"...yolun ortasındayım, bana seslenerek tehlikeleri hatırlatıyorsunuz, ürkek adımlarımdan kaygılanarak beni cesaretlendirmek istiyorsunuz, bana (bana!) oyunun ciddiyetini hatırlatıyorsunuz, başaramıyorum, düşüyorum, işte yerdeyim. Hem sizi hem de içimden gelen ürkünç sesleri aynı anda duyamam, ama sesleri dinleyip ne söylediklerini, bu dünyada hiç kimseye karşı duymadığım güvenle sizinle paylaşabilirim."
"...başından beri, sürekli devam eden, belki de sonsuza kadar sürecek, herhangi bir masalda, herhangi bir kadın uğruna, benim senin için verdiğimden daha büyük ve daha ümitsiz bir mücadele verilmiş olduğuna inanmıyorum."
- Kafka'dan Felice'e
“Bir kitabı bitirdikten sonra kapağını kapatıp, eğik durmaktan yorulmuş boynunu arkaya yaslamak ve içinden çıkmış olduğun dünyayı gözden geçirmek... Dünyanın en güzel hislerinden biri.”
"Ama ona gerçekten tapınmıyorsun değil mi?"
"Tapınıyorum."
"Ne kadar da olağanüstü! Ben senin resimlerden başka bir şeyi umursayacağını düşünmüyordum... Sanatın demek istiyorum. Sanat kulağa daha iyi geliyor değil mi?"
"O benim bütün sanatım artık..."