çoban
@safih
safih.onur/instagram
birkalbimvar/youtube
safih/raf
İçeriklerim:
şiir -15- (yazım)
his&günce -8- (bir günün derin hissi)
alıntı -9- (çevremden duyduklarım)
fikir -5- (birçok edinimden öz)
iktibas -4- (sohbet prog. duyduklarım)
Şu anda okuduğu kitaplar
Serhend Çocuk Dergisi - Aslan ile Tavşan
"Kibirli insan kendi görüntüsüne bile dayanamaz ve hırsına yenilir. Yüce Allah'a güvenip aklını kullananın yolu açılır, işi de rast gider."
s.13
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Senin ruhun bütün dünyadır." diye yazıyordu.
Herkes belirlediği hedefe ulaşabilir, yeter ki düşünmesini, beklemesini ve oruç tutmasını bilsin.
s.67
Pek az kişide vardır, yıldızlara benzer, belli bir yörüngede ilerler durur, hiçbir rüzgar varamaz yanlarına, kendi yasalarını ve izleyecekleri yolu kendi içlerinde taşırlar.
s.77
Uzun zaman Siddhartha dünya yaşamını, hazlar ve zevklerin yaşamını sürdürmüş, ama hiçbir zaman bu yaşamın içinde yer almamıştı.
s.79
Adğ Sarsara'ydı bu oyunun, çocukların oynayacağı bir oyundu, belki güzel güzel oynanabilen bir oyun, bir kez, iki kez, on kez güzel -ama durmadan oynamak, durmadan?
s.87
Bütün bu ölümlü şeyler elimden uçup gittiğine göre, işte yine küçük bir çocukken olduğu gibi güneşin altında duruyorum, hiçbir şey benim değil, herhangi bir beceriden, maharetten yoksunum, henüz öğrendiğim hiçbir şey yok.
s.96
Ama yine de bu yolu izlemem çok iyi oldu, yine de yüreğimde şakıyan kuş ölmedi, yaşıyor. Ama yol da yoldu doğrusu! Yine bir çocuk olup yeniden başlayabilmek için pek çok budalalık ettim, pek çok kötü huy edindim, pek çok hata işledim, pek çok iğrençlik, düş kırıklığı ve umarsızlık yaşadım. Ama iyi oldu böylesi... Yüreğim yaptıklarımı onaylıyor, gözlerim gülümseyerek onaylıyor. Esenliğe kavuşabilmek, Om'un sesini yeniden işitebilmek, yine doğru dürüst uyuyup doğru dürüst uyanabilmek için umutsuzluğa kapılmam, düşlerin en aptalcasına, intihar düşüncesine kafamda yer verecek kadar alçalmam gerekiyordu.
s.97-98
Yüreğindeki kuşun şakıdığını işitip peşinden gittin!
Hanidir biliyordum bunu ama ancak şimdi yaşadım. Ve şimdi biliyorum, belleğimle değil, gözlerimle, yüreğimle, midemle biliyordum böyle olduğunu. Ne mutlu bana ki, biliyorum artık!
s.99
Kibirden hiçbir şey görmemişti.
s.100
Dinlemek, özümsemek ve kibir
Dinlemeyi
İnsan, akıl nuruyla aydınlanmadıkça, kendi nefsini göremez.
s.12
"Şu sağındaki de, düşünmeden iş yapar; hemen harekete geçer. Yerinden bir kez heyecanla kalkacak olursa, kulağına hiçbir güzel söz girmez, onu hiç bir öğüt geri döndüremez."
(Öfke gücü anlatılmıştır.)
"Şu solundakine gelince:
"Nefsine ve şehvetine düşkün, açgözlü, obur murdarın biridir. Karıdan ve karından başka bir şey bilmez. Onun gözünü yalnızca toprak doyurur. Ondaki açlığı yalnızca toprak giderir."
(Kösnü gücü anlatılmıştır.)
Onlara karşı daima politik davran... Her zaman onlardan ileri git... Onları şımartmayarak karşılarında metin davranacak olursan, onları kendini boyun eğdirebilirsin!.. Onlar seni değil, sen onları yenebilirsin.
(İnsanın akıl gücünün diğer duyu ve güçlerle ölünceye değin birlikte bulunacağı, ölümden önce bunların birbirinden ayrılamayacakları, ölümden önce bunlardan kurtulup kendi evdenine gidemeyeceği için aklın, kurtulma zamanı gelinceye kadar onlara yenik düşmeyerek üstünlüğü elinde tutması öğütleniyor.)
Bunlar için uygulayabileceğin en iyi, en başarılı politika, bunları birbirine düşürmektir.
"Şu dik başlı huysuzu, bu yandaki obur boşboğaza saldırtıp onu biraz yola getirmeli; bu boşboğaz yaltakçının aldatıvıklarıyla berikinin kendini beğenmişliğini, sert başlılığını, sınır tanımazlık ve taşkınlıklarını gidermelisin."
(Öfke ve kösnü güçlerini birbirine kırdırmak, bu yolla ikisinide etkisiz duruma getirerek tehlikelerden kurtulmak öğütleniyor. Sert başlı olan öfke gücü, boşboğaz olan kösnü gücüne saldırtılarak bunun boşbağazlığı azaltıldığı gibi, öfke gücünün de sert başlılığı azaltılarak tehlikeleri savrulmuş olur. Kösnülüğü baskın olan insanlar ağırbaşlılıklarını, onurlarını koruyamazlar. Bu durumda olanlar, öfke gücünden yardım almalıdırlar. Bunun yumuşaklığı, öfke
"Çobanların kitap okuyabildiklerini bilmiyordum," dedi yanı başında bir kadın sesi
"Koyunlar kitaplardan daha öğreticidir," diye yanıtladı genç çoban.
s.19
Papaz okulunda olduğu gibi her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır. Çünkü, efendim, herkes bizim nasıl yaşamımız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.
s.32
"Kim olursan ol, ne yaparsan yap, bütün yüreğinle gerçekten bir şey istediğin zaman, Evren'in Ruhu'nda bu istek oluşur. Bu senin yeryüzündeki özel görevindir."
"Ve bir şey istediğin zaman, bütün Evren arzunun gerçekleşmesi için işbirliği yapar."
s.39
Kız için bütün günler birbirinin aynıydı ve bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar, güneş gökyüzünde hareket ettikçe, hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar.
s.44
"Sözcükleri gereksinim duymayan bu dili çözümlemeyi başarırsam, dünyayı kavramayı başaracağım."
s.60
Kimse bilinmezden korkmamalı, çünkü herkes istediği ve ihtiyaç duyduğu şeyi ele geçirebilir.
s.97
"Bütün kalbimizle bir şey istediğimiz zaman, Evren'in Ruhu'na daha yakın oluruz. Olumlu bir güçtür."
s.99
"Anlamak için yeterince sorumluluk duyanların, yalnızca bunların anlayabilmeleri için."
s.103
"Herkesin kendine göre bir öğrenme tarzı var. O da, ben de kendi Kişisel Menkıbemizi arıyoruz; bu yüzden ona saygı duyuyorum."
s.104-105
"Peki neymiş orada geçerli olan?" diye alaylı bir şekilde sordu adam.
"Orada geçerli olan tek şey kalbine nakşedip, taşıdığın güzellikler olacak..."
.
.
"Vah zavallı! Bir yolcu olduğunu unutmuş. Burada bir müddet eğlenip gideceksin be adam, işin ne tabloyla, tabakla... Allah akıl şuur versin sana"
s.92
---
Sıraya dizdi bizi zaman gibi bir etki oluşturdu son öykü. Bir otobüste aynı yere aynı anda ulaşan ve birbirini tanımayan insanlarla yolcu gibiyiz. Aynı anda öleceğim binlerce insanın olduğunu hatırladım. Son durakta aldığmız hiçbir eşya bizle gelmemesine rağmen, önceki duraklarda intiras ettiğimiz onlarca eşyanın yokluğunu hissederek yok olmuşuz.
Bir kalbim var.
