Rukiye Edanur Kalkan
@rkyednr
Filolog | Öğretmen
Literatüre | Master
94 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Çocukken okudum, ergenliğimde okudum, yetişkinim yine okudum.
Niye mi ben de bilmiyorum?
Unuttum galiba bazı şeyleri; neden iyimser insanlara Polyanna dediğimizi örneğin ya da güzel bakanların yadırgandığı bir dünyada yaşadığımızı.
Okudum işte yine…
Farklı baktı hayata Polyanna, bir şeyler yaşanmaya devam ediyordu nasılsa, olumsuz şeyler hep yaşanacaktı, dünyaydı burası neticede.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her sayfada, her paragraf başında dalıp durdum, düşündüm. O kadar güzel bir anlatımı vardı ki yazarın, her seferinde kendimi o satırların arasında, tekerlekli sandalyede, kelime sonsuzluğunun içinde buldum. Bütün duyguları yaşadım, hissettim en derinine kadar
. Son zamanlarda bu denli güzel betimlemelerle bütün duyguları sonuna kadar hissettiğim bir kitap okumamıştım. Yazarın dili, kahramanın yaşamı, olaylar birbirini o kadar güzel tamamlamıştı ki kelimelerin, konuşma özgürlüğünün ne denli önemli olduğunu çok iyi anladım. Yaşamda şükretmemiz gereken ne kadar fazla güzellik olduğunu anlattı bir bir. Naif, güzel kalpli bir kızın dilinden onun zorlukla dolu yaşamını aktardı İçimdeki Müzik. Melody'nin de dediği gibi "Sessizlik nasıl bu kadar gürültülü olabilirdi?".
17 yaşındaki kuzenimin abla bu defa okuyacağımız kitap bu olsun, 17 yaşın nesine değinmiş merak ediyorum demesi üzerine okuduğum bir kitap oldu. Kitabı okuduğumuzda, bir sonraki sayfaya hayal kırıklığına uğramaktan korkarak başladık. Dili çok basitti ve kurgusu çok zayıftı. Hitap ettiği kitleler elbet vardır, bunun için bir şey söylemek pek doğru değil ancak sürekli kitap okuyan ve hayatın tüm güzel kitapları okuyacak kadar uzun olmadığının farkında olan biri olarak okunması gereken kitaplardan biri olduğunu düşünmüyorum.
Bir aşk öyküsü var ortada, bilinen ama alışık olmadığımızdan…
İsmail Abi var mesela; seven, çocukça seven, masumca seven, bir çocuğun başını okşadığınızda gözlerinde gördüğünüz o parıltı gibi seven.. Rengarenk kıyafetlerle gizlediği özlemini maviye bakarak gideren..
Performans sanatçısı Yavuz var; insanlardan izinsiz bir şeyler alan ama yeri geldiğinde âma bir kızın önündeki engelleri hissettirmeden kaldıran..
Erdal Bakkal var; sohbetin, muhabbetin, dostluğun, acının, hayata dair her bir anın tek adresi olan, duvarlarında ÇAY ERDAL BAKKALDA İÇİLİR yazısının yazılı olduğu bir bakkalı olan, meraklı Erdal Bakkal…
Ak Sakallı Dede var; aşıkları kavuşturmak için bütün tontonluğuyla maceradan maceraya atılan…
Ve tabi ki aşkın kitabında iki de aşık var seven, kavuşamayan; kavuşan, sevmeyi unutan..
MECNUN var, LEYLA var…
Sevmeyi, sevilmeyi, gülmeyi, üzülmeyi kısacası duyguyu unutan tüm insanların kapağını aralayacağı şeker tadında bir dünya burası. Benim yazmamla değil sizin okumanızla anlamlandırabileceğiniz bir dünya..
Yabancı
Hislerimizin köreldiği, donuk bir aklın oyuncağı olan bir hayat yaşıyorsak bu sadece bizim suçumuz mu olur?
Hissetmemek gerçekten çok mu büyük bir suç,sadece figüranı olduğumuz hayatımıza son verilecek kadar mı ağır?
Bunları sorgulattı bizlere Albert Camus “Yabancı” ile.
Kuklalaşmış bedenlerin nedenine inmeden sonunu gösterdi okuyucuya. Çok iyi anladık ama yabancılık çekmedik Meursault’a karşı. Ondan biri miydik yoksa ?