Tanabay kula attan ayrılacağını anladığı için ona son sözlerini
söylüyordu: «Ünlü bir attın sen, Gülsarı. Benim dostumdun, Gülsarı.
Giderken en iyi yıllarımı alıp götürüyorsun, Gülsarı. Seni her
zaman anımsayacağım, Gülsarı. Seni şimdi böyle anıyorsam, ölüyorsun
da onun için, benim yiğit Gülsarı'm. Bir zaman gelecek, seninle
öbür dünyada da buluşacağız. Fakat ne yazık ki, orada nal
seslerini duyamayacağım. Çünkü orada yol yok, toprak yok, ot yok,
yaşam yok. Ben yaşadıkça ölmeyeceksin, Gülsarı. Çünkü seni hep
anacağım. Nal sesinin kulaklarımdaki yankısı en sevdiğim türküm
olacak . .