"Zaten bütün yaratıklar görselerdi, duysalardı savaşı, bütün yaratıklar duyabilselerdi savaş çığlıklarını bu dünyada savaş olmazdı. Savaşın iğrençliği bilinmeyen bir şeydir de... Savaşın kötülüğü saklanan bir şeydir de, yaratıklar onun için kabul edebiliyorlar savaşı."
Kovalev, mutluluktan neredeyse kahkaha atacaktı.Fakat bu dünyada hiçbir şey sürekli değil,bu yüzden de neşe, ikinci dakika da,birinciden farklıdır, üçüncü de biraz daha zayıflar ve sonunda tamamen yok olur.Eski durumumuza geri döneriz,suda genişleyen halkaların en sonunda suyun yüzeyinde birleşip gitmesi gibi.