Bu gidişle gotik romantik edebiyatın çerez romanlardan bir farkı olmadığını düşünmeye başladım. Hepsinde aynı karakterler, aynı formül var. Hep tiran ve hristiyanlığın kurallarına karşı gelen bir baba, fazlasıyla uysal ve ne yaparsa yapsın babaya boyun eğen bir anne, fazlasıyla dindar bir kız evlat, yine dindar fakat aynı zamanda cesur bir aşık… Herkes ya çok iyi, ya da çok kötü (genelde 1 ya da maksimum 2 kötü oluyor) ve konu da fazlasıyla önceden kestirilebilir. Canınız sıkıldığında öylesine zaman geçirmek için okumak eğlenceli olabilir ama bu kitaptan bir şeyler kazanmayı bekliyorsanız okumayın. 
Otranto Şatosu 
Horace Walpole
Otranto Şatosu Horace Walpole
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap hırslı, sürekli hayaller kuran, sanatçı, filozof ruhlu fakat kendisi için ideal hayata sahip olamayan bir adamla ilgili. Dışarıdan bakınca isteyebileceği her şeye sahip gibi gözüküyor: iyi bir maaş aldığı bir işi, ve fazlasıyla çekici ve zeki bir hayat arkadaşı. Fakat *romanın ismine ithaf olarak* ironik bir şekilde mutlu olacağı yerde hayatından tam olarak memnun olamıyor sanki. Bunu başta küçük detaylarda görüyoruz: sevgilisi Traudel ile ilişkisindeki iletişim eksikliğinde. Fakat çok kafa yormuyoruz başlarda.
Ancak gittikçe küçük detaylar büyük sorunlara neden oluyor. Traudel ile Gerhard’ın hayattan istediklerinin, beklentilerinin aynı olmadıklarını, hatta ilişkilerine devam ederlerken kendi beklentilerini gerçekleştirebilme olasılıklarının olmadığının sonucuna varıyoruz. Bununla birlikte, Gerhard’ın kariyeri, hayattan daha çok bunalmasına neden oluyor. Felsefe okumuş, master ve doktora yapmış, fakat kariyerini bu yönde ilerletemeyip işsiz kalınca bir çamaşırhanede çalışmaya başlamış. Yöneticiliğe yükselmiş, fakat bu, hayattan istediği şey değil.
Üniversiteden arkadaşıyla karşılaşması (arkadaşı Gerhard’ın hayallerini bir nebze gerçekleştirmiş) gibi birtakım rastlantısal olaylar zinciri Gerhard’ın yavaş aklını kaybetmesini izlememize neden oluyor. Felsefi kitapları okumayı seviyorsanız; Aylak Adam, Yusuf Atılgan tarzı postmodern romanlar hoşunuza gidiyorsa (çünkü bilinç akışı olmasa bu roman beş sayfa felan olurdu) okumanızı öneririm. Genel olarak kitabı birkaç temayla özetleyecek olsam bunlar mutluluk, hayaller, gerçekle baş edememe, varoluşçuluk ve yabancılaşma olurdu. 
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk 
Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk
Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk Wilhelm Genazino
Kitabın sonuna kadar yazım tarzı ve naratörün konuşma şeklinden nefret ettim. Tam son sahnede, hatta son paragrafta anlamam gereken şeyi anladım fakat genele bakarsak çok hoş bir okuma deneyimi değildi. Fakat eminim belirli bir süre sonra tekrar okuduğumda kitaba aşık olacağım, çünkü içinde sevdiğim her şey var: saplantı, belirsizlik ve delilik.
The Turn of the Screw 
Henry James
The Turn of the Screw Henry James
Shakespeare’in trajedilerinde neden olası her karakteri yok etmeye bayıldığını asla anlayamayacağım.
spoiler:
1. Mercutio
2. Tybalt
3. Paris
4. Romeo
5. Juliet
6. Lady Montaigue
(Gerçi 13 ölümü olan Titus Andronicus nasıl olur çok merak ediyorum)
Hikaye gerçekten harika başladı, bir sürü klişe ve tesadüflerle; Princess Bride, Stardust, Cinderella gibi nostaljik masalları okuyormuşum gibi hissettim, fakat tabi daha karanlık bir ambiyansla. Ancak ortalara doğru bu tesadüfler dayanılmaz hale geldi. Gotik bir kitapta gerçekçilik aramak anlamsız, biliyorum, ancak olay örgüsünü kurtarmak için bu kadar çok tesadüfü kullanmak bana zayıf ve amatör bir yazım tarzı gibi geldi. 5 yıldız verebileceğimi düşünmüştüm ilk 100 sayfaya kadar ama beklentilerimi karşılamadı.
