Yaxşı kitab çox qiymətli xəzinədir deyib Həsən bəy Zərdabi.Dünya, ədalət, din, siyasət, sevgi və ailə sevgisinin təbiəti və tipləri kimi mövzularla genişləndirilmiş, dəlillərə əsaslanmış, tarixi fakt və hadisələrlə zəngin bir kitab oldu Koma. Mənə görə 3 tip oxunan kitab var, dadına vararaq aramla oxunan, sadəcə oxudugun, və acgözlüklə oxuyub bitirməyə can atdıgın. Mən bu kitabı heç birinə aid edə bilmədim.
Oxuduqca yaşadıgım duyguları, kitabın məndə qoydugu izləri sözlə ifadə edə bilmərəm.. Kitabda hər bölüm bitdikdən sonra gələn köşə yazıları, boş ucları bağlamağa və bölümə son toxunuş verməyə meylli olan epiloq, ya da gələn bölüm üçün gizli sirr verən proloq oldu..
Əraf hissəsini oxuyarkən elə hiss etdim ki, məni bir qəfəsə salıblar. O qəfəsdən çıxaq istəmədiyim kimi, eyniylə də sonsuzluga qədər orda qalmaqdan da qorxurdum. Həm kitab bitsin istəyirdim, həm də bitməsini istəmirdim..
Jonas obrazını ilk tanıyandan sona qədər eyni fikirdə qaldım, hətta kitabın ortalarında Jonasın ani yox olması belə mənfi düşüncələr yaratmadı onun haqqında.. Sonun necə, kimin planın bir parçası oldugunu bilmədən Jonas haqqında düşündüyüm bu oldu, pul insanı düşüncəsiz edər, acgöz edər, hətta xaraktersiz edər, amma sevən bir insan edə bilməz... Romanda daha çox pərəstiş etdiyim obraz Adelin valideyinləri oldu, xüsusilə də atası(bəlkə də atası ilə müqayisədə anası bir az kölgədə qaldıgından)
Kimliyindən asılı olmayaraq, hər insan vicdan mexanizmi ilə birlikdə yaradılır. İnsanları bir-birlərindən ayıran xüsusiyyət isə onların öz vicdanlarını nə qədər istifadə etdikləridir. Hər insanda vicdan var. Lakin vicdan nə qədər istifadə edilir, mühüm olan budur... Adelin atası Yusif yaddaşımda vicdanlı, aylarını, illərini ömrünü, gözlərini qırpmadan dünyanın xilası üçün qurban verən, həm də Adel
Desəm ki, bir filmi oxuyaraq da izləyə bilərsiz, inanardız?
İndiyə qədər oxuduğunuz bütün dedektiv kitabları unudun demirəm, amma mən öz oxuduqlarımı unutdum. Dedektiv janrı tez-tez oxumasam da, bu kitabın süjet xətti və kitabdakı cinayətin təfərrüatlarını açmaq üçün göstərilən addımlar o qədər möhtəşəm və sehrli idi ki, kitabı əldən buraxmaq olmurdu.
Kitabın sonuna qədər “Başsız atlı” nın kim olduğunu bilmək az qala maraqdan kitabın sonunu oxumağa məni məcbur edirdi.
Həmin şəxsin kim olduğunu biləndən sonra isə içimdə məyusluq, qorxu və təəccüb hissi baş qaldırdı.
Xüsusilə, bu kitabın yay aylarında oxunması kitabda baş verən hadisələrin cəngəllikdə və meşədə olması ilə çox səsləşir deyərdim.
Dedektiv kitablar haqqında proloq yazarkən çox məlumat vermirəm ki, marağı qaçmasın.
Amma bu kitabı mütləq oxuyun.
Maraqlı başlanğıc, çox maraqlı gedişat, sadə sonluqDüşünce
Dan Brown-un kitablarını tarixi ardıcıllıqla oxuduğumdan, bu, yazarın oxuduğum dördüncü kitabıdır. İncələməni ilk dəfə məhz bu kitab üçün yazıram, çünki baxmayaraq ki kifayət qədər təriflənən və sevilən əsərdir, əsərin sonu mənim üçün heç də düşündüyüm qədər maraqlı bitmədi.
Əsər yazıçının digər əsərlərinin bir çoxu kimi bəşəriyyətə aydın olmayan sirrə vaqif olan şəxsin ölümü ilə başlayır. Proloq kifayət qədər maraqlı yazılıb və mənim üçün, indiyə qədər əsər haqqında eşitdiklərimi də nəzərə alsaq, kifayət qədər cəlbedici başlanğıc idi. Hadisələrin sonrakı inkişafının sürətli və intriqalarla dolu olması mənə, demək olar ki, kitabdan gözlərimi ayırmağa imkan vermirdi. Tarixi faktlarla zəngin olan əsərin bir çox dindən (əsasən də Xristianlıq), demək olar ki hərkəsin haqqında eşitdiyi, tarixdə çox böyük izlər qoymuş şəxs olan Leonardo da Vinçinin əsərlərindəki sirlərdən və qədim təşkilatların tarixindən bəhs etməsi əsəri kifayət qədər informativ edir. Əsəri informativliyinə görə ensiklopediya belə adlandıranlar var. Bu səbəblərdən əsər heç təsəvvür etmədiyim qədər maraqlı gedirdi.
Əsərdə sevmədiyim şey sonluğunun, fikrimcə, əsərin sujet xəttinə görə biraz zəif yazılmasıdır. Belə ki, əsəri oxuyarkən orada qorunan sirr haqqında çox böyük gözləntilərim yaranmışdı və bu sirri öyrənməyimin indiyəcən beynimdə yaranan bir çox suala cavab olacağını düşünmüşdüm. Sirri öyrənmək üçün ikinci yarısını az qala bir nəfəsə oxuduğum əsərin sonunda gözləntilərimin tam özünü doğrultmaması mənim üçün məyusedici oldu.
Buna baxmayaraq əsər çox maraqlı yazılıb. Din və gizli təşkilatların tarixi ilə maraqlananlara bu əsəri oxumağı tövsiyyə edirəm.
Dəhşətli Bibi
David Walliams
Janr: Uşaq Ədəbiyyatı
Səhifə: 412
Qiymət: 8.40₼
Nəşriyyat: 3 alma
5/5 — 9/10 — 92/100
SpoilerSİZ:
Mən hər dəfə bir neçə ağır kitabdan sonra uşaq ədəbiyyatına müraciət edirəm. Beləliklə, həm çox əylənir, həm də sonrakı ağır kitabı rahatlıqla oxuya bilirəm. Yenə belə kitablardan biri də Devid Uolyams'ın "Dəhşətli Bibi" əsəri oldu. Kitab haqqında rəyim müsbətdir. Ən əsası kitab çooox səmimi idi yazıçı ilə birlikdə oxuyurmuşam kimi hiss etdim. Yazıçının qeydləri və s. çox səmimilik qatırdı hekayəyə. 400+ səhifə olmasına diqqət yetirməyin, çox axıcıdı, həm də rəsmlərlə doludur. Rəsmlər də çoox şirin idi, sevdiyim tərzdə idi, bu da kitaba axıcılıq qatır.
Gələk uşaqlar üçün bu kitabın uyğun olub, olmadığına. Məncə onsuz da kitab hər bir uşaq üçün axıcı olacaq :) çünki ordakı rəsmlər, səhifədə cümlələrin az olması, xəritə, həyəcan və səs bildirən sözlərin böyük yazılması, nəsil şəcərəsi( və s. kitabı çoox əyləncəli hala gətirir. Mən belə əyləndim :) amma bəzən dəhşətli səhnələr var idi, bəlkə hansısa valideynə görə uşağına uyğun olmaya bilər. Zatən belə düşünürəm ki, əgər valideyn uşağa kitab oxudacaqsa, ilk öncə özü onu oxumalıdır. Çünki hər bir valideynin kriterləri fərqli ola bilər. Mənim fikrimi almaq istəyirsinizsə, düşünürəm ki, uşağım olsa bu kitabı oxudaram, çünki bu əyləncədən məhrum olmamalıdır :D
Keçək tərcüməyə. İlk dəfə "3 alma" nəşriyyatından bir kitab oxudum. Vəə tərcüməni çooox bəyəndim həqiqətən. Heç fikir vermirdim, o qədər yaxşı idi :) çox diqqətıə tərcümə ediblər hər bir cümləni. Yəni bu cəhətdən narahat olmayın.
Son şərh. Nə qədər "uşaq ədəbiyyatı" sayılsa da, içində bir o qədər dərinliklər, göndərmələr yatır bu kitabın. Əslində, onsuz da bütün "uşaq kitabları" belə deyilmi? "Balaca Şahzadə", "Alisa Möcüzələr Ölkəsində",
Oxuduğum ilk kriminal əsər...Felsefe
Əsəri oxuyarkən çox təəccübləndim. Ona görə ki, dövlətin çatışmazlığını bu qədər açıq şəkildə göstərən və açıq şəkildə ifşa edilən bir əsər necə olub ki, çap olunmağa icazə alıb. Əsərin proloqu insana demək olar ki, hər şeyi çatdırır. Jurnalist olan Yunis Muradov toydan öz fahişəsi ilə qayıdır. Hardasa Xocalı hadisələrinin 17 ilinin tamam olmasına sayılı günlər qalıb ve televiziyada bu haqda bəzi məlumatlar verilərkən qadın çox pis olduğunu deyir ve ondan konsert verilən kanala çevirməsini istəyir. Burdakı alt məna çox acınacaqlıdır. İkincisi, Yunis Muradov evli idi və onun toyda olduğunu bilən həyat yoldaşı ona zəng vurub halını soruşur, ona xəyanət edən Yunis hər şeyin qaydasında olduğunu deyir. İkinci bir alt məna ortaya çıxır. Bunu da ailə kiçik bir dövlətdir düşüncəsindən çıxış edərək fikirləşə bilərsiz. Üçüncü məsələ isə yazıçının əsərin proloq hissəsini bu şəkildə verməsi heç də təsadüfi deyil. Məhz ailəsini aldadıb başqa qadınla birlikdə olan Yunis'ə Ermənistanda əsirlikdə olan bir qadının zəng vurub Bakıda ermənilərin yaratdığı gizli təşkilat haqqında xəbər verməsinin mənası da bu ola bilər ki, yalnız Xocalı ildönümülərində yada düşən Xocalı sakinləri Vətənin ən böyük yarası olduğuna görə heç kim kef içində yaşamamalıdır. Ermənistandan Azərbaycana gizli təşkilata xidmət etmək üçün göndərilən həmin adam zəng vuran vətənpərvər qadının öz oğlu idi. Səid Namazov... O Səid ki, o qədər əzab çəkmişdi əsirlikdə olarkən artıq manqurtlaşmışdı. Anasına əzab verməsinlər deyə ermənilərlə razılığa gəlmişdi. Səid qovula-qovula namərd edilmişdi. Xocalı əsirlərinə verilən əzablar o qədər açıq şəkildə göstərilib ki, insan bir anlıq Səid kimi bütün insanlardan nifrət etmək istəyirdi, hətta öz millətindən belə. Səid ona görə özünə gələ bilmirdi ki, Azərbaycanda atəşkəs elan