bg
@ripgny
“Sakın, aldanma sûrete, o bir câmendedir can bir.”
17 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Niccolò Machiavelli – Prens
Prens, öyle oturup rahatça okunan bir kitap değil. Hatta bazen, “Bu ne şimdi? İnsan bu kadar mı soğukkanlı olur?” diye düşünebilirsin. Ama Machiavelli burada bir kötülüğü yüceltmiyor, sadece çıplak gerçeği suratımıza fırlatıyor: Güç dediğin şey, erdemli olmaktan çok, etkili olmayı gerektirir.
Kitap boyunca “halk seni sevsin mi, korksun mu?” gibi sorular dönüp durur — ve Machiavelli cevap verir: Korkulmak daha güvenlidir. Ama bunu okurken hemen “aa bu adam tiranları savunuyor” dememek gerek. Çünkü bu kitap aslında ideal bir dünya için değil, bozulmuş bir dünya için yazılmış bir kılavuz.
Bir yandan da çok politik değil, çok psikolojik bir kitap aslında. Güç nasıl elde tutulur sorusunun cevabını verirken, aynı zamanda insanların içgüdülerini, zaaflarını, unutkanlığını da deşiyor. Yani Savaş Sanatı ile Freud arasında sıkışmış bir yerde duruyor.
Ben Machiavelli’yi okurken hep George Orwell’in 1984’ündeki O’Brien karakterini hatırlarım. Gerçeği bükmekte değil, gerçeği tanımakta acımasız olmaları açısından benzerler. Yani Machiavelli bir cellat değil, sadece “şu anda dünyada böyle hayatta kalınır” diyen bir realist. Belki fazla realist.
⸻
Prens, ahlakın sınırlarından sıyrılmış bir yönetim anatomisi. Okurken kendini kötü hissettiren ama sonra düşününce hak da verdirebilen bir metin. Tıpkı bazı insanların acı gerçekleri suratımıza söylemesi gibi: Sevmiyoruz ama bir yanımız “haklı olabilir” diyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bozkurtlar, bir roman değil de sanki bir yurt hasretiyle yazılmış ağıt gibi. Hüseyin Nihal Atsız burada yalnızca Göktürklerin, Bilge Kağan’ın, Kür Şad’ın destanını yazmıyor; aynı zamanda “biz nereye aitiz?” sorusuna da, içten içe milliyetçi bir yanıt vermeye çalışıyor.
Ama işin ilginç yanı şu: Bozkurtlar, yalnızca ideolojik bir anlatı değil. Yani karakterler birer afiş figürü gibi değil; Kür Şad mesela, sadece bir kahraman değil, aynı zamanda öfkeli, inançlı ama yalnız bir adam. Onun isyanı, bana biraz Jean Valjean’ı hatırlatıyor – tabii farklı uçlardan ama aynı kırılganlığa sahip iki adam. Biri adalete, diğeri vatana aç.
Romanın en vurucu tarafı, tarihi bir anı, ruhsal bir krize çevirmesi. Çünkü Atsız, sadece Çinlilere karşı bir isyanı anlatmıyor; aynı zamanda Türk’ün kendi içindeki parçalanmışlığı, teslim oluşu ve son bir umutla silkinmesini anlatıyor. Bu yönüyle, bana Karamazov Kardeşler’deki Alyoşa ile İvan’ın dünya görüşü çatışmasını hatırlatıyor. Kür Şad burada Alyoşa değil, İvan gibi — inanmak istiyor ama kalbi hep kuşkulu.
Atsız’ın dili bazı yerlerde fazla gösterişli, hatta bazen neredeyse nutuk atar gibi. Ama bu da metnin ruhuna uygun. Çünkü o “anlatmak” istemiyor, “inandırmak” istiyor. Bu nedenle Bozkurtlar, sadece bir hikâye değil; bir kimlik inşası.
Bir gün gittiğim bir kitapçıyla olan sohpetimizde Kafka’nın Dönüşüm eserinden konuştuk biraz. Eserin benim üzerimde bıraktığı etkiden bahsettim, o da bana Babaya Mektup’u okuyup okumadığımı sordu. Okumadığımı söyleyince bana kesinlikle okumam gerektiğini, bu eseri okumazsam Kafka’nın düşüncelerini tam anlamıyla anlayamayacağımı söylemişti. O zaman pek aldırış etmemiştim fakat sonradan kitaplığıma baktığımda elim istemsizce bu kitaba gitti. Kitabı okuduktan sonra ne kastettiğini anlamış oldum. Bu kitap gerçekten Kafka’nın iç dünyasını ve yaptığı eylemlerin sebebini tam anlamıyla anlamanıza yardımcı oluyor, kesinlikle okunması gereken bir eserdir. Kitabı romandan ziyade bir otobiyografi tadında okursanız daha faydalı olacaktır.
Hüseyin Nihal Atsız’ın hiç eserini okumadan bile kendisini ülkücü olduğu için severdim. Ruh adam ilk okuduğum Atsız eseri ve kesinlikle son olamayacağına teminat verebilirim. Eserin sürükleyiciliği, ana karakterin karakter gelişimi vs gerçekten tek kelimeyle bir başyapıt.
Bana göre bu kitabı en iyi betimleyen laf “ Vatanını en çok seven, işini en iyi yapandır” lafıdır. İşini herkesin iyi yaptığı bir ulus her zaman kazanır. Atam bu kitabı boş yere önermemiş.
