Küçük Hans.
@ruyamdabuIuttum
575 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
OTOMATİK PORTAKAL!
Bir etkisinde kaldığım kitapla daha karşınızdayım. Kitap bitince neden bu kadar geç kalmışım diye düşünüp durdum. Neden vaktinde yarım bırakmışım. Bir on sayfa daha gitmiş olsaydım yarım bırakma gibi bir hataya da düşmezdim ama maalesef ki düştüm öyle bir hataya.
Ben argo kelimelerin kitaptaki tüm edebi havayı bozduğunu düşünenlerdenim. Zaten bu yüzden yarım bırakmıştım bir bakıma. Ama bu kitapta argo kelimeler edebi havayı koruyor. Sayfalar ilerledikçe bunu daha da iyi anlıyorsunuz zaten.
"Beklemeyi bilen, eninde sonunda fırsatlar yakalar."
"İyiliğin sebebini aradıkları yok, öyleyse niye tersini merak ediyorlar ki?"
"Her insanın sevdiği şeyi öldürür."
"Ne de olsa bugünlerde her şey çabucak değişiveriyor ve herkes çabucak unutuveriyor."
"İyilik seçilen bir şeydir. İnsan seçemediğinde insanlıktan çıkar."
Bu güzel alıntılarla son vereyim istedim yazıma, sevgilerle!
ÇALIKUŞU!
Ne zaman içim sıkılsa elim daima bu kitaba gider. Kaç milyon defa okuduğumu sayamadım bile. Ruhunuzda bir yerlere Feride'nin saflığı mutlaka dokunur.
Feride'nin o saf, masum, çocuksu halleri birazcık da erkeksi halleri bana küçüklüğümü hatırlatır. Aile ortamımızdaki tek kız olarak Feride'nin halini anlayıp, yaşadıklarının benzerini yaşamış olmam da defalarca okumam da etkili sanırım.
Kitabın çoğunluğunda Feride Kamransız. O kısımları da ayrı bir seviyorum. Tek başına çabalayışları, üzüntüsünü kendisine bile belli edemeden geçiştirmeleri. Kendime en yakın bulduğum kitap karakteri Feride sanırım. O yüzden de her hareketi, her düşüncesi ayrı bir etkiliyor beni. Yazdığı günlüğün sonunda Kamran'a her şeyi itiraf etmesi o kadar güzel bir detaydı ki. Diyecek daha fazla bir şey bulamıyorum. O zaman ben de o itirafla sözlerime son vereyim, "Bu okumayacağın defteri ben senin için yazdım Kâmran. Evet, ne söyledim, ne yazdımsa hep senin içindi." ve cümlelerini şöyle bitiriyor, "Kâmran, biz asıl bugün birbirimizden ayrılıyoruz. Ben, asıl bugün dul kalıyorum... Bütün olan, geçen şeylere rağmen, sen yine bir parça benimdin; ben bütün ruhumla senin..."
Bu derin kitabı mutlaka okuyun, okutun. Sevgilerle!
ŞİMDİKİ ÇOCUKLAR HARİKA!
2 çocuğun birbirine yazdığı mektuplar ve onların hayatla ve büyüklerle ilgili düşünceleri. Aziz Nesin Şimdiki Çocuklar Harika demiş ama bizim teknoloji dönemine pek uygun değil maalesef. Çünkü bizim çocuklarımız televizyonda, tablette, telefonda. Etrafıma bakıyorum da daha 3.sınıfa giden çocukların ellerinde son model telefonlar var. Hâl böyle olunca pek harika olamıyor bizim şimdiki çocuklar. Ama kitaptaki bu iki çocuk gerçekten bir harika.
"... içinde bulunduğumuz mutluluğu bilemeyiz. Ancak ondan uzaklaşınca, mutluluk içinde yaşadığımızı anlarız." diyorlar mesela.
Erkek-kadın eşitsizliğine bile değiniyorlar küçücük hallerine bakmadan.
"Kız olmak, daha doğuştan bir şanssızlık mı? Sen erkek olduğun için, doğuştan şanslı sayılırsın." diyor kız erkeğe. Erkek de: "Tarihte biçok büyük önemli kadınlar var. Acaba onlara -Erkek olmak ister misiniz? diye sorulsaydı, erkek olmak isterler miydi? Hiç sanmıyorum. İster kadın, ister erkek olalım, kendi kendimizden memnunsak, şanslıyız demektir. " diye cevap veriyor. Tabii bunlar Aziz Nesin'in sözleri ama çocukların böyle ders niteliğinde muhabbet etmiş olmalarını hayal etmek bile güzel. Hele ki şimdiki çocukları düşününce ayrı bir güzel.
"Büyükler konuşurken küçükler susar.
Ben de sustum." demiş mesela. Ben de susayım o zaman, sevgiler!
BEN BİR GÜRGEN DALIYIM!
Bir gürgen ağacının hüzünlü hikayesi. Hasan Ali Toptaş'ın okuduğum ilk kitabı ve bu gidişle de son olmayacak.
İnsanoğlunun bencilliğinden dem vurmuş Hasan Ali Toptaş. E hâl böyle olunca da eleştirecek bir sürü konu çıkmış.
"Yani, insan bir savaş alanıydı. Ceket, gömlek, pantolon ya da etek giymiş, kravat takmış, tıraş olmuş, kokular sürmüş bir savaş alanı. Gülümseyen bir savaş alanı. Öpen hatta, okşayan, konuşan, susan, çiçekler alıp çiçekler veren bir savaş alanı...
Peki, bir barış bahçesi olamaz mıydı aynı insan?
Şöyle, güllerin kuş cıvıltılarına, kuş cıvıltılarının
güllere karıştığı, mutlu yüzlerle dolu rengarenk bir barış bahçesi?" diyerek hayatla ilgili her şeyi özetlemiş bir bakıma.
O zaman ben size soruyorum, bir barış bahçesi olamaz mıydı aynı insan?
MUTLU PRENS!
Neden çocuk kitabı olarak ön yargıyla yaklaşıldığını anlamıyorum. Her yaşta insanın okuması gereken bir kitap bana kalırsa. Her cümlesinden sonra oturup saatlerce düşünebiliyorsunuz.
5 farklı hikayeden oluşan, her bir hikayesinde bambaşka şeyler anlatan ama yine de her hikayesinde sizi etkisi altına alan bir kitap.
Mutlaka herkes birilerinin Küçük Hans'i olmuştur. Mutlaka birileri, birilerini Bülbül kadar sevmiştir. Mutlaka birileri kendinden vererek Mutlu Prens olmuştur. Yani diyeceğim o ki bu kitapta mutlaka kendinizden bir şeyler bulursunuz. Yeter ki aramayı bilin. Ve okumadan geçmeyin, sevgilerle!
