Biriyle böyle uzun uzun karşılıklı sessizce oturup bundan da rahatsızlık duymamak dostluğun bir göstergesi olsa gerek diye düşündü Profesör bir ara. Şevket onun aklından geçenleri okuyormuşçasına gülümsedi. "Sadece huzur içinde var olabilmek ne kadar güç, değil mi profesör?"
"Mutluydum; biliyordum bunu. Bir mutluluğu yaşarken onu kavramanız zordur; ancak geçip de arkamıza baktığımız zaman, birdenbire biraz da hayranlıkla, ne kadar mutlu olduğumuzu anlarız. Ama ben, bu Girit kıyısına mutluluğu yaşıyor, üstelik mutlu olduğumu da biliyordum."