7
@rozbadem
Ne mutlu yaşamlarını kimseye emanet etmeyenlere
İnsanoğlu, sahip olduğunu sandığı ve bununla övündüğü iyi niteliklerden bir tanesine bile sahip değildi. Kendisini altın sanıyordu ama aslında pirinçtendi.
.
Ölü olduğu sanılan ama toprağın altındaki tabutundan bağırıp çağırarak ve yanlarına vurarak uyanan bir kadın gibi hissediyordu kendini ancak toprağın üzerindeki hiç kimse onu duymuyordu, kadınlar ve erkekler üzerinden geçip gidiyor ve sesi toprağın altında kaybolup gidiyordu.
.
...sürekli değişen, hiç kalıcı ve samimi olmayan insan ilişkileri.
... o adam bana o zaman sarılsa, beni o zaman istese, onunla dünyanın öbür ucuna giderdim...
