini göze alan insanların hikâyesi.
Sistemi sorgulayan, kabullenmek yerine değiştirmeyi düşünen ruhlara iyi gelecektir.
Okuyunuz. Okutunuz efendim.
Yakında yeniden görüşeceğiz, İnce Memed.
Şimdilik hoşça kal…
Puan vermedi
//KİTAP TAVSİYEM
"KİMSESİZLER COĞRAFYASI"
//ALINTILAR
#Hayat, kaybettiklerimizin ardından gelen koca bir keşkeler yığınıydı işte...
#Yağmur yağıyordu ölü ruhlarımızın üstüne...
#Hayat buydu galiba, insan en sevdiği öldüğünde toprakta açılan bir çukura koyar, üstüne soğuk, ıslak toprağı serpiştirir...
#Hayattaki tek varlığımı kurtarmam lazımdı...
#Umutsuzluğa kapılma, belki güldürür Rabbim yüzümüzü...
#Bir acıyı çekilebilir kılan yegâne şey, yalnız olmadığını bilmekti...
#Sesimizi duyan yoktu...
#Her şeye herkese yer bulan koca dünya bir beni çok görmüş...
#Bu dünyaya fazlayım belki ben. Sanki bu dünya, ben olmasam rahatlayacak...
#Bazı coğrafyalarda yaşamak bir imtihandı...
#Hayat bazıları için hep böyleydi. Başıma gelse ölürüm dediğin herşey birgün başına gelir, yine de ölmezsin...
#Yetim ölür yağmur yağar, gök bile dayanamaz...
#Dünyanın binbir türlü hali var...
#Lazım bir ömür daha
Ölümümüzden sonra
Zira süren ömrümüz
Geçti umutlanmakla
//KİTAP HAKKINDA
Merhaba kitapsever arkadaşlar
Her birimizin yüreğinde büyük bir acı bırakan 6 Şubat depreminin enkazını bir kez daha kaldırmak zorunda kalarak okuduğum bir eserden bahsetmek istiyorum sizlere. Eserimize başlamadan önce depremde kaybettiğimiz tüm canlara Allah'tan rahmet yakınlarına sabırlar diliyorum.
Kitabımız depremde enkaz altında kalan yakınlarından bir küçük haber, bir umut ışığı bekleyen iki yas sahibi insanın hikâyesi. Öyle ki aslında birinin, diğerinin hikâyesinden etkilenip, bunu kaleme alabilir miyim diye izin istediği, hikaye sahibinin de yaz, yaz ki umut olsun insanlara, ışık olsun dediği bir hikâye bu. Etkilenmemenin imkanı olmayan bir hikaye. Iraklı Ali'nin hikâyesi. Birazdan kısacık anlatmaya çalışacağım size lâkin gönlüm ister ki Ferit'in hikâyesi de kaleme alınsın. Onu da yâd
Reklam
"Ey nefsim sus"
Kitap Mahmut Hüdayi hz hayatını anlatıyor. Beni inanılmaz derecede etkiledi her sayfasında kendimi, nefsimi hesaba çekmeme vesile oldu. Mahmut Hüdayi hz lerinin hocasına olan muhabbetine sevgisine hayran olmamak elde değil. Bir insan bu kadar zirvedeyken her şeyi bir anda bırakabilirmiydi gerçekten. Her şeyden vazgeçebilirmiydi, bir kadı iken hocasının bir sözüyle ciğer satıcısı olabilirmiydi. Peki ya nefsimiz, nefsimizi ne kadar tanıyoruz onun bize fısıldadığı her şeyi neden bir emir gibi algılayıp yerine getiriyoruz hemen. Bu kitapta inanmakta zorlandığım iki kısım var. Biri Hüdayi hz lerinin nefsini terbiye etmek adına sakalıyla tuvaleti temizlemesiydi bu bana çok uç bi nokta gibi geldi çünkü "sakal" dinimizde sünnet dir yani dolayısıyla kutsaldır bu konuda biraz eleştiri olabilir yazara. İkinci olarak ta; Her gün üst üste tutulan orucun iftarında yine nefsini terbiye etmek için sadece elmayı koklaması buda bana biraz abartı gibi geldi yani daha doğrusu inanmakta zorlandım diyelim sonuç olarak ben çok sevdim severek okudum. Okumayı düşünen ve isteyenlere tavsiye ve önerimdir. Allah'a emanet olun selâmetle kalın efendim
Kaybolan, Tarık Tufan
390 Sayfa, Doğan Kitap
Geçmişin izleriyle dolu olan ruhlar, halının altına süpürülen sorunlar, yüzleşmekten kaçılan gerçekler ve bu yüzden hayat gailesi içinde kaybolmuş insanlar. Ve tüm bunları birden bire ortaya çıkarabilen minicik bir kıvılcım.
Edebiyat mezunu olup yıllarını bir şirkette sıradan bir çalışan olarak geçiren Hakan’ın, bir gün şirkette doğum günü kutlanırken pastanın üstüne kendi ismi yerine farklı bir isim yazılmasıyla ve bunu kendinden başka kimsenin fark etmemesiyle başlar kaybolma serüveni. Akabinde onunla evli olan Yıldız’ın yıllardır evli olmalarına rağmen kendi içinde yaşadığı yalnızlık ve kaybolmuşlukla devam eder hikaye. Hikaye dallanıp budaklanırken, hayatın içinde kendilerine yer bulmaya çalışan, kendini arayan bir çok karakter dahil olur hikayeye. Hakan’ın geçmişinden bir anda çıkıp gelen Sonay, Yıldız’ın geçmişini ve şu anını kaplayan alzeimer babası Reha bey, yurt dışından aniden çıkıp gelen erkek kardeşi Murat. Hepsinin ortak bir özelliği var. Yollarını ve aidiyetlerini bulmaya çalışan ruhları. Ama bunun için yüzleşmeleri gerekecektir hem kendileriyle hem de geçmişleriyle. Peki bunun için gerekli olan cesaret ve ortam oluşabilecek midir?
Bol bol ruh tahlillerinin yapıldığı, anlatıcıların bölüm bölüm değişkenlik gösterdiği, sürükleyici ve merak uyandıran bir roman Kaybolan. Yazarın edebi kalemi ile çeşnilendirilmiş lezzetli bir yemek adeta. Oldukça keyifle okuduğum, okuma grubumuzla da tam not verdiğimiz bir kitap oldu. Gerçek hayattan bir şeyler okumak beni çok keyiflendiriyor. O karakterlerin gerçekçiliğinde kendimizden bir şeyler bulmak, anlatamadığımız dillendiremediğimiz bir çok duygunun bir yazar tarafından böyle etkili ve kolayca ifade edilmesi ve bunu okumak büyük zevk. Tarık Tufan’ın kalemi diye bir şey
Nero, duyduğum kötü yorumlar sebebiyle epey bir ertelediğim Dark romance kitaplarından bir tanesiydi. Konusunu anlatacak olursam, Nero polislerden saklanmak için bulduğu ilk fırsatta açık gördüğü balkondan içeriye giriyor. O ev ise Payton isimli genç bir kadına ait. Payton, Annesi ve annesinin erkek arkadaşı Arthurdan yıllar önce kaçmış kendi ayakları üzerinde duran bir kadındır. Payton balkonundan giren bu adamı görünce elbet korkuyor ancak Nero o kadar doğal hareket ediyor ki bir noktadan sonra ki burası bence aşırı saçma adamın yanında uyuyakalıyor. Balkondan eve biri girecek ve ben uyuyacağım ha? Elime ne geçerse fırlatıp çığlık atarsın bunun adabı budur :D yani evet olaylar işte bundan sonra gelişiyor. Bir mafia dark Romance türünde kitaptı. Elbet bolca smut, benim kadınım cümleleriyle bezenmişti. Fakat bu türün de raconu bu mudur? Budur ya. Açıkçası beni rahatsız etmedi. Çünkü alıştığımız okumalar bunlar. Aralarında Age gap var, bunu bilerek okuyun. İkinci kitap sanıyorum ki King’in kitabı ve biz burada Nero ve King ikilisinin diyaloglarını da fazlaca okuduk. Bence oralar çok komikti şahsen ben eğlendim. İttifak’ı nasıl kurduklarını da Nero’nun ağzından okumuş oluyoruz. Bir hayatta kalış mücadelesi aslında King ve Nero ikilisi için. Eğer etik değerlerinizi bir kenara atıp okursanız, seversiniz. Ama yok efendim ben eleştiririm, duramam derseniz bu kitaptan bolca nefret ededsiniz. Peki ben sevdim mi? Türüne göre evet. Yazım dili oldukça basit, buram buram klişe kokuyor. Ama okutuyor mu? Okutuyor.
Etkili insan olabilir miyiz???
Hep anlaşılmadığımızı düşünürüz.
Hep yalnız kaldığımızı.
Hiçbir olayda bizi destekleyen insanların olmadığından dert yanarız çoğu zaman...
Peki biz insanları anlıyor muyuz?
Her daim sevdiklerimizin yanında mıyız?
Her olayda desteğimizi esirgemeyip çevremizdeki insanların yanında oluyor muyuz?
Aslında kitap tam bir yol gösterici.
İnsanlarla nasıl iletişim kurmamız gerektiğini, yalnız olduğumuzu hissediyorsak bunun sebebinin ne olduğunu, iletişim sorunlarımızın altında yatan nedenleri anlatan muhteşem bir kitap...
Ben çok istifade ederek okudum.
Kişisel gelişim kitabı okumayı seven herkesin de severek okuyacağını düşünüyorum...
Tavsiye edilir..
Okuyun okutturun efendim (:
Not:Kitapta insanlara sebepsiz güzel şeyler söyleyin ki yüzündeki tebessüme sebep olun diyordu. Tanıdığımız insanlara güzel şeyler söylemek kolay tanımadığım insanlara söyleyeyim ki günü güzel geçsin diye burda bir kaç insana güzel yorum yaptım malesef herkesin güzellikten anlamadığına bir kez daha şahit olmuş oldum (: Bazı insanlar güzellikten anlamaz sadece egoları tavan yapar.. Bunu da bir yere not edin lazım olur (:
Siz çevrenizdeki insanlara güzellik yapmaya devam edin gerisini boşverin herkes güzellikten anlamıyor....
Reklam
Reklam