Rumeysa Cebesoy Sarı
@rumoc
organised chaos
Sevgili Arsız Ölüm | Latife TekinEdebiyat
Çok ufak bir boşluktan bakarsanız kitap bir ailenin köyden kente göçünü anlatıyor. Böyle denince bir Yaprak Dökümü okuyacakmış hissi gelebilir ama asla öyle değil, onun ne kadar aksi olabilirse o kadar aksi.
Bir kere dili edebi açıdan okuduğunuz hiçbir şeye benzemiyor ama kadın yazarlarda gördüğüm o dile sığamama, yazarın zihin sınırlarında gezinme hissini ben burada da deneyimledim.
Gerçekle hurafenin iç içe yazıldığı bir kitap bu. Bir satırda çok acıklı bir travma okuyorsunuz, bir alt satırda büyüler, cinler, periler, konuşan nesneler. Bu yüzden büyülü gerçekçilik akımına dahil edilmiş eleştirmemler tarafından. Kitap çok “biz” bizim kültürümüz. Okudukça ben bu hikâyeye bir yerden aşinayım hissi de geliyor.
Bir de hikâyenin Dirmit’i var. Etraftaki tüm deliliklere karşın bir onun oyunları, şiirleri, çiçekleri, tulumbası, kilden toprağı sığmıyor tek göz odalı evin içine. Geri kalan her şey sığıyor. O yüzden okurken Dirmit’e kalbinizde bir oda vereceğinizi biliyorum, ben verdim. Yazsın, çizsin, baksın, öğrensin; ne dilerse yapsın diye bir odası var bende.
Ve başa gelenlerin en ciddisi, ölüm… Onun bile içi boşaltılmış. Bir geliyor bir gidiyor. Geleceğim diyor gelmiyor, bir daha gelmem diyor bir anda kapıyı çalıyor. Aktaş ailesinde ölüm bile arsız.
Ben nedense çok sevdim kitabı. Aktı gitti, meraklandım, daha fazla ne olur acaba diye düşündüm durdum.
4 Arketip | Carl Gustav JungPsikoloji
Hani dünyanın herhangi bir yerinden biri bir video çekip paylaşıyor ya da bir yazı yayınlıyor ve “Nasıl hepimiz aynı şeyleri yaşayabiliyoruz ya da düşünebiliyoruz?” diye düşünüyoruz ya… Jung bunu hepimizde doğuştan yer alan evrensel kalıplara bağlıyor. Yani arketiplere. 
John Locke’un “boş levha” önermesine şiddetle karşı çıkıyor yani hatta “uğursuz düşünce” bile diyor bunun hakkında Adının sürekli birlikte geçtiği 
Sigmund Freud’dan da bilinçdışını kişisel veya kolektif görmeleri noktasında ayrılıyorlar.
Kitabın çoğu kısmında mitlerdeki, kutsal kitaplardaki ya da masallardaki anlatılar üzerinden anlatıyor arketipleri. Tabii rüyalar da onun için çok önemli, bu kitapta çok bahsetmese de ilgili arketipler rüyalarımızı anlamlandırmak açısından da kıymetli.
Eğer bir psikoloji eğitiminiz yoksa sayfaları anlamadan çevirmek yerine bilmediğiniz kavramları öğrenerek ve sindire sindire okumak daha işlevsel bence. Ben öyle yaptım en azından.
Bir de arketipleri daha iyi anlamak için kurgusal karakterlerle bağdaştırmak çok işime yaradı. Star Wars’taki gölge arketipi hakkında çok şey duymuştum. Kitabın son bölümünde de hilebaz arketipinden bahsediyor; Joker, Loki, Bugs Bunny dediğinizde çok daha anlaşılır kılıyor konuyu.
John Locke’un “boş levha” önermesine şiddetle karşı çıkıyor yani hatta “uğursuz düşünce” bile diyor bunun hakkında Adının sürekli birlikte geçtiği Sigmund Freud’dan da bilinçdışını kişisel veya kolektif görmeleri noktasında ayrılıyorlar.
Kitabın çoğu kısmında mitlerdeki, kutsal kitaplardaki ya da masallardaki anlatılar üzerinden anlatıyor arketipleri. Tabii rüyalar da onun için çok önemli, bu kitapta çok bahsetmese de ilgili arketipler rüyalarımızı anlamlandırmak açısından da kıymetli.
Eğer bir psikoloji eğitiminiz yoksa sayfaları anlamadan çevirmek yerine bilmediğiniz kavramları öğrenerek ve sindire sindire okumak daha işlevsel bence. Ben öyle yaptım en azından.
Bir de arketipleri daha iyi anlamak için kurgusal karakterlerle bağdaştırmak çok işime yaradı. Star Wars’taki gölge arketipi hakkında çok şey duymuştum. Kitabın son bölümünde de hilebaz arketipinden bahsediyor; Joker, Loki, Bugs Bunny dediğinizde çok daha anlaşılır kılıyor konuyu.Kasiyer | Sayaka MurataJapon Edebiyatı
Kasiyer biraz kör tadım oldu. Kapak tasarımına dair bir şeyler okumuştum, dışarıda 2-3 saat boş vaktim varken kitapçıdan alıp bi’ kahve eşliğinde okudum.
Tam da o ayarda bi’ kitap. Hızlıca akıyor, yormuyor, zaman zaman güldürüyor.
Yarı zamanlı olarak 18 yıldır aynı markette çalışan bir kadının hikâyesini anlatıyor kitap. Çocukluğundan beri hayatla bir türlü uyumlanamamış.
“Böyle bir insanın kesin geçmişten gelen travmaları vardır.” önyargımızı da silip atıyor Keiko. Hiçbir şey olmadı, sevildiği ve değer gördüğü bir ailede büyüdü, bir garipliği de yok aslında sadece mutlu olduğu şeyi yapıyor.
Yine hayatla pek de uyumlanamamış, toplumun beklentilerini karşılayamamış bir adamla tanışıyor. Merak etmeyin, bir anda aşık falan olup birlikte hayata karışmıyorlar. Keiko onu ne mutlu ediyorsa onu yapmaya, nerde huzurlu ise orada kalmaya devam ediyor.