Daha gençken dünyayı esas itibarıyla istikrarlı ve sakin bir yer olarak görürdüm; kırılgan, neredeyse ilahi bir dengesi vardı
ve insanlar bu dengeyi bir şekilde bozmayı başarmıştı. Fakat patikaları daha yakından inceledikçe, bu fantezi yavaş yavaş
buharlaştı. Artık dünyayı trilyonlarca irili ufaklı heykeltıraşın beraber yarattığı bir sanat eseri olarak görüyorum. Koyunlar,
insanlar, filler, karıncalar, her birimiz geçerken dünyayı değiştiriyoruz. Kovanlar ya da yuvalar, çamurdan kulübeler ya da
betondan kuleler inşa ettiğimizde gezegenin hatlarını yeniden biçimlendiriyoruz. Yemek yediğimizde canlı maddeyi atığa dönüştürüyoruz. Ve yürüdüğümüzde patikalar yaratıyoruz. Kendimize, dünyayı şekillendirmemizin gerekip gerekmediğini değil bunun nasıl olacağını sormalıyız.
Sayfa 158
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yeryüzünün gerçek vahşiliğini maskesiz gören yazarlar, tarih boyunca benzer bir düş kırıklığı, hatta ihanet duygusundan bahsetmiştir. Stephen Crane yarı otobiyografik kısa öyküsü "Açıktaki Tekne"de bir gemi kazazedesinin doğanın "kayıtsız, tamamen kayıtsız" olduğunu fark etttiği kan donduran anı yakalamıştır. Devasa bir su böceğinin bir kurbağayı korkunç bir biçimde mideye indirmesini izledikten sonra Annie Dillard, "bizleri emzirmiş olan evrenin yaşamamızı ya da ölmemizi umursamayan bir canavar olduğu" ihtimaliyle uğraşır. Goethe bir adım daha öteye giderek evrenden "yavrularını yiyip bitiren korkutucu bir canavar" olarak bahseder. Kant, Nietzsche ve Thoreau doğayı bir anne olarak değil de bir "üvey anne" olarak tanımlar; Alman halk hikâyelerindeki kötücül kadınlara göz kırpan bir referanstır bu.
Sayfa 48
Ontolojik hakikat -dünyanın derin gerçekliği- kaostur. Pragmatik hakikat -gerçekten kullanabileceğimiz, bizi bir yerlere götürün hakikat- ise kaosun rafine edilmiş halidir. İlk yaban, ikincisiyse bir yoldur. İkisi de elzemdir, ikisi de doğrudur.
Sayfa 388
“Kargaşadan ve kaostan yaratma teşebbüsü, tohu ve vohu, her insanın hayatının özüdür. Ancak hikayeler hiçbir zaman hakikatin kendisi değildir. Hakikat kaostur.”
Sayfa 388 - Baruch Marzel
Tanrım bana yolun kenarında bir patika ayır
Dua ediyorum planının bir parçası olsun bu.
Yükü yığ ve ağırlığı yükle
ve elimden gelen en iyi şekilde gideceğim onunla.
Lütfen sabırla kutsa beni; sırtıma güç ver
Sonra çöz beni ve gideyim.
Yükünü taşıyan bir eşek,
Toprağı süren bir öküz gibi.
Ve bu yola bir kez çıkınca, senin şahidin olacağım
Senin yolunun, hakikatinin ve ışığının yolunda
Çehremi sağlam ve doğu aydınlat,
lyilik ve doğruya giden yol üzerinde.
Eğer sendelersem ve başarısız olursam diye
Bilen herkese denediğimi söyle.
Çünkü ben bir beceriksizim, zayıf ve kırılgan,
Seni yadsıdığımda sevgili Tanrım.
Senin hükmünün vaktinin geldiğin gün kutsa,
Ve bağışlanmış merhametini kutsa.
Ve bu yolculuğu kutsa, bütün methiyeler sana,
Yolun kenarındaki bu patikada.
Sayfa 369 - Eberhart