yalnız başıma o odasa kalmaya ve onlarla karşılaşmaya, onlarla karşılıklı masada oturma fikrine katalanamıyordum... beni birilerinin aşağılamasına katlanamam – herkes tarafından sevilmeye ihtiyacım var, aksi takdirde... aksi takdirde kendimi terk edilmiş, kovulmuş, dışlanmış, cesaretim kırılmış hissediyorum... biliyorum, bu çok aptalca... Ama yalnızca sevildiğim zaman yaşayabilirim...