Aslihan Yayla
@postityorumlar
Sıradan bir okur yazar...
Reklam
Mabel, en son nerede kalmıştık? İşte tam o andayız. Oyunun bittiğini sananlar size küçük bir uyarım var; daha yeni başlıyoruz. En azından Işıl Işık bunu bize ilk sayfadan gösteriyor. İngiltere'ye dönen Mabel'in kafası rahattı. Ta ki yeni mesajların gelmesiyle huzuru altüst olana kadar.
Mabel için bu dosya adeta yılan hikayesine dönecektir. İpucular bir sonrakilere götürür. Bu kez "kadın cinayetleri" başlığı altında -hepimiz bu konuda özellikle son dönem oldukça hassas davranıyoruz- Mabel araştırmalar yapmaya başlar. Ona yardım eden ise Ozan'dır. İlk kitaptan hatırladığımız Deniz'in akıbetini burada da aynı süreçte işlemeye devam ediyoruz. Yepyeni bir dosyaya başlayan ikili özellikle dikkat çekmemek içinde özen gösterir. Burada kim eksik? Tabii ki polis Saadettin'den başkası değil. Sizce bu kadar aksiyonsuz mu geçiyor kitap? Söz konusu Işıl Işık ise bence bir kez daha düşünmekte fayda var.
İlk kitaptaki aksiyonu, gerilimi ve elbetteki merakı her anlamda bu kitapta da görüyorsunuz. Adeta bir labirentte kaybolup doğru yolu yara almadan çıkmak gibiydi. Akıllıca ters köşelerle dolu güzel bir devam kitabıydı. Türk kadın yazarların böylesine merak uyandıran gizem gerilim türlerini ustaca yazmalarına bayılıyorum. Dilerim niceleri olur da biz okurlar bu türün kalemlerini daha çok okuruz.
Mrs. Curren doktor kontrolünden sonra hayatının değişeceğini düşünmemişti. Böylece ülkesini terk edip Amerika'ya yerleşen kızına mektup yazmaya karar verir. Biz okur olarak bu satırları okumakla mükellef oluyoruz.
Afrika'daki apartheid rejiminden dolayı yaşanan sürece birebir şahit olurken hem fiziki hem de ruhsal durumunun nasıl etkilediğini apaçık görüyoruz. Elizabeth Curren'ın hayatındaki son günlerindeyken evsiz olan Vercueil ile karşılaşır. Bu durum kitapta başka bir boyut açılmasına neden olacaktır. Hem kızından dolayı yalnız hissederken ölümle yüzleşmesini hem de ülkesinin nasıl ayağa kalkmasını okuyacağız. Sevgili Coetzee, asıl sorunu bu rejimin toplum üzerindeki ayrımı diye vurguluyor. Ülkesinin git gide bölünmesi tıpkı hastalığının onda yarattığı izlerle eş zamanlı gözlemliyoruz. Coetzee başka ne demek istiyor sizce?
Beyaz bir insanın Afrika'daki yeri mi? Ya da toplumda bıraktığı derin yarayı en açık şekilde vurgulaması mı? Bunu okuyarak siz karar verebilirsiniz. Eşsiz bir kalem, kusursuz bir anlatım dendiği zaman akıllara gelen nadir yazarlardan biri Coetzee. Şahsen psikolojinizi sağlam tutmak kolay olmuyor. Kitaba verilen isim ise sona doğru açıklandığı çok açık. Toplumsal kitapları sevenler için özellikle tavsiyemdir.
#demirçağı #ageofiron #jmcoetzee #siakitap
Düşünün ki en değer verdiğiniz kişi acı ve çile içinde hayatına son veriyor. Siz bu durumda ne yapardınız? Başkalarına bir ses olması için ya da annesinin yaşamını ölümsüz kılmak adına kaleme almak olabilir mi?
İşte bizi bu kitapta buluşturan unsur tam olarak buydu. Annesini anarken aynı zamanda herkese onu anlatmak bir insanın yapabileceği en güzel hareketti. Anılarında yaşatmak yerine herkese bir kadının acılarını, üzüntüsünü ve hayattan vazgeçişini anlatan bir metinle karşı karşıyayız. Ne kadar gerçek diye düşünen okurlar bu evlat Peter Handke'den başkası değil. Öyle ki bana göre sözlerden çok yazma gücünü ortaya koyarak annesini bizlerle tanıştırmış. Biraz kısa ama kâfi denecek kadar iyi bir metin olmuş.
Üstü çizilip akıldan çok kalbe giden kelimeleri sayfalara kondurmuş. Mutsuzluğa doyumu son sayfalarda hissediyorsunuz. Bir nefeslik anlatıyı okumanızı tavsiye ederim.
#mutsuzluğadoyum #peterhandke #siakitap
