R.K.
@rmznkync06
"Uçmayı öğrenmeden göçmeye mecbur kalmış
bir kuş gibi kalbimiz."
Şu anda okuduğu kitap
Yedinci yüzyıl Arap kadınları asla korkak değillerdi ve özellikle Ayşe çok sert konuşurdu ve çok zeki bir genç kadındı. Düşmanı lanetlemeyi, kendi tarafının mertliğini övmeyi ve yıllar sonra, muharebelerde etrafında insanlar ölürken, askerleri cesaretlendirip saldırıya teşvik etmeyi öğrendi. Hakaret dolu sözlerinin insanları kızdırdığını ama yine de güçlü olduğunu biliyordu - çok yüksek, adeta korkutucu bir sesle bağımdı. Fakat o gün orada adeta dili tutuldu, cesaretini yitirdi.
Reklam
Hz. Muhammet, fakirler, yetimler, köleler gibi, herkesin Allah’ın gözünde eşit olduğunu söylüyordu. Ona göre, insanın doğduğu kabile, o kabile içindeki klan ve aile hiç önemli değildi. Hiçbir grup diğerleri üzerinde hak iddia edemezdi. Müslüman olmak -Allah’ın emirlerini yerine getirmek- eski bölünmeleri unutmak demekti. Kabileler ya da zenginle fakir karşı karşıya gelmemeliydi. Onlar insandı, bir toplumdu, tanrılar değil, bir tek Allah’a inanarak birbirlerine bağlanmışlardı.
Allah'ı İnkâr Mümkün müdür?
Atatürk, 2 Aralık 1916 Cuma günü notlarında ise şu kitabı oku-
duğunu kaydediyor: Tarih-i Islamın Birinci Zeyli: "Allah'ı inkâr
mümkün müdür?"
(...)
3 Aralık 1916 (20 Kasım 1916 Pazar)'da ise yine aynı kitabı oku-
yor ve bitirdiğini kaydederek şu notları yazıyor:
"Bütün feylesofların, türlü dinlere mensup olanların hepsi, ru-
hun var olduğunu ve olmadığını, ruhun ve cismin bir veya ayrı
olup olmadığını, ruhun yaşayıp yaşamadığını inceliyor.
"Bunda, bilim ve fenne dayananlar olumlu. îmam Gazali, İbn-i
Sina, îbn-i Rüşd gibi Ìslam bilginlerinin beyanları, bayağı anla-
yıştan büsbütün başkadır; yalnız ifadelerinde çok rumuz var. Din-
dar düşünürler, kuralları, bilim ve fenni,1
felsefeyi, anlayışları,
şeriatı yorumlamak için evirip çevirmeye gayret etmişler."
2-3 Aralık 1916
Afetinan, M. Kemal Atatürk'ün Karlsbad Hatı-
raları, Ankara, 1983, Türk Tarih Kurumu Ya
Hz. Peygamber’in Hatice’den sonraki eşlerinin çocukları vardı ama babaları Hz. Peygamber değildi. En genç eşi Ayşe dışında, diğer eşleri boşanmış ya da kocaları ölmüş dul kadınlardı ve çocukların babaları başka erkeklerdi. Bu durum tamamen doğaldı. Zengin erkekler aynı zamanda dört kadınla evlenebiliyordu ve Hz. Muhammet siyasi bağlar kurmak için daha da fazla kadınla evlenebilirdi, ama kadınlar da istedikleri takdirde iki, üç hatta dört erkekle evlenebiliyordu. Fakat kadın erkek arasında bir fark vardı, bir erkek aynı zamanda birkaç kadınla evlenebilirdi, ama bir kadın ya boşandıktan -o devirde kadınlar da erkekler gibi kolayca boşanabiliyordu- ya da kocası çoğu zaman bir savaşta öldükten sonra evlenebiliyordu.
