Seni tanıyanlar yaşadıkça sen de yaşayacaksın. Hiçbiri kalmayınca da öleceksin. Tabii kimileri seni sözleriyle çocuklarının belleğinde yaşatmazsa.
İyi yürekli ve uysal insanlar çok fazla direnmezler ve her ne kadar çok fazla açılmasalar da, konuşmaktan kaçınmayı da asla beceremezler. Cimrice de olsa yine de yanıt verirler, gittikçe de açılırlar, yeter ki siz yorulup bıkmayın.
Büyükannemin Tanrısı yaşayan her şeye öylesine sevecendi, yakındı! Ve, elbette şu soru da huzursuz etmiyor değildi beni: Nasıl oluyordu da, dedem bu iyi yürekli Tanrı'yı göremiyordu?
Dedemin Tanrısı korku, antipati uyandırıyordu bende: Hiç kimseyi sevmiyordu çünkü, sert bakışlarla izliyordu insanları; insanda her şeyden önce kötüyü, kini, günahı arıyordu. Onun insana güvenmediği, insanın her zaman tövbe etmesini istediği belliydi. İnsanı hep cezalandırmak istiyordu.
“Fazla mutluyum,” dedi bana, “benim için mutluluk bir hastalık gibidir, ezer beni, hem de bir düş gibi uçup gitmesinden korkarım.”
