Bugün tekrar haksızlığa uğradığını düşündüğüm bir kitap için inceleme yazmak istiyorum. Keza kendisini tıpçı kardeşlerin olduğu bir ailedeki tıp kazanamayan kardeş gibi görüyorum. 
Olasılıksız ve 
Empati gibi iki çok güzel kitap sonrası oluşan beklentinin altında kalmış bir kitap.
Öncelikle, bunu bazen ben de yapsam da, herhangi bir yazarın bir kitabını çok beğenip diğer kitapları için aynı beklentiye girmeyi yanlış buluyorum. Her kitabın ruhu farklıdır. Bir yazarın zirve noktasını temsil eden eserinden sonra gelen her kitap aslında kendi başarısının gölgesinde kalıyor gibi yetişemiyor. Olasılıksız ve Empati sonrası gelen Oz yazarın kendi yarattığı o yüksek çıtaya çarpan bir dalga gibi... Belki Adam Fawer teşekkür kısmında kitabı biraz zoraki bitirdiğini çıtlatırken beklentiyi de düşürmek istemiştir. Ama benve bu durum onu kötü bir kitap yapmaz, sadece farklı bir frekans yapar. Teşekkür kısmını da bize ayırmış bu arada; iki kitabının ülkemizde çok rağbet gördüğünü, bu kitabı Egemen adında bir hayranı sayesinde bitirdiğini falan yazmışç
Ben bu kitabı 2019’da yani galiba 6. sınıfta okumuştum. Öncesinde Olasılıksız ve Empati’yi okumuştum, abim de Oz’u alınca çok heyecanlanmıştım. Ama arkasındaki yazıyı okuduktan sonra demiştim ki tamam elif bu kitabın konusu ve işledikleri apayrı şeyler olacak, olasılıksız gibi bir şey bekleme. (olasılıksızı çok sevdiğimi söylemiş miydim? çok severim çok severim oaaaaaaa)
Oz Büyücüsü kitabını çoğunuz biliyorsunuzdur diye tahmin ediyorum. Bilmeyenler için kısaca anlatayım: Kansaslı Dorothy’nin hayatı çok sıkıcıdır. Bir gün bir hortum çıkar ve Dorothy ve köpeği Toto ile birlikte bulunduğu kulübe uçmaya başlar. Dorothy en başta korksa da bir şey olmadığını görünce yatağa gidip uyur. Pıt diye bir düşüşle uyanır. Yanlışlıkla Kötü Kraliçe’yi
Olasılıksız ve Empati gibi iki çok güzel kitap sonrası oluşan beklentinin altında kalmış bir kitap.
Öncelikle, bunu bazen ben de yapsam da, herhangi bir yazarın bir kitabını çok beğenip diğer kitapları için aynı beklentiye girmeyi yanlış buluyorum. Her kitabın ruhu farklıdır. Bir yazarın zirve noktasını temsil eden eserinden sonra gelen her kitap aslında kendi başarısının gölgesinde kalıyor gibi yetişemiyor. Olasılıksız ve Empati sonrası gelen Oz yazarın kendi yarattığı o yüksek çıtaya çarpan bir dalga gibi... Belki Adam Fawer teşekkür kısmında kitabı biraz zoraki bitirdiğini çıtlatırken beklentiyi de düşürmek istemiştir. Ama benve bu durum onu kötü bir kitap yapmaz, sadece farklı bir frekans yapar. Teşekkür kısmını da bize ayırmış bu arada; iki kitabının ülkemizde çok rağbet gördüğünü, bu kitabı Egemen adında bir hayranı sayesinde bitirdiğini falan yazmışç
Ben bu kitabı 2019’da yani galiba 6. sınıfta okumuştum. Öncesinde Olasılıksız ve Empati’yi okumuştum, abim de Oz’u alınca çok heyecanlanmıştım. Ama arkasındaki yazıyı okuduktan sonra demiştim ki tamam elif bu kitabın konusu ve işledikleri apayrı şeyler olacak, olasılıksız gibi bir şey bekleme. (olasılıksızı çok sevdiğimi söylemiş miydim? çok severim çok severim oaaaaaaa)
Oz Büyücüsü kitabını çoğunuz biliyorsunuzdur diye tahmin ediyorum. Bilmeyenler için kısaca anlatayım: Kansaslı Dorothy’nin hayatı çok sıkıcıdır. Bir gün bir hortum çıkar ve Dorothy ve köpeği Toto ile birlikte bulunduğu kulübe uçmaya başlar. Dorothy en başta korksa da bir şey olmadığını görünce yatağa gidip uyur. Pıt diye bir düşüşle uyanır. Yanlışlıkla Kötü Kraliçe’yi
Kitabı şu an bitirdim ve hayatı sorgularken buldum kendimi. Yazarın bir başka kitabı olan 
Büyük Irmaklardan Bile yi okuduğumda da aynı hissi yaşamıştım.
Unutmak gerçekten mümkün mü peki unutursak gerçekten kendimiz olarak kalabilir miyiz?
Acıdan kurtulmak istiyoruz ama ya o yaşadığımız acılar bizi biz yapıyorsa. Acılara verdiğimiz tepkiler kimliğimizi oluşturuyordur belki de.
Kendimizi unutuyoruz çoğu zaman. Kendimiz olmayı bazen de fazla görüyoruz yani kaçıyoruz kendi benliğimizden. Sonra da bunu kendimiz yapmamışız gibi kendimizi aramaya çıkıyoruz. Bunun için de hep başkalarından yardım istiyoruz. Oysa sadece insan kendi bulabilir kendini.
Kitabı okurken aklıma 'Ouroboros' kavramı ve 'Predestination' filmi geldi. Kurgusu bana bunları anımsattı.
Yazarın dili bana başta zor gelmişti ama alıştıkça sohbet ediyormuşum gibi hissettirdi. Dili, anlatımı , konusu öyle içine aldı sarmaladı ki etkisinden çıkmam zor olacak.
"Her şey gider, her şey geri gelir, sonrasızca döner varlık çarkı. Her şey ölür, her şey yine çiçeklenir; sonrasızca sürer varlık yılı." 
Böyle Söyledi Zerdüşt 
Friedrich Nietzsche
Büyük Irmaklardan Bile yi okuduğumda da aynı hissi yaşamıştım.
Unutmak gerçekten mümkün mü peki unutursak gerçekten kendimiz olarak kalabilir miyiz?
Acıdan kurtulmak istiyoruz ama ya o yaşadığımız acılar bizi biz yapıyorsa. Acılara verdiğimiz tepkiler kimliğimizi oluşturuyordur belki de.
Kendimizi unutuyoruz çoğu zaman. Kendimiz olmayı bazen de fazla görüyoruz yani kaçıyoruz kendi benliğimizden. Sonra da bunu kendimiz yapmamışız gibi kendimizi aramaya çıkıyoruz. Bunun için de hep başkalarından yardım istiyoruz. Oysa sadece insan kendi bulabilir kendini.
Kitabı okurken aklıma 'Ouroboros' kavramı ve 'Predestination' filmi geldi. Kurgusu bana bunları anımsattı.
Yazarın dili bana başta zor gelmişti ama alıştıkça sohbet ediyormuşum gibi hissettirdi. Dili, anlatımı , konusu öyle içine aldı sarmaladı ki etkisinden çıkmam zor olacak.
"Her şey gider, her şey geri gelir, sonrasızca döner varlık çarkı. Her şey ölür, her şey yine çiçeklenir; sonrasızca sürer varlık yılı." Böyle Söyledi Zerdüşt Friedrich Nietzsche
Reklam
Akıcı anlaşılır ve güzel
Predestination filminde de benzer konu işleniyor.Bilimkurgu olay kitaplarını seviyorum çok rahat bir okuma olaylar akıcı karakterler güzel hemen kendini dahil hissediyorsun konuya sempati olasılıksız kitaplarında okudum. Tavsiye ederim
2010lu yılların başında sosyal medyanın yeni yeni kullanılmaya başlandığı malum zamanlarda, sosyal medyada görüp araştırdığım Olasılıksız'ı, bir solukta bitirip hemen ardından yaz bitmeden Empati'yi bitirmemi sağlayan sıradışı konuları işleyen bu yenilikçi yazar sevgili Adam Fawer'a olan hayranlığım birçok insan gibi hiç de yeni değil.
Ama maalesef ki bu iki harika kitabın dünyada Türkiye'deki kadar prim yapmadığını 2016 yılında çıkan Oz kitabının önsözünde yazar Türk okurlar için özellikle bir şeyler söylemeyene kadar kimse bilmiyordu. Oz'da Fawer sanki Space Jam filmindeki yetenekleri elinden alınmış nba oyuncuları gibiydi. Kitapta bilindik bir hikayeyi son derece aceleye getirilmiş şekilde yazmış; ilk 2 kitabındaki çizgisinden fersah fersah uzaklaşmış, biz hayranlarında "acaba bir daha öyle kitaplar yazamayacak mı" endişesi uyandırmıştı. Hatta ben umudu kesmiş; bu kitabın yayınlanacağından bile şüpheliydim. Ta ki 2024 yılında sürpriz bir şekilde bir anda bu kitabı yeni çıkanlar listesinde görene dek.
Şunu kısaca söyleyebilirim. Bildiğimiz Adam Fawer dönmüş. Kendi çizgisinde, kendi klasında, edebi olarak her ne kadar çok doyurucu olmasa da inanılmaz akıcı, biraz Geleceğe Dönüş, biraz Groundhog Day, biraz Predestination, biraz da Matrix tadında yarı fantastik bir eser olmuş.
Adam Fawer'ın tarzını özleyip benim gibi Oz'dan sonra beklentilerini düşüren kitlenin beğeneceğini düşünüyorum. Kitaplığınızda bulundurmaya değecek kalitede. Teşekkürler Adam. Umarım böyle yazmaya devam edersin.
Orson Scott Card'ın seçkilerinden oluşan bir kitap. Bu türü sevenlerin kesinlikle okuması gereken bir seçki.
Özellikle Robert Heinlein'in Siz Zombiler hikâyesi kesinlikle en sevdiklerimdendir.
Predestination isimli film bu hikayeden uyarlanmıştır.
Bazı Hikayeler Tavsiye edilir.
Kitap bir çok, bilim kurgu öyküsünden oluşuyor. Beğendiğim öykülere kısa incelemeler ekleyeceğim
1- Bana Joe Diyin
2- Siz Zombiler
İnceleme: Bu hikayenin filmini izlemiştim. Filmi olağanüstü güzeldi. Hikayeside o derece güzel. Çift cinsiyetli bir insanın acıklı hikayesi.
Filmin adı: Predestination
3- Ezgibent
4- Yanlızlığın Uçan Dairesi
5- Robot Rüyaları
6- Ters Evrim
Hikaye kısa olmasına karşın gayet güzeldi.
7- Tanrı'nın Dokuz Milyar Adı
Şahane bir öykü. Bir tarikat Tanrı'nın dokuz milyar adını bilgisayar yardımıyla bulur. Bu adlar dokuz milyara ulaşınca insanlığın sonu gelecektir. Ve hikaye şöyle biter.
Bunun üzerine George, semerinin üzerinde dönüp arkasına baktı. Chuck’ın suratı bembeyaz olmuştu, gökyüzüne bakıyordu. “Baksana,” diye fısıldadı Chuck. George da kafasını yukarıya çevirdi.
Gökyüzündeki yıldızlar sessizce teker teker sönmekteydi.
8- Sanat Eseri
9- Karaydı Tenleri ve '' Altın Rengiydi Gözleri**
10- “Tövbe et, Harlequin!” Dedi Tiktakbey
11- Eurema’nın Varisi
Reklam
Reklam