Ne zaman ki böyle kitaplar eskir, ne zaman ki anlattıkları, tarihin kara lekelerini anımsatmaktan öteye geçmez, ne zaman ki, başımızı çevirdiğimizde Nesin'in anlattıklarından çağrışım yapan bir zevatı etrafımızda bulamayız, ne zaman ki, masal dahi olsa okurken, kişileştirilmiş hayvanlardan daha aşağılarını, "lan ben bunu tanıyorum yahu, bu şey değil mi" diyerek birilerine benzetmeyiz, ne zaman ki Aziz Nesin'in, bize masal anlatırken dahi çürümüşlüğümüzü değil de, sadece masal anlatmış olduğunu hissederiz, işte o zaman bir şeylerin yolunda gittiğine ikna olabiliriz. Yoksa her Aziz Nesin kitabından sonra edeceğimiz cümle, şundan öteye geçemeyecektir bana kalırsa: Böyle gelmiş, böyle gider...
Haydn huzurlu okumalar. Becerebilirseniz tabii...