Puslu manzarayı görüyorum uzaklarda, yaklaştıkça
veremiyorum anlam sessiz olgunlaşan tomurcuğa.
Sanki,
Bulmaya çalıştıklarım hep tükeniyor. Anlamadım ki!
Gayem ayna tutmaz mı hoyratça akan sulara?
Sen zambakların açmayacağına mı inandın, yapma git.
Şayet ne zaman solacağını zambaklar bilir. Onları
yerinden etmen için koparman mı gerekir?
Gerçekten
Git.
Yaklaştıkça gözlerimde parlayan pus, artık uçmayan
kuştu. Gökyüzüne bakamayan mahkumu andırıyor şimdi.
Zambaklar sert rüzgarla sarsılacak kadar narin,
kalacak kadar kudretli. Yapma dedim.
Bence sen,
günahların sessizleştiği bir gecede,
zambakların uyuduğunu sanarak
evet, sanarak git.
Çünkü o vakit "sanmak" acısını hissettiğinde
Kamburlaşan vicdanınla git..
KARANFELA