sadekelâm
@sadekelam
Hacettepe Ü. Mezun
Ân
27 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kitabın ismi, kitap bitince anlam buluyor,
Yazar ben sana gül bahçesi vadetmedim diyerek, aslında "Benim sana verebileceklerim bu kadar. Verdiklerimle sınırlı" kalanı siz insanların benden beklentisi, benim üzerime kurduğu hayaller diyor..
Eser, ana karakter olan Deborah'ın akıl hastanesine yatırılması ile geçen 3 yıllık bir süreci konu edinmektedir.
Deborah, Dr. Fried’in uzattığı güçlü elin yardımıyla kimliğini ararken, iç dünyasında da kendisiyle sıkı bir sorgulama ve hesaplaşma sürecine girer. Ebeveynler, akrabalar, öğretmenler, okul arkadaşları gibi kişiler aracılığıyla toplumsal katmanın çeşitli kesimleri ve yerleşik hiyerarşik değer yargıları sorgulanır.
Aynı zamanda sevgi, sevgi yapıcılığı ve sevgi kurumlarının (aile) yapıcılığı yanında yıkıcılığını da sorgulatıyor.
Yazar Deborah üzerinden kişisel ya da toplumsal sorunları "uyumlular ve uyumsuzlar dünyası" üzerinden aktarmaya çalışmış.
Kimi söylemlere göre kitap aynı zamanda otobiyografik özellik taşımakta yani yazar aslında Deborah üzerinden kendi yaşantısına değiniyor..
Deborah'ın zihin dünyası üzerinden çok güzel psikolojik çözümlemeler yapılmış. Okurken şunu sorgulatıyor: Delilik ne, kim sağlıklı, kim hasta, şayet Deborah hastaysa onu bu hale getiren toplum ve çevre neden bunu yadsıyor ve ona deli muamelesi yapıyor?
Psikolojiye ilgisi olanların okumasını tavsiye ederim
Bazı kitaplar son iki sayfası için yazılır.
Kitabı bitirince düşündüğüm tek şey bu oldu.
Mustafa Kutlu'nun hikayeleri insanın hayatında daha doğrusu kalbinde yer edinen kitaplar. Vermek istediği dersi de mesajı da anlatmıyor da insanın kalbine işliyor sanki. Bu hikayesinde de Engin ve Süheylâ'dan yola çıkarak aslında evlilik, doğru insan seçimi, doğru insan olma yolculuğu gibi çok güzel mesajları var yazarın. Kitabı okurken verilmek istenen en büyük mesajınsa kitabın ismi olduğunu anlıyorsunuz. Asıl yoksulluğun insanın içinde olduğunu..
İnsanın iç âlemindeki kendini arayış yolcuğu ve bu uğurda feda ettikleri/etmesi gerektikleri, ana karakter Süheylâ üzerinden çarpıcı bir şekilde anlatılmış.
Yazarın üslubu ve muhteşem betimlemeleri ise kitabı okurken satırlar arasında kaybolmanızı sağlıyor.
Fyodor Dostoyevksi'nin Dünya Edebiyatına ilk armağanı olan bu muhteşem eserini henüz 23 yaşında körpecik bir delikanlı iken yazdığını öğrendiğimde hayretler içerisinde kalmıştım.
Nasıl böyle bir idrâk, böyle bir bakış ve analiz yeteneği 23 yaşındaki genceceik birinde olabilirdi? Hayatın neler getirdiğini bilemeyiz tabi ama 23 yaşındaki bir insan kısa ömründe ne gibi tecrübeler yaşamıştı da böylesi bir eseri kaleme alabilmişti?
İşte tüm bu soruların hayreti ve hayranlığı içerisinde kısa bir sürede bitirdim kitabı.
Yaşlı bir kâtibin küçük bir kıza olan aşkı ve bunu derin bir saygınlık ile yaşaması, üstâdın acıma duygusunu işleyişi.. kitapın ana temalarını oluşturuyor, tabi okur kendi iç dünyasındaki eksik parçalar nelerse bu eserde ustalıkla tamamlıyor eksik parçalarını..
Bir Ütopya ’da başlıyor hikaye. Jules'in okurunun merak güdüsünü kamçılayan o muhteşem anlatımı ile zihniniz peki şimdi ne olacak, nasıl ilerleyecek gibi sorularla meşgul olurken bi bakmışsınız kitap bitivermiş..
Emir..
Hasan..
Bende tesiri çok güçlü bir kitaptır Uçurtma Avcısı.
Afganistan'da çocuk olmak.. Dönemin şartları, kardeşlik bağı, ahde vefa ve daha birçok gelgitler yaşarsınız okurken. Kendini sorgulatır, menfaatlerin uğruna yaptıklarını ve yapmadıklarını..
Emir'in bakış açısı, hisleri, pişmanlıkları bir kenara, Hasan'ın o derin hisleri ve güzel kalbi karşısında büyüler okuyucusunu..
"Afganistan'da çocuk çok ama çocukluk yok." sözünü kitabı bitirince anlamlandırırsın, gözyaşları içerisinde..
