insanlığın mutlaka var olması gerektiğine dair bir sav ileri sürebilir misiniz?
Yine de, bu konudaki kararın insanlığın sadece küçük bir kısmı tarafından verileceğini düşününce, ağlayacak gibi oluyorsunuz; üstelik yarı uyku halindeyken verecekler kararlarını, çünkü insanların ne yapmaları gerektiğini bilip yine de yapmamaları haline bilinçli denemez.
Anababamı ardımda bırakmak bana hiç koymadı, onlarm altında ezilirken beni ölesiye hırpalamışlardı, dedim, hiçbir zaman onlara karşı vicdan azabı hissetmek için sebebim olmadı,
nefes almak veya başka zamanlar uyumak kadar hayati olan bir yalnızlık gereksinimi onu sarar. İnsanların genelinden daha fazla olarak bu yaşamsal gereksinimi hissetmesi onda daha derin bir yapının olduğunun başka bir göstergesidir. Yalnızlık gereksinimi her zaman içimizde tinsel bir yan olduğunu kanıtlar ve bu tinselliği ölçmemizi sağlar. "Kuşbeyinli insanlar sürüsü, birbirinden ayrılamayanların kalabalığı" bu gereksinimi o kadar az hisseder ki, muhabbet kuşları gibi yalnız kaldıkları an ölürler; kendilerine şarkı mırıldanmadıkça uyumayan küçük çocuklara benzerler; onlara yemek, içmek, uyumak, dua etmek ve aşık olmak, vs. için gerekli toplumsallığı sağlayan şarkı nakaratlarına gereksinimleri vardır.