"...Mutlu olman dileğiyle!..."1000Kitap
"Sevgi neydi? Sevgi emekti, Uçuşan yaprak, Boş bir salıncak."
Emek mi, aşk mı? Süreklilik mi, değişim mi?
İkisini de arzulayan, isteyen insanın kaderi ne olabilir?
Dünya klasiklerinden Cengiz Aytmatov'un ölümsüz eseri Selvi Boylum Al Yazmalım Mehmet Özgül çevirisi ile nora kitaptan 144 sayfalık aşk konulu romanı.
Kitapta; birbirini seven, yolları bir şekilde ayrılan ve en sonunda garip bir tesadüfle tekrar karşılaşan iki insanın parçalanmış hayatlarına tanık olurken bir taraftan da toplumsal ve siyasi geçiş süreçlerinde Kırgız halkının yaşadığı sancıları, hızla gelişen teknolojinin bu halkın yaşayışı üzerindeki olumsuz etkilerini de şahit oluyoruz.
Cengiz Aytmatov 
Selvi Boylum Al Yazmalım da tutkunun yanında, fedakarlığın ve sorumluluğun önemini vurgulayarak "Sevgi nedir?" sorusunu cevaplandırırken bir taraftanda o dönemin halkın toplumsal yapısını psikolojisini anlamak adına da tarihi, psikoloji, sosyoloji açısından da önemli bir eseri olduğunu fark ediyoruz.
Hikâye Türkiye'de Atıf Yılmaz tarafından yönetilen, başrollerini Türkan Şoray ve Kadir İnanır'ın paylaştığı unutulmaz sinema filmine de uyarlanmıştır.
"Elvada Isık -Göl'üm, bitmemiş türküm benim! Mavi dalgalarını, sarı kumlarını yanımda götürmek isterdim ama gücüm yetmez buna. Sevdiğim kadının aşkını götüremediğim gibi seni de götüremem. Elvada Asel! Elveda al yazmalım,selvi boylum! Elveda sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle!..."
Cengiz Aytmatov Selvi Boylum Al Yazmalım da tutkunun yanında, fedakarlığın ve sorumluluğun önemini vurgulayarak "Sevgi nedir?" sorusunu cevaplandırırken bir taraftanda o dönemin halkın toplumsal yapısını psikolojisini anlamak adına da tarihi, psikoloji, sosyoloji açısından da önemli bir eseri olduğunu fark ediyoruz.
Hikâye Türkiye'de Atıf Yılmaz tarafından yönetilen, başrollerini Türkan Şoray ve Kadir İnanır'ın paylaştığı unutulmaz sinema filmine de uyarlanmıştır.
"Elvada Isık -Göl'üm, bitmemiş türküm benim! Mavi dalgalarını, sarı kumlarını yanımda götürmek isterdim ama gücüm yetmez buna. Sevdiğim kadının aşkını götüremediğim gibi seni de götüremem. Elvada Asel! Elveda al yazmalım,selvi boylum! Elveda sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle!..."
Merhabalar değerli kitapseverler, bugün sizlere Başak Çalışkan Kabiloğlu’nun kaleminden çıkan Özgür’ün Salıncağı adlı kitabı tanıtmak istiyorum.
Özgür, bir sabah köyde uyanıyor ve kızarmış ekmeğin nefis kokusu eşliğinde anneannesiyle güzel bir kahvaltı yapıyor. Bu sırada Özgür’ün köpeği Kartof, pencerenin önünde yalandığı için ona da bir parça tereyağlı ekmek veriyorlar.
Kahvaltıdan sonra sürprizlerle dolu olan anneanne, torunu Özgür ile ormana gitmek için depodan kırmızı bisikleti çıkarıyor. Özgür, Kartof’un da gelmesi için anneannesinden izin isteyeceği sırada Kartof çoktan yola koyuluyor. Yola koyuldukları sırada anneanne tekrar depoya gidiyor ve elinde bir sepetle geri dönüyor.
Dere kenarına geldiklerinde anneanne, bisikletin arkasındaki sepetin içinden bir ip ve tahta çıkarıp Özgür’e, “Bunlarla sana salıncak yapacağım,” diyor. Salıncak yapılacağını duyan Özgür sevinçten yerinde duramıyor. Anneanne ve torun, salıncak yapmak için uygun bir ağaç arayışına giriyorlar. Ancak erik, kestane, çınar gibi çeşitli ağaçlar salıncak yapılması için izin vermiyor. Sonra neler mi oldu? Sonrası kitapta.
Anneanne ve Özgür salıncak yapmak için uygun bir ağaç bulabilecekler mi?
Bu sorunun cevabı ise kitabın içinde saklı.
Kitapta yazarımız; hayal gücü, sabır, çevreye duyarlılık, emek ve doğayla dost olmak gibi birçok değerli temayı ele almış.
Haydi minikler, sizleri bu tatlı kitabı okumaya davet ediyorum. Yazarımızın kalemine sağlık, okuyucusu bol olsun.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Cehennem başkaları.. Cennetler içimizde..Edebiyat
Pavese çok anlamlı bir kadın hikayesi yazmış bize.. Savaş, yokluk, yalnızlık içselliğiyle büyümüş bir kadının hikayesi..
Kendini hayatından kurtarmak için yeni bir hayat kurmuş ve yıllar sonra hayatının başladığı noktaya geri dönüyor.. İçinde bir iğretilik, bir bulantı ve tiksintiyle yaklaşıyor hayatının başladığı kente, çünkü geçmişte bıraktığı her şeyi hatırlatıyor ona bu şehir.. Su gibi akıyor hikaye. Bir kaç arkadaş ediniyor Clelai, onlarla kendi düşünce dünyasını hem yansıtıyor hem sorguluyor..
"İnsan kendinden başkasını çok sevemez. Kendini kurtarmayı beceremeyeni kimse kurtaramaz..."
En vurucu cümlesi kitabın belki de.. En azından benim için öyle oldu.. Kendinden ve haddinden çok kimseyi sevmemeli ve kaderini herhangi bir bireyin eline bırakmamalı.. Elindeki iple salıncak kur, kendini asma.. Çok içselleştirerek okudum eseri.. Okunmalıdır.
"KİMSESİZLER COĞRAFYASI"
"Hayat, bazıları için hep böyleydi: "Başıma gelse ölürüm," dediğin her şey bir bir başına gelir, yine de ölmezdin. Bu da altın vuruşu olurdu yaşamın. Nefes aldığın sürece devam ettiğini hatırlatırdı sana. Hırslanırdın sen de. "Alacağım var hayattan," derdin ve bu duygu tutardı seni ayakta. Gardını alır, mücadeleye girişirdin, sadece insanca yaşamak için."
6 Şubat: Bir Sabahın Hüznü
O sabah uyandığımızda, dünya henüz karanlıktı.
Saat 04.17. Çoğumuz evimizde, yatağımızda, sıcacık yorganımızın altındaydık. Belki rüya görüyorduk. Belki sabah ezanını bekliyorduk. Belki de bir bebek yeni uyumuştu, annesi sessizce onu kucaklıyordu. Sonra yer sarsıldı.
Sadece toprak değil, yüzyıllardır oralarda duran taşlar, minareler, okullar, hastaneler. Ve insanlar. On binlerce insan. Hepsi aynı anda sarsıldı.
Günler geçti. Saatler değil, yüzyıllar gibi uzayan günler. Enkazdan kurtulanlar oldu. Ama kurtulamayanlar... Onlar artık toprağın altındaydı. Ya da toprağın altında kalmış bir evin, bir umudun, bir masalın altında.
Ve soğuk.
O kadar soğuk ki... İnsan önce enkazdan kurtulmak, sonra da donmamak için savaştı. Kar yağdı. Üstüne yağdı. Belki de gökyüzü ağlıyordu.
Kaybettiklerimiz sadece bina değildi. Kaybettiklerimiz, anılardı. Babaların omzunda uyuyan çocuklar. Annelerin kokusu. Düğünlerde oynanan halaylar. Bayram sabahları. Kapı çaldığında “Hoş geldin” dediğimiz komşular. Mahallenin bakkalı. Parktaki salıncak. Okulun bahçesindeki çınar ağacı.
Hepsini birden kaybettik.
6 Şubat sabahı. Alarmlar değil, gelen bir haber sarsar anlatıcının dünyasını. Hatay. Enkaz. Bekleyiş. Ve o sessizliğin içinde bir adam: Ali.
Bu cümlelerle başlıyor Her Şey Yıkıldığında Geriye Ne Kalır? – ve daha ilk sayfadan anlıyoruz ki bu sıradan bir deprem romanı değil. Bu, iki yasın, iki
Yazarın kalemi ile minik okuma grubumuz sayesinde ve iyiki tanışmışım.
Hayatın içinden, maalesef her yüzyılda yaşanmış ve yaşanmaya devam eden ve de edecek bir konuyu anlatmış. Yaşanan tüm kötülüklere olumsuzluklara rağmen bir mutluluk umut filizi yeşerirken içimden herşeyin alt üst olmasına şahit oldum.
Hayatta son ayların, günlerin olduğunu bilerek yaşarken arkanda artık koruyamayacağın, kol kanat geremeyeceğin çocuklarını bırakmak zorunda kalan Fadime’ye mi? Annesinden sonra tam bir mutluluk yakaladı derken o mutluluğu çok görüp elinden alınan Serpil’e mi? Çocukluğunun en güzel en sevdiği şey salıncağın hayatta kalan en sevdiğini aldığı için bir daha aynı mutluluğu bulamayacak olan küçük Hatun’a mı üzülsem bilemedim.
Bir anne olarak arkanda evlatlarını bırakacak olmanın üzüntüsünü içimde hissettiren, burnumun direğini sızlatan, ağlatan samimiyette satırları okumak hem mutlu etti hem üzdü.
Elalem ne der yüzünden kayıp giden mutlulukları, kurban iken suçlu ilan edilen bir şekilde hayattan koparılan kızlarımızın duygularına ortak olmak, bu duyguya karşı tarafa geçirebilen satırları yazan yazarımız Şule hanıma teşekkür ederim.
124 sayfadan oluşan ama insanı bambaşka duygulara sürükleyen bir kitaptı.
Ben ağlayarak ama keyifle okudum. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar. Not: Duygusalsanız okurken peçeteniz yanınızda mutlaka bulunsun.
Kitap dört hikayeden oluşuyor. "Salıncak Atın Galibi" hikayesinde mal hırsının ve aç gözlülüğün nelere mal olabiceği; "Tilki" hikayesinde ise tilki karakterli insanların ne kadar tehlikeli olacağı çarpıcı şekilde anlatılıyor.
