Kitabı okuduktan sonra inceleme yazılmadan asla geçilmeyecek bir kitap okudum. Karadenizli bir ailenin savaş yüzünden parça parça oluşunu anlatan bir roman.
Kitap, Temel Çavuş’un ailesini konu alıyor. Temel Çavuş, ailesini binbir zorluklarla hayatta tutmaya çalışırken yeniden askere çağırılıyor. Ardından daha yaşı gelmediği halde en büyük oğlu Ali çağrılıyor. Geride ise anne ve küçük çocukları kalıyor.
Savaşın getirdiği en büyük zorluklarla çocuklarla bir başına kalmış Şakire’nin evlatlarını hayatta tutmaya çalışını konu alıyor. Yokluk, sefalet, hüzün ihanet ve acımasızlık gibi olayları resmen yaşayarak okudum. Bir parça ekmeğe muhtaç kalmanın verdiği hüznü, çaresizliği sonuna kadar hissettim. Bu Vatan kolay kazanılmadı. Erkekler askere gidip savaşırken geride kalan aileleri açlıkla, sefaletle ayakta durmaya çalıştı. O zamanların acımasızlığı, ihanetliği daha anlatılmaz boyutta.
Okurken sizi sürekli duygulandıracak bir kitap. Çaresizliği okuya okuya hissedeceğiniz bir kitap. Kitabı okurken başta lazca konuşmalar okurken zorlasa da bir yerden sonra alıştım. Başta durağan gelip sonradan çok akıcı bir kitap oldu benim için. Özellikle Ali ve Tenzile kısımlarını okumak çok keyif verdi bana.
Buendia Ailesinin yıllar boyu süren mücadelesinin anlatıldığı kitap, masalsı anlatımı ile okuru tesiri altına alıyor. Her ne kadar karekterlerin isimleri birbirine benzer olsada dikkatlice okunduğunda kafa karışıklığı yaşamak mümkün değil...Kitap birbirinden farklı aile bireylerinin hırsları , aşkları,idealleri ve idealler uğruna yaşanan mücadeleyi o kadar güzel ve coşkulu bir şekilde anlatıyor ki insan kendini bir anda kitabın masalsı dünyasında buluyor..keyifli , akıcı, okunması gereken bir kitap.
Merhaba arkadaşlar. Hepimize günaydınlar, mutlu bir gün dilerim. Öncelikle İstanbul'umuzun kurtuluşunu can-ı gönülden kutluyor, atamız Fatih Sultan Mehmet ve onun kahraman silah arkadaşlarını saygı, sevgi ve minnetle anıyorum. Daha sonra Rafah başta olmak üzere masum sivilleri, kadınları ve çocukları, yemek yemekte zorlanan yaşlıları, kundağı dahi olmayan bebekleri katleden Siyonistleri lanetliyorum. Garkad bile kurtaramayacak sizleri! Ateşiniz bol olsun.
Uzun yıllar sonra oldukça doyurucu olacağını düşündüğüm Anton Çehov serisine başlıyoruz. Yaklaşık 10 kitabını bu süreçte okuyoruz ve okuyacağız. Bunun dışında onun öykülerinin seri olarak basımları var. Bunların Cem - İletişim ve Yordam Yayınları üzerinden yapılmış setlerinin de dağıtıma hazır olduğunun müjdesini vermek istiyorum. Ne zaman isterseniz o zaman mail adresinizi de eklemeyi unutmadan talep edebilirsiniz. Çekinmeden, istediğiniz hangi eserler varsa bunları rahatça liste haline getirip isteyebilirsiniz. Elimizde varsa seve seve göndeririz.
Çehov’a ait bulunabilecek en kapsamlı eser. Neredeyse bütün eserleri şeklinde esprili bir etiket bile olabilirdi. Bu öykü motorunun 37 öyküsü çevrilerek bizlere kazandırılmış. Bunları en altta liste olarak vereceğiz. Yazarın öykü tarzı ve vermek istediği mesajlar çok net ve bunlar üzerinde bir değişiklik yapmadığı için de aslında hep aynı şeyi farklı zamanlarda söylüyor hissi vererek yerine göre bazen sıkıcı bile gelebilir sizlere. Yani eleştirdik, sosyal ve ahlaki çöküşten bahsettik, insanların yalancı olduğundan ve kötülerin bir şekilde iyilerden daha ön planda olduğundan bahsettik; haydi şimdi bir de bilim kurgu yazalım diye yazar çizgisini hiç değiştirmiyor. Her hikaye birbirine yakın anlamlara sahip olsa da bu, bunların iyi olmadıkları anlamına gelmiyor.
Bunlar
“Yaşamak” keskin bir nefret ve kınama ile başlayan, ilerledikçe haksızlık mı ediyorum düşüncesiyle afallatan ve sorgulatan, nihayetinde ise şiddetli bir hüzünle sonlanan bir eser oldu benim için. Hakkında ne kadar yazıyor olsam da, tıpkı acının hem okurun hem yazarın acı eşiği, tecrübesi ve idrak kuvvetiyle sınırlı bir şekilde aktarılabildiği gibi, eser de acıdan yoğrulduğu için tarif edilebilecek bir eser olduğunu düşünmüyorum -en azından tatmin olabileceğim şekilde-.
Yazarın anlatımı basit ancak çok gerçekçi. Tüm karakterleri izlemiş gibiyim zihnimde; gülüşlerini, hüzünlü bakışlarını, korkularını, yorgunluklarını derin bir şekilde yaşadım. Cılız ve hasta bedenlerin taşınırkenki hafifliğini ve öldükten sonraki ağırlıklarını kendi sırtımda hissetmiş kadar oldum. Ki bu da beni etkileyen esas yönlerden biriydi, çünkü başlarda sinirlenerek okurken eleştirdiğim basit üslubundan hiçbir şey kaybetmemişti eser, değişen tek şey duygulardı.
Büyük bir aile servetinin mirasyedisi olan ana karakter Fu Gui sadece atalarından kalma servet ve rafah ile kalmayıp duygularımın da altını üstüne getirdi diyebilirim. Her gün geçtiğim ara sokaklarda tüm gününü ganyan bayide ve kahvede geçiren adamları gördükçe sinirlenen birisi için başlı başına zıt bir karakterdi kendisi zaten, yani başlangıçta. :) Genelevden çıkmayan, kumarda tüm mal varlığını kaybederek ailesini koca bir yıkıma sürükleyen Fu Gui'nin akıbetinin bu denli kasvetli ve çarpıcı olacağını tahmin edemezdim. Bazen kitaplardan kazandığım empatinin fazlasını ayırt etmek zorlaşıyor, tüm etik değerlerim veya hassasiyetlerim empatinin yanında silikleşiyor. Sonuçlardan öte nedenlere bakmak mantıklı geliyor ama diğer yandan bu deterministik yanımdan rahatsız da oluyorum. :) Neyse ki bu eserde işleyiş tersine ve kitapta geçen onca
Kitabı okuduktan sonra beni meşgul eden bazı sorular:
- Acı düşünceyi besler mi?
- Rafah ve düşünce arasındaki ilişki nedir?
- Zeka felsefe yapmada tek başına yeterli mi?
- Zeka, acı ve rafah bir arada olabilir mi?
- Gerçek aydın kimlerden çıkar?
- Aydın olmak için okumak mı yaşamak mı yoksa ikisi de mi gerek?
- Görmek ve düşünmek ilişkisi? Her düşünen gerçeği görür mü, yoksa düşüncelerine esir mi olur?
- Bakış acısını ne besler, değiştirir?
Tüm bunları cevaplamak için değil sormak için bu kitap, okunması gereken bir kitap.
Gerçekten harika bir kitap. Ülkelerdeki kast sisteminin nasıl oluştuğunu da anlattığını düşünüyorum. Kast sisteminin gelişimi ile birlikte rafah seviyesinin azalmasını aşamalarıyla anlatan bir kitap. Bir solukta biterebileceğiniz okumasi zevkli bir roman... Herkese tavsiye ederim.
