Biz ölümün çocuklarıyız. Hayatın hilelerinden ancak ölüm kurtarır bizi. Odur hayatın içinden bize seslenen bizi yanına çağıran ... Henüz insanların dilini anlayamadığımız yaşlarda, oyun sırasında duraklamamızın sebebi o an ölümün sesini işittiğimiz içindir. Hayatımız boyunca ölüm bize hep işaret verir. Hani bazen, hiçbir sebep olmadan insan birden düşünceye dalar, hem de öyle derin dalar ki ,zaman ve mekanı unutur, hatta ne düşündüğünü bile bilemez. Bundan sonra kendi durumuna ve dış dünyaya tekrar aşina olmaya gayret gösterir. Bu, ölümün sesidir