Bu kitap ne yazık ki bana pek hitap etmedi. Konusu, adından da anlaşıldığı üzere sahte balayı romantizmi.
Kardeşleri evlenmekte olan Olive ve Ethan, birbirlerinden nefret etmektedirler. Düğündeki herkes, açık büfedeki yemekten zehirlenir. Bir tek ikilimiz yememiş ve zehirlenmemiştir. İptal ve erteleme yapılamayan balayına kardeşleriymiş gibi davranarak onlar giderler. Olive’in yeni patronu ve Ethan’ın eski sevgilisiyle karşılaşmalarından dolayı evli gibi davranırlar. Bu da, ayrı geçirmeyi planladıkları tatili yan yana geçirmelerine neden olur. Zamanla da aralarındaki çekimin de etkisiyle yakınlaşırlar.
*Spoiler*
Öncelikle söylemek isterim ki, bana göre karakterler çok toksik davranıyorlar. Doğru dürüst iletişim kurdukları bile söylenemez. Durum böyleyken, verilmek istenen uyum da geçersiz kalıyor. Mantıklı diyalog bile kuramıyorlarsa aşklarına nasıl inanalım. Zaten ‘bizim olayımız da tartışarak konuşmak’ gibi bir yaklaşımları var. Hey yarabbim ne diyeyim yani.
Bir de ilişki içerisindeyken, bazen çok saçma konulara takılabiliyorlar. Karşısındakinin niyetinden ziyade kendi çıkarımlarını doğru kabul ediyorlar. Aklı başında olan insanların yapacağı hareketler değil bunlar. Sanki yetişkin değil de ergen gibiler. Otuz küsür yaşında olduklarını bırakıp bir an liseli gençleri okuyor gibi hissettim. Olgunlarmış gibi yansıtılmaya çalışılan liseliler. Bir ara aşırı tilt olduğumdan okumayı yarıda kesip derin nefesler alarak kendimi sakinleştirdim.
Bakın, kitap aşırı kötüydü vs demiyorum. Yazım dili akıcıydı mesela, kendini okutturuyor. Okurken akıp gidiyor, finale rahat geliyorsunuz. Sorun aralarındaki iletişim ve ben böyle ucuz, yanlış anlamalı ilişkilerden biraz bıkmış durumdayım.
Karakterlere haksızlık mı yapıyorum acaba diyerek olaylara onların gözünden de bakmaya çalıştım ama
#arkakapak
Nina Winchester zarif, manikürlü eliyle elimi sıkarak, "Aileye hoş geldin," dedi. Kibarca gülümseyip mermer hole göz gezdirdim. Burada çalışmak, yeni bir başlangıç yapmak için son şansımdı. İstediğim kılığa bürünebilirdim. Ama çok geçmeden Winchesterların sırlarının benimkinden çok daha karanlık olduğunu öğrenecektim.
Her gün Winchesterların evini baştan sona temizliyor, kızlarını okuldan alıyordum. Onlara leziz yemekler yapıyor, sonra en üst kattaki odama çıkıp yemeğimi tek başıma yiyordum. Nina'nın sırf beni temizlik yaparken izlemek için evi dağıtıp durmasına, kendi kızı hakkında tuhaf yalanlar söylemesine ve kocası Andrew'un her gün biraz daha çökmesine aldırış etmemeye çalışıyordum... Ama Andrew'un keder dolu kahverengi gözlerine baktıkça Nina'nın yerinde olmanın nasıl bir şey olacağını düşünmeden edemiyordum. Elbise dolabı, lüks arabası, mükemmel kocası...
Bir keresinde nasıl duracağını görmek için Nina'nın bembeyaz elbiselerinden birini giydim. Çok geçmeden bunu öğrendi ve tavan arasındaki odamın sadece dışarıdan kilitlendiğini fark ettiğimde artık çok geçti. Ama kendimi sakinleştirdim: Winchesterlar beni tanımıyorlardı. Neler yapabileceğimi bilmiyorlardı...
#kitapyorumu
Bu yazarın kalemini o kadar çok seviyorum ki bizim kitaplarını aldım neredeyse.
Herkes onun kalemi olarak hizmetçi seviyesiyle tanışsa da ben sakın yalan söyleme kitabından konuştum.
Ters köşesi güzel ve akıcı anlatımıyla okuru içine hapseden bir yazar kendisi.
Millie başına öyle şeyler geldi ki büyük bir hayretle okuduğum ve merakla sayfalarını çevirerek ilerledim.
Gerilim ve polisiye kitaplarını bu yazar sayesinde çok seviyorum. Şu an ben de sadece kilitli kapı yok Onun dışında hepsi var.
Hizmetçi kitabının 1.'sini bitirdim Daha Ama bu kitabın sonunu Tahmin etmiştim aslında
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Üçkağıtçı Melekler 1 GömüEdebiyat
Sadece oykuyun!
Alıntı:
Yanına gittim, masada büyük bir harita duruyordu. Detaylı çizimler yapılmış, notlar alınmıştı.
Tüysüz Hayri:
- Vay kardeşim vay! Anlat bakalım bu nedir?
Canavar:
- Bu bir savaş planı, bizi yendiler, yaktılar, dövdüler, elektrik verdiler. Osman Ağa yaptırdı, komutan, muhtar hepsi kötü, hepsi zalim.
Diye bağırıp ağlamaya başladı.
Tüysüz Hayri:
- Onlar kim, ne oldu? sakin ol tane tane anlat, söz veriyorum sana yardım edeceğiz.
Omuzlarından tutup, gözlerine baktım, sarılıp, sırtını sıvazladım. Bir müddet ağladıktan sonra sakinleştirdim.
Tüysüz Hayri:
- Hadi gel otur yanıma herşeyi en başından anlat. Ne olduğunu bilelim ki ona göre plan yapalım. Zaten sen de plan yapmışsın.
Canavar yanıma oturup bir müddet sessiz kaldıktan sonra resmen dili çözülmüştü ve gayet muntazam bir şekilde anlatmaya başladı.
Canavar:
- Benim adım Kemal, büyük bir zulmün içindeydim, sadece ben değil bu zulme baş kaldıran köyümdeki bütün gençler de bundan nasibini aldı. Tek suçumuz ise zulme baş kaldırmaktı. Cumhuriyetin demokrasiyle anılan dönemlerinden biri olan 1963-1970’ler köylülerin, emekçilerin, devrimci gençlerin ekonomik ve demokratik haklarını kazanmak, korumak ve geliştirmek için örgütlü/örgütsüz mücadelesine sahne oldu. Bir yanda uçsuz bucaksız toprağa sahip olan Ege ve Doğu Anadolu’daki toprak ağaları, diğer tarafta ise bir avuç toprak için yanıp tutuşan topraksız çiftçiler vardı. Uçurum büyüktü. Bu derin uçurum 1960’larda kıvılcıma dönüşüp ateş aldı. Köylüler hakları olan toprakları geri alarak hükümetlerin gerçekleştiremediği toprak reformunu gerçekleştirmek için saygıdeğer bir mücadeleye başladılar. Yaptıkları işgal değildi. Zira bu topraklar kendilerine hak olarak intikal eden ancak bazılarının iktidar, vali ve jandarma desteğiyle ellerinden aldığı
Bı harika kitabı sizlere getirmek istedim ve o kadar güzeldi ki ikinci kitabı ne kadar beklemeliyim bilemiyorum dayanamıyorum o kadar güzeldi ki böyle bitmesi beni mahvetti lütfen acilinden ikinci kitap. Ve tabiki bu spor romantizmi kitabı en önemlisi Beşiktaş olması zaten daha bir çarpıcı ve güzel olmasıydı. Kesinlikle okunması gerektiğini düşündüğüm spor romantizmi kitaplarından.
Melodi ve Araf benim naif çiftim kesinlikle ben bu ikisini tutuyorum arkadaşlar o kadar güzel ki her sahneleri kendileri bizim kız biraz çatlak ama hazır olun kitabı okurken o kadar çok güldüm ki kendimi nasıl sakinleştirdim bilmiyorum ama becerdik çünkü ben her sahnelerini keyif ve zevk alarak okudum. Hele zaten Araf’ın Beşiktaş sevdası ve Melodi sevdası o kadar mükemmel ötesi ki insanın beşiktaşlı olası geliyor.
Hele yan karakter Kerem Allah’ım yerim ben bu çocuğu o kadar tatlı ki alıp bizim eve götüresim var o derece seviyorum kendisi kitapta ki en favori isimlerimden.
Yağmurlu bir günde, sıcacık sakin bir mola
bildim bileli icimde hep atlar koştururdu.Hic durmaması tembihlenmis,birbirinin peşi sıra dört nala atlar.
Ben alisiktim böyle yasamaya,hatta herkesi benim gibi sanırdım.yapmam gereken her iş vaktinde değil mutlaka erken bitmeliydi,gitmem gereken heryere en azindan on dakika önce varmalıydım. Her zaman olan biteni kontrol edecek zamanım, başıma gelecek olası sıkıntılara karşı bir B planım ve elbette çok büyük, dinleyen herkesin ağzını sulandıran hedeflerim olmalıydı.
Elimde olana,olduğum kadarına baktım, neler başarmam gerektiğini değil sadece nerede olmak istedigimi hatırladım. Olduğum insanı kabul ettim.olamadigim tüm insanları karşıma aldım uzun zamanlara yaya yaya hepsiyle barıştım.
Ilk kez kendi başımı okşadım ve kendimle yeniden tanıştım. Aza değil sadeye tamah ettim.
Atları sakinlestirdim,süvarileri indirdim,her birini azat ettim.
Ben buydum,bu kadardim, bukadar olmak istiyordum.Ben hala buyum,bu kadarim ve olduğum kadarını seviyorum.
Nina Winchester zarif, manikürlü eliyle elimi sıkarak, "Aileye hoş geldin," dedi. Kibarca gülümseyip mermer hole göz gezdirdim. Burada çalışmak, yeni bir başlangıç yapmak için son şansımdı. İstediğim kılığa bürünebilirdim. Ama çok geçmeden Winchesterların sırlarının benimkinden çok daha karanlık olduğunu öğrenecektim.
Her gün Winchesterların evini baştan sona temizliyor,kızlarını okuldan alıyordum. Onlara leziz yemekler yapıyor, sonra en üst kattaki odama çıkıp yemeğimi tek başıma yiyordum. Nina'nın sırf beni temizlik yaparken izlemek için evi dağıtıp durmasına, kendi kızı hakkında tuhaf yalanlar söylemesine ve kocası Andrew'un her gün biraz daha çökmesine aldırış etmemeye çalışıyordum... Ama Andrew'un keder dolu kahverengi gözlerine baktıkça Nina'nın yerinde olmanın nasıl bir şey olacağını düşünmeden edemiyordum. Elbise dolabı, lüks arabası, mükemmel kocası.
Bir keresinde nasıl duracağını görmek için Nina'nın bembeyaz elbiselerinden birini giydim. Çok geçmeden bunu öğrendi ve tavan arasındaki odamın sadece dışarıdan kilitlendiğini fark ettiğimde artık çok geçti.
Ama kendimi sakinleştirdim: Winchesterlar beni tanımıyorlardı. Neler yapabileceğimi bilmiyorlardı.
Sayfalarını çevirmekten kendinizi alıkoyamayacağınız ters köşelerle dolu muhteşem bir eser. Penceredeki Kadın, Aramızdaki Kadın ve Trendeki Kız kitaplarını sevenler bu kitabı elinden bırakamayacak!