Puan vermedi·76 syf.·
2026 5. kitabı
Yokuşlu kasabasına Posta müdürü olarak atanan Remzi bey ve eşi Melek hanımın ana karakterlerde olduğu bir roman.
Bu kasaba terkedilmiş, kimsenin giremediği, girenin çıkamadığı bir yer. Orman yok, ağaç yok. Oraya giden otobüs bile yok. Remzi bey ve Melek hanımın kasabaya ulaşmak için giriştiği yol, kasabaya belli mesafe uzaklıkta beklemeye devam etmeleriyle son buluyor.
Tren garındaki laz, Almancı işçiler Zeliha ve Hüsam, sessiz çift, Yanıkoğlu Hüseyin (sanırım meczup), şoförler dışında başka karakter yok. Zeliha bir ara hırsla köye gidiyor, tuhaf şeyler yaşayarak geri dönüyor. (Etrafını kuşlar sarmış, evlerde ışık yanıp sönmüş, çukura düşmüş vb.)
Hüseyin başta olmak üzere karakterler derindi. Remzi beye göre kuş istilası sebebiyle girilmemiş gibi. Kuşlar öldürürler ve girilirdi. Hüseyine göre ise o kuşlar ölmez. Ecinniler musallat olmuş ve yapacak bir şey yoktu. Ama müdür kasabaya bir girse hemen telgraf çektirecekti derdini.
Neden girilemediğini tam olarak söylemedi. Son sayfaya kadar canlı tuttu hikayeyi.
Yaşar Kemal, bu kitabında çok korktuğu korkuyu anlattım, diyor. Topluma bulaşıcı hastalık gibi yayılan korku.
Bunun üzerine insan düşünüyor; kasabaya girdirmeyen şey kasaba değil, oraya gitme korkusu.
Sanırım 1-2 saatte okudum. Çok keyifliydi.
Yaşar Kemal 
Tek Kanatlı Bir Kuş
Eserde; Yokuşlu Kasabasına posta müdürü olarak atanan İstanbullu Remzi Bey'in, eşi Melek Hanım ile yola koyulmaları ve kendilerini bekleyen durum karşısında içlerinde en baskın duygu olan korku duygusu eşliğinde başlarından geçenleri okuyoruz.
• Bir tuhaf insanlar şu Anadolu insanları. Tuhaf tuhaf, çok tuhaf. (Sayfa 9)
• Kim bilir, bir insanın iyilik mi kötülük mü, dostluk mu düşmanlık mı düşündüğünü şöyle yüzüne bakınca, kim bilir? (Sayfa 11)
• Tanışmadan görüşmeden bir insan bir ıssız ada gibidir. Tehlikelerle doludur. (Sayfa 12)
• "... Bu kasabadan çıt çıkmıyor. Bir şey var bu kasabada. Bir hal gelmiş bu kasabanın başına. Belki de kötü bir şey. ..." (Sayfa 28)
• "... Burada hayat yok ki..." (Sayfa 45)
• Melek Hanım'ın çok hünerleri vardı çok! Şu insanlar, şu kadınlar içinde bir hünerli kişidir Melek Hanım. (Sayfa 68)
Remzi Bey ve Melek Hanım'ın ilişkisi, iletişimleri, birbirleri hakkındaki düşünceleri şu kısacık eserde fevkalade yerinde ve yeterince bahsedilmişti ve fazlasıyla beğendiğimi belirtmek isterim.
Zeliha ve Hüsam karakterleri bir gariptiler. Buna rağmen renk kattılar hikâyenin bir kısmına.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
bedel ödeyen türk kelebekleri..
1914 yılında I. dünya savaşına dahil olan osmanlı devleti dört yıl sonra, 30 ekim 1918de, mondros ateşkes antlaşması ile farklı cephelerde aynı anda verdiği savaşı sonlandırır..
bu antlaşmadan iki hafta sonra, 13kasım 1918de, işgal kuvvetleri donanmaları istanbulun önemli stratejik ve askeri yerlerini kontrol altına almak üzere istanbula gelirler..
osmanlı devletinin I. dünya savaşına dahil olmasından beri kargaşanın, kaosun eksik olmadığı istanbulda artık kargaşa, kaos en üst seviyededir..
istanbulda hayat pahalılığı had safhaya ulaşmış, şehirde yaşayan bazı ermeniler, rumlar, yerli işbirlikçiler istanbul halkına her anlamda zulüm çektirmek için birbiriyle yarışır hale gelmiş, şehirde ikamet eden kadınların canı, namusu daha bir tehlikeye girmiş, işgal kuvvetlerinin şehirdeki varlığı asayişi sağlamak bir kenarda dursun işgal kuvvetlerinin şehir halkına yaptıkları asayişsizliği körüklemiştir..
işte genel olarak bu şartlar altında olan işgal istanbulunda bir polis vardır..
bu polis mehmet cemil efendiden başkası değildir..
kendisi, mehmet cemil efendi, biraz da babasının hatırı gözetilerek kayırılmış, bu şekilde polis olmuştur..
şöyle ki;
makedonyanın manastır bölgesi türklerinden olan ve muhtemelen 19. yüzyılın sonlarında istanbula gelen lütfiye hanım, tahir efendinin çocuğu olarak dünyaya gelen mehmet cemil, ortaokulu bitirdikten sonra imalatı harbiye usta mektebine yazılır, iki yıl üst üste son sınıfta kalınca okuldan kaydı silinir..
yukarıda da kısaca anlattığım gibi o dönemin istanbulunda ekonomik olarak ayakta kalmak için geçer akçe devlet memuru olmaktır..
zira sırtını işgalcilere yaslayan mutlu azınlığın olduğu şehirde alnının akıyla ticaret yapmak ve para kazanmak çok çok zordur.. kaldı ki o dönemin istanbulunda yaşayanı bunu göze alsa bile ticarete
Puan vermedi·76 syf.·
2026 8. kitabı
Selamün aleyküm kıymetli okurlar. Bugün size bir oturuşta olabileceğiniz incecik ama dolu dolu bir kitapla geldim.
Anadolu'da bir Kasabaya tayini çıkan posta müdürü Remzi bey ve eşinin belirsizlik ve bilinmezlik içinde kalışını okuyoruz. Remzi beyin görev yeri olan kasabanın başına bir iş gelmiştir. Kasabaya ve kasaba halkına ne olduğunu kimse bilmez. İnsanlar bu kasabadan vebadan kaçar gibi uzak dururlar. Remzi bey ise görevine sadık kalarak kasabaya gitmek ve görmek ister. Ancak kasabaya ulaşamaz. Kasabanın dışında bir yerde kalırlar. Varmak istedikleri hedef çok yakındır ama ulaşamazlar.
Kitapta kesin bir son yoktur. Ancak burada belirsizlik ve bilinmezlikden dolayı oluşan bir korku vardır. Bu korku insanları birbirine yaklaştırır ve güvensizlik içinde bir güven duygusu doğurur.
Kitap Remzi beyin eşi Melek hanım üzerinden klasik türk kadınını gösterir. Eşler arasındaki sevgi saygı ve bağlılık duygusu ise her koşulda bir birini düşünen eşler de vurgulanır.
GÖZLERİNDEN BELLİDİR CEVRİYEM.Edebiyat
Puan vermedi
Osmanlı’nın son yıllarında gazetecilik mesleğine başlamıştır. Cumhuriyet döneminin önemli bir gazetecisidir. Necatigil’in istemi üzerine gönderdiği mektubunda, Avrupa’ya giden ilk kadın gazeteci olduğunu ve 1922’de Ankara hükümetinin temsilcisi olarak İstanbul’a gelen Refet Paşa’yla, Alemdar gazetesi için ilk söyleşiyi kendisinin yaptığını söyler. Derviş çeşitli gazetelerde çalışırken, romanları da gazetelerde dizi olarak yayınlanır. İkdam gazetesinde, kadın sayfası hazırlayarak sayfa geleneğini başlatır.
Suat Derviş, yabancı dil bilen gazeteci olarak, Boğazlar sorununun görüşüldüğü “Uluslararası Montrö Konferansı’nda” bulunur, 1923 yılında Lozan Konferansı’nı izler. Derviş, 1927 de ablasıyla birlikte Berlin’e gider. Berlin Üniversitesi Felsefe ve Edebiyat Bölümü’nde eğitim alırken gazeteciliği de sürdürür. Yazıları, Almanya’da “Scherl, Mosse, Ullstein Querscnitt, Vossische Zeitung” gibi on beşe yakın dönemin en ciddi ve siyasal gazeteleri ve dergilerinde yayınlanır. Türkiye’de yazdığı kimi kitaplarını Almancaya çevirerek yayınlar. Hitlerin gelişiyle, yükselen faşizmi yerinde gözlemlemiş ve Marksist görüşünü pekiştirmiştir. Nazi yanlısı olmayan yayın kurumlarının kapatılması üzerine Türkiye’ye döner.
Derviş, 1932 yılında mesleğini Türkiye’de sürdürür. Son Posta, Resimli Ay, Tan Gazetesi gibi sol görüşlü gazete ve dergilerde çalışır. Almanca, Fransızca, İngilizce çeviriler yapar. 1934-1938 yılları arasında 5 romanı gazetede dizi olarak yayınlanır.
1937’de Tan Gazetesi, Derviş’i SSCB’ye gönderir. Bu inceleme, 1944’te “Neden Sovyetler Birliği’nin Dostuyum?” adıyla yayınlanır. Derviş, bu dönemde üst tabakanın çalkantılı yaşamını değil, adaletsizliğe, nazizme ve yükselen faşizme karşı yazılar yazar. Yayınlanan incelemenin ardından da “kızıl” damgası vurulur bu tarihten
Belirsizlikten korkmak…Edebiyat & Roman
Yaşar Kemal’den İnce Memed, Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca, Ağrı Dağı Efsanesi, Yılanı Öldürseler, Üç Anadolu Efsanesi kitaplarını okumuştum daha önce. Favorim tabii ki İnce Memed, sonra Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca’dır. Yılanı Öldürseler de en etkilendiğim kitaplardan biri olmuştu.
Şimdi gelelim Tek Kanatlı Bir Kuş yorumuma…
İncecik (70 sayfa) ama bana çok değişik şeyler hissettiren bir kitap oldu. Yaşar Kemal’in dili zaten beni her zaman çok etkiliyor, kalemi öyle içten ki yazdıklarını okurken sanki yaşıyormuşum gibi geliyor. Tek Kanatlı Bir Kuş’ta inanır mısınız hiç olay yok doğru düzgün ama öyle farklı bir havası vardı ki…
Posta müdürü olarak Yokuşlu Köyü’ne atanan Remzi Bey ve onun eşi Melek Hanım’ın tren yolculuğu ile başlıyor kitap. Bu çileli yolculuk sonunda gidecekleri yerin yakınlarında iniyorlar trenden ama kiminle karşılaşsalar ve Yokuşlu Köyü’ne gittiklerini söyleseler herkesin suratı bir anda değişiyor ve Yokuşlu Köyü ile ilgili hiç de iyi şeyler söylemiyorlar. Herkes o köyden uzak durmalarını, hatta Remzi Bey’in farklı bir yere görevlendirme istemesini, o köye girenin çıkmadığını, girmeye çalışanın da boşa çabaladığını, arabaların köye asla girmediğini ve sadece köyün yakınında yolcuları indirdiğini söylemekten başka hiçbir şey yapmıyorlar…
E hâl böyle olunca da bu belirsizlik insanı tedirginliğe sokuyor. Kimse o köyde ne olduğunu, neler yaşandığını, neden köye girilemediğini açıklamıyor. Tamamen belirsizlik… İnsan okurken ürperiyor, Yaşar Kemal’in o içten anlatımıyla da daha çok merak ediyor neler olduğunu…
İşte böyle bir kitap okuyoruz. Karakterler çok gerçekçiydi her zamanki gibi, ben çok sevdim. Yaşar Kemal’in diğer kitaplarıyla birlikte en başta yaptığım gibi bir sıralamaya sokacak olursam ama en sona koyarım