"..insanın yolunu şaşırdığında eksikliğini en fazla duyduğu şey, elbette her zaman en az kuşkulandığı şeydir, çünkü onu düşünmek yeniden buluşmak gibidir."
"Onu dönüşte bir tılsım gibi üzerimde taşıdım, ürkmüş bir inançtan geriye kalanlarla sarıldım varlığına. Haftalarca çalışma masamın üzerine yerleşen bu berduşa övgüler düzdüm, kütüphanemdeki kasıntı kitaplara onunla beraber güldüm. Kitapların, hayata dair birer fikri olmak yerine düzenli bir rafın parçası haline gelerek toz fırçasının gıdıklayışından, tozlarını yutan süpürgeden, uyumaktan ve sayfalarını belirleyen doğal şiddet ya da gücü hiçbir zaman ortaya sermeyen bir gururla ara sıra başvurulmaktan başka bir şey bilmeyişlerini gülünç bir şekilde kınadık beraber."