Medine Gülüm
@prigrliti
11. sınıfta arkadaşımın tavsiyesiyle okumaya başlamıştım ve okuduğuma pişman olduğum nadir kitaplardan birisi. Kitap tamamen faili masum çıkartmaya yönelik yazılmış gibi. Mağdurun kitap sayfalarında hiç yer almaması da cabası. Hırsızlık, dolandırıcılık ve tecavüz gibi mide bulandıran suçları işleyip kitap sonunda da bunlardan çocukluk hatası diye bahsedilmesi tüylerimi diken diken etti. Genel olarak kitabın dili de sinkaf barındırıyor oldukça. Bu sebeple kitabı okuduğum her an rahatsız hissetmekten alıkoyamadım kendimi.
Reklam
"Ama iş bizde değil, bankada. Banka dediğin insana benzemez. On beş bin dönüm toprağı olan insan da insana benzemez zaten. Canavardır."
"Neleri kaybettiğinin farkında değilsin. Ben bu kadar acıyı sen de başkalarına benzeyesin diye çekmedim."
Kitabı duymayan veya okumayan yoktur zannımca. Bu sebepten konusu nedir, üslup nasıldırdan ziyade üstünde durmak istediğim nokta başkalaşıyor. Kaç sene geçerse geçsin ve kaç defa okumuş olursam olayım beni hâlâ diken üstünde otururmuşçasına hissettirir. Raskolnikov okuduğum karakterler arasında en benimsediğim, içinde benden parçaların en çok bulunduğu kurgusal karakter lakin tüm muhteşem ve hayran bırakası yanlarından ziyade parmak basmak istediğim yer kitabın finali çünkü kaçıncı defa okuduğumun önemi olmaksızın beni hayal kırıklığına uğratan kısmı tek orası. Raskolnikov kitabın başından beri yaptığının etik olduğunu düşündü ve kendinde asla zerre suç aramadı. Buna rağmen sonda Sonya'nın etkisiyle teslim olması kitabın genel havasına oldukça uzak ve tersti. Kitap boyunca yaşadığı tüm vicdan azabı ve telaşlar yakalanma korkusundan ileri geliyordu. Teslim olurken bile suçlu olanın kendisi olduğu fikrinde de değildi esasında ki kanaatimce yaptığının kendi etik anlayışı çerçevesinde ahlaka uygun olduğunu söylemek doğrudur. Ben de onun yerinde olsam onun gibi müdahale ederdim olaylara.
Kültlerden biri olan bu kitabın bir oturuşta 20 30 sayfa şeklinde değil de mektup mektup şeklinde sindire sindire okunulması gerektiğini düşünüyorum. Kafka'nın meseleleri içselleştirme ve dışa aktarım biçimi kitabın sembolü diyebiliriz bence. Kesinlikle okunulması, okutulması ve kütüphane bulunması gereken bir kitap.
Reklam